คืนหนึ่งในฤดูฝน เมืองเล็ก ๆ แสงไฟสลัวระยิบระยับจากบ้านเรือนที่ตั้งเรียงกันอยู่ริมถนน สายฝนที่ตกปรอย ๆ สร้างเสียงดนตรีที่แสนไพเราะ บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเศร้าเหงาตามแบบฉบับของคืนที่ไม่มีใครออกจากบ้าน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นาวินยืนอยู่ที่ระเบียงบ้าน มองไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่ผ่านเมฆหนา มาแตะต้องหน้าเขาเบา ๆ นึกถึงคำสัญญาที่เคยพูดไว้เมื่อหลายปีก่อน “ถ้าวันหนึ่งดาวตก เราจะมาดูด้วยกัน” เขาถอนใจอย่างหนักใจ ก่อนที่เสียงของมีนาจะเรียกเขาจากด้านหลัง “นายยังตั้งใจจะมาดูดาวตกจริง ๆ หรอ?”
นาวินหันไปยังเสียงที่คุ้นเคย “มีน!” เขาตะโกนเบา ๆ อย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น มีนยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ สายฝนยังทำให้เธอดูเปียกชื้น แต่รอยยิ้มที่ส่งให้เขาทำให้หัวใจเขาพลันเต้นแรง “นายมาที่นี่ได้ยังไง?”
เธอเดินเข้ามาใกล้ “ฉันเห็นข่าวเกี่ยวกับดาวตกในทีวี เลยคิดว่าคงไม่พลาดมุมนี้” มีนกล่าวและมองขึ้นไปที่ท้องฟ้า “ฟ้าก็ดูเหมือนจะเป็นใจ”
พวกเขายืนอยู่ในความเงียบ ช่วงเวลาที่แสนคุ้นเคยกลับมาอีกครั้ง มีนยิ้มอย่างสดใส แต่ในดวงตาของเธอกลับมีอะไรบางอย่างที่นาวินไม่สามารถเข้าใจ “นาย… ยังจำได้ไหม วันนั้นเรานั่งอยู่ตรงนี้กัน”
นาวินพยักหน้า “ใช่ ฉันจำได้ ตอนนั้นเรายังเด็กอยู่เลย” เขาหลบตามองพื้นขณะนึกถึงอดีตที่มีทั้งรอยยิ้มและน้ำตา “เราเคยพูดกันว่า จะมีวันที่เราสามารถนั่งดูดาวตกด้วยกันอีก”
มีนยิ้มกว้างขึ้น “ใช่ วันนั้นมันมีความหมายมากสำหรับเรา” แสงดาวเริ่มปรากฏบนท้องฟ้า ดาวหลายดวงร่วงหล่นลงมาเหมือนกับความฝันที่เคยมี “วันนี้มันทำให้ฉันคิดถึงหลายอย่าง”
“คิดถึงอะไร?” นาวินถามด้วยความสนใจ “คิดถึงเรื่องเก่า ๆ หรือเปล่า?”
“ใช่ ฉันคิดถึงวันนั้นที่เรานอนดูดาวกัน” เธอหยุดคิดสักครู่ ก่อนจะหันมาทางเขา “นายรู้ไหม ฉันเคยคิดว่าสักวันเราจะเป็นอย่างที่เราได้ฝันไว้”
“มีน…” เสียงของนาวินสัมผัสหัวใจของเขา “เรายังมีเวลา” เขาเงยหน้าขึ้นมองดาวที่กำลังตกลงมา “เวลาที่เหลืออยู่ทำให้เรายังสามารถเลือกได้”
มีนยิ่งมองเขา “นายหมายถึงอะไร?”
“หมายถึงว่า เรายังสามารถกลับมาสร้างความทรงจำใหม่ได้” เขาตอบ พร้อมกับยิ้มอย่างจริงใจ “แค่เราเปิดใจให้กันและกัน”
ฟ้าฝนเริ่มหยุดตก ดาวตกเริ่มปรากฏเพิ่มมากขึ้น มีนยิ้มออกมาอย่างเต็มใจ “นายคิดว่า เราจะได้เห็นดาวตกครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายหรือเปล่า?”
นาวินส่ายหน้าพร้อมกับยิ้ม “ไม่หรอก เราจะมีโอกาสได้เห็นดาวตกอีกมากมาย”
“แล้วถ้าเราไม่รู้ว่า พรุ่งนี้เราจะอยู่ที่ไหน?” มีนถามอย่างกล้า ๆ
“ทำไมไม่ลองทำวันนี้ให้ดีที่สุดล่ะ?” เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ “วันนี้เราได้เจอกันแล้ว เรามาเริ่มต้นใหม่กันเถอะ”
มีนมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “นายจริงจังนะ?”
“แน่นอน ถ้าเราไม่ลองทำแล้ว เราจะไม่มีวันรู้” นาวินตอบด้วยความมั่นใจ รู้สึกได้ถึงพลังที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาอีกครั้ง
ดาวตกเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ในคืนที่เต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกที่ค้างคา ราวกับเป็นคำสัญญาแห่งอนาคตที่พวกเขาได้สร้างร่วมกันอีกครั้ง
“คืนที่ดาวตก คืนที่ความฝันกลับมาอีกครั้ง” มีนกล่าวอย่างมีความหมาย ขณะที่นาวินยิ้มอย่างอบอุ่น คืนนี้จะเป็นคืนที่พวกเขาจะไม่มีวันลืม…”
