เสียงฟ้าร้องเหมือนคนเคาะแผ่นเหล็กหนา ท้องฟ้าผ่าจากด้านทะเลเข้ามาในเมืองเก่าเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง เมฆินยืนนิ่งอยู่บนชายคาร้านซ่อมเครื่องเสียงของเขา สายฝนสาดมาเป็นเส้นๆ กระทบกับหลังคาสังกะสี จนเกิดเสียงแปลกๆ เหมือนลำโพงเก่าพยายามร้องไห้ เมฆินยกมือขึ้นกดปิดเครื่องเครื่องบันทึกเสียงที่วางอยู่บนม้านั่งไม้หน้าโต๊ะ มีเทปฟลอยน์ขดอยู่ในกล่อง เขาจับเทปขึ้นมาดม กลิ่นฝุ่นและน้ำเคล้าด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าทำให้เขานึกถึงมือสองข้างของแม่ที่เคยพันเทปเครื่องบันทึกเสียงให้แน่นก่อนเธอจะหายไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เห็นไหมว่ามันคืนอะไรกลับมาไม่ได้แล้ว” เสียงผู้มาเยือนจากประตูหลังทำให้เมฆินสะดุ้ง เขาหันกลับไป เห็นเด็กสาวผมสั้น ใบหน้าดุดันแต่แฝงความเศร้าเอ่ยขึ้น ดวงตาเธอคล้ายกระจกทะเลในวันที่ฟ้าสด เธอเป็นคนเก็บขยะจากชายหาดและมาช่วยงานเล็กๆ ในร้านชื่อ ‘โมนา’ “อย่าเล่นกับของเก่าเยอะ ฉันกลัวว่ามันจะเรียกอะไรที่เราต้องการไม่ได้กลับมา”
เมฆินเลิกคิ้ว หยดน้ำไหลลงปลายคาง เขายิ้มสั้น “บางครั้งของเก่าพูดจริงๆ โม” เขาพูดพร้อมหยิบเครื่องมือขึ้นมาทำความสะอาดเทป “และบางครั้งมันก็โกหก”
โมนาหัวเราะแห้งๆ แล้วคุกเข่าลงดูชิ้นส่วนบนชั้นของร้าน “ที่ข้างล่างมีอะไรไหม” เธอถาม เขาพยักหน้าแล้วหยิบลงมาชิ้นหนึ่ง หลอดแก้วใสที่มีผิวเป็นลายคลื่นเล็กๆ ภายในมีฝุ่นละเอียดและเศษเส้นไหมสีซีด มันไม่เหมือนกับอุปกรณ์ไฟฟ้าทั่วไป มันคล้ายกลองแต่ทำจากแก้ว—ขนาดไม่ใหญ่นัก วางอยู่ในกล่องไม้จิ๋ว
พวกเขาไม่รู้ว่านาทีต่อจากนั้นจะเปลี่ยนทุกอย่างในชุมชนริมทะเลที่เงียบสงบแห่งนี้
เมื่อเมฆินจับกลองแก้วขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ฝ่ามือของเขามีรอยแผลเก่าๆ จากการทำงาน ดวงตาเรียบเฉยของเขาก็สั่นไหว จู่ๆ กลองแก้วนั้นก็สั่นเบาๆ เหมือนมีลมหายใจ พลอยให้โมนาเบิกตา เขาลองตบเบาๆ เสียงที่ออกมาจากแก้วไม่ใช่เสียงกลองปกติ มันเป็นโน้ตใส หวานและหวั่นไหวเหมือนเสียงระฆังผสานกับผิวแก้วที่คอนเสิร์ต
“ได้ยินไหม?” โมนาถาม เมฆินไม่มีคำตอบ นอกจากการมองเห็นภาพจากอดีตที่กลืนเข้ามาในหูของเขา—ภาพชายคนหนึ่งยืนบนท่าเรือพังๆ สวมเสื้อคลุมสีซีด เขาคุยกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เด็กคนนี้ยิ้มและวิ่งไปเก็บเปลือกหอย
ภาพหลุดออกจากเสียงแล้วดับไป เหลือเพียงความเงียบและฝนที่ยังโปรยปราย เมฆินวางกลองแก้วลงอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วของเขาไร้ฝุ่นมีคำจารึกเล็กๆ เป็นตัวอักษรที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนคำว่า ‘นาฬิกาแห่งความทรงจำ’
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเสียงจากกลองแก้วเรียกภาพต่างๆ มาให้เมฆินเห็นบ่อยขึ้น มันไม่ใช่แค่ภาพเฉยๆ แต่มันเป็นความทรงจำ: เรื่องราวของย่านที่คนทิ้งเล่าไว้ เรื่องราวของเด็กที่หายไปแล้วกลับมาในรูปแบบของรูปวาดบนกำแพง และเพลงที่ทุกคนในเมืองร้องในงานเทศกาลเมื่อสิบปีก่อน เพลงที่ไม่มีใครจำได้ชื่อ
ข่าวลืมแพร่ออกไปตามซอกซอยของชุมชนเหมือนไฟลามในท่ามกลางลมทะเล กลองแก้วกลายเป็นความหมาย เมฆินต่อสายเรียกคนมาดู ทั้งคนแก่ที่ขายเชือกปอกเปลือกสาหร่าย เด็กที่ชอบปีนเสาไฟฟ้า และ ‘ฟาง’ หญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นนักบันทึกความทรงจำของเมือง เธอขนสมุดบันทึกและเทปเก่าๆ มาเจาะลึกอดีต แต่ยิ่งพวกเขาฟังและดู เหมือนความจริงของย่านจะถอดออกมาทีละชิ้น
ฟางมีดวงตาที่เฉียบ และมีเสียงพูดเชื่อถือได้ เธอแค่จิบชาข้างกองกระดาษแล้วพูดว่า “เสียงนี้ไม่ใช่แค่เสียง มันเป็นกุญแจ
