เสียงโทรศัพท์ดังก้องอยู่ในบ้านหลังเก่าอันเงียบสงัด ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เมื่อเสียงของน้องสาวคนโตหายไปในความเศร้าของอุบัติเหตุที่พรากพ่อแม่ไปจากพวกเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฤดูใบไม้ร่วงนี้ ฉันจะพาเธอไปเที่ยว” มือของวีว่าเริ่มขยับเตรียมที่จะโทรศัพท์หาน้องสาว แต่เมื่อนึกถึงหน้าน้องสาวที่มีน้ำตาคลออยู่ ราวกับว่าสิ่งที่เคยมีทั้งหมดก็เปลี่ยนไป
แอมมี่นั่งอยู่ในมุมหนึ่งของห้อง เธอเฝ้ามองวีวาอย่างเงียบงัน แสงจากหน้าต่างสาดส่องเข้ามาสลับกับเงาของเธอ จดหมายจากโรงเรียนซึ่งเต็มไปด้วยคำแนะนำสำหรับการก้าวข้ามความทุกข์ทำให้ภายในใจของเธอเกิดความรู้สึกไม่เข้าที่เข้าทาง
“ทำไมพวกเขาไม่เข้าใจเรา?” แอมมี่ถามเสียงเบา
“บางทีพวกเขารีบเกินไปที่จะช่วยเรา” นายทุนผลมินท์ว่า เท้าของเขากระทบกับพื้น ทำให้มีเสียงดังกึกก้อง เสียงหัวเราะของวีวากลับมาในหู “เราไม่ได้บอก ใครอาจจะฟังเรา”
พวกเขาคุยกันถึงความรักและความผิดพลาดที่เกิดจากการไม่พูดคุยกัน การดูแลกันด้วยการให้ความเข้าใจ
ในบ่ายวันนั้น แอมมี่นัดกับเพื่อนสนิทไปซื้อของที่ตลาด แสงแดดส่องผ่านใบไม้สร้างเงาเล็กๆ บนถนน แอมมี่สูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนที่จะยิ้มให้เพื่อนเดินข้าง
เสียงขายของในตลาดดังกระหึ่ม เมื่อกลิ่นของอาหารถวิลหวนให้คิดถึงวันเก่า ๆ ที่เคยมีความสุขก่อนที่ความแปลกแยกจะเข้ามาทำให้ชีวิตของพวกเธอสั่นคลอน
“ทำไมชีวิตถึงยากนัก?” เพื่อนของเธอพูดขำๆ แต่แอมมี่กลับหลบตา “ชีวิตคือการเรียนรู้ ทุกอย่างจะดีขึ้น”
แต่จริงๆแล้ว ภายในจิตใจของเธอกลับรู้สึกเหมือนโดนกัดเซาะ
การพยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างจะดีขึ้นยังห่างไกลจากความจริง ในขณะที่วีวายังใช้ชีวิตตามปกติ แม้จะต้องต่อสู้กับความเศร้า วีวาทำให้เพื่อนๆเข้าใจเธอมากขึ้น และนั่นทำให้สองพี่น้องก้าวไปสู่หนทางเดียวกัน
ในวันครบรอบหนึ่งปีของอุบัติเหตุ ทั้งสองพี่น้องได้กลับไปที่จุดเกิดเหตุ ความเจ็บปวดและความสูญเสียได้สร้างอารมณ์ให้เกิดขึ้นที่นั่น
“เราต้องปล่อยให้พวกเขาไป” วีวาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่เวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับความแน่นอน
“คุณก็รู้ว่าเราจะไม่มีทางลืมได้” แอมมี่เสียงสั่น ด้วยแววตามองลึกเข้าไปในใจ
มีที่ว่างที่ต้องเติมเต็มระหว่างทั้งสอง นั่นคือการเปิดใจและความรักที่พวกเขาเคยรู้สึกต่อกัน
การเผชิญหน้ากับพ่อแม่ในจิตใจคือการที่พวกเขาต้องเริ่มก้าวออกไปสู่อนาคต
จากนั้น แอมมี่ได้ตั้งใจให้เสร็จสิ้นการเรียน ด้วยการใช้ชีวิตที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ในขณะเดียวกัน วีวาเป็นคนที่ยืนหยัดและเป็นแรงบันดาลใจให้กับทุกคนรอบข้าง โดยไม่เคยลืมว่า การให้ความรักและการพัฒนาในตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญ
ท้ายที่สุด ความรักและความคิดถึงที่ผูกพันกัน สร้างความเข้มแข็งรวมทั้งความเจ็บปวดแยกต่างหาก จนสามารถช่วยให้พวกเธอก้าวก่ายฟ้าใหม่ในภายหน้า
จุดท้ายของเรื่องไม่เพียงทำให้เห็นถึงการก้าวข้ามของสองพี่น้อง แต่ยังสะท้อนให้เห็นถึงความเชื่อมโยงระหว่างคนในครอบครัว โดยอาจไม่ต้องการเส้นทางที่สะดวกสบาย แต่พร้อมไปด้วยรักและการแบ่งปัน
