เสียงปรบมือดังขึ้นในหอประชุมของมหาวิทยาลัย แต่ไม่ได้มาจากผู้ชมเพราะยังไม่มีใครมาเลย เสียงนั้นเกิดจากการชนกันของท่อไฟเวที กับท่อน้ำที่อยู่หลังเวทีจนเกิดการสั่นสะเทือนเหมือนแซมบ้า ตัวละครหลัก พลับ ก้มลงมองเศษสีจากชุดฉากที่ตกกระจัดกระจายเหมือนปริศนาจากนิยายสืบสวน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“โอ๊ย! แกเห็นไหมนั่น เหมือนฉากเปิดเรื่องถูกกลืนหายไปแล้ว” มิน เพื่อนสนิทของพลับยืนถือคฑาดอกไม้เทียม ทำหน้าถอดใจ
พลับยกมือขึ้นลูบท้ายคาง “ฉันรู้ แต่เราต้องรีบทำให้มันเหมือนเดิมก่อนพรุ่งนี้… ชมรมกำลังจะถูกประเมิน ถ้าไม่ผ่านเราอาจโดนยุบ”
มินหัวเราะแห้ง “ประเมินก็ประเมิน แต่ฉันสงสัยว่าระบบประเมินเขายังมีใจให้ฉากที่ทำจากกล่องพิซซ่ารึเปล่า”
พลับมองไปที่ป้ายประกาศเก่าๆ บนกำแพง “เราไม่มีทางเลือก มหาวิทยาลัยจะให้ทุนเพียงชมรมละหนึ่งครั้ง ถ้าเราได้การพิจารณาพิเศษจาก ‘กองทุนฟ้าส่อง’ เราจะรอด”
“กองทุนฟ้าส่อง? ใครไปเข้าตาเขาล่ะ?” ท็อป หัวหน้าฝ่ายการแสดง ย่นคิ้วเหมือนกำลังคิดคะแนนกล้ามเนื้อ
พลับกลืนน้ำลาย “ฉัน… คิดว่าน่าจะมีคนสนใจ”คำตอบนั้นออกมาเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจที่พลับไม่เคยยอมแพ้
ท็อปยกมือ “อย่าสื่อวงการนะ ถ้าเป็นข่าวแย่ๆ เราจะกลายเป็นการแสดงที่เสียงดังกว่าเสียงปรบมือ”
เสียงหัวเราะผสมกับความตึงเครียดเมื่ออาจารย์เบญ ผู้ดูแลชมรมเดินเข้ามาพร้อมกับกากบาทบนใบหน้า “ใครบอกว่าชมรมเราจะมัวแต่กลัว? ปีนี้ฉันจะไปให้กำลังใจเอง ถ้าจำเป็นฉันจะเปิดประวัติฉบับสมบูรณ์ให้กรรมการดู”
พลับมองอาจารย์เบญด้วยความลังเล “อาจารย์… เรื่องมันมีนิดหน่อยที่ฉันยังไม่ได้บอก”
อาจารย์เบญหยุดเดิน “นิดหน่อย? พลับ ถ้าติ่งของโรงละครพูดว่า ‘นิดหน่อย’ หมายถึงระเบิดหน่าวแหลกแล้ว”
พลับหัวเราะกลบเกลื่อน “ไม่ขนาดนั้น แต่ฉันคิดว่าถ้าเราบอกว่ามีคนจากกองทุนฟ้าส่องจะมาให้กำลังใจ อาจทำให้คณะกรรมการสนใจมาดูเราเอง”
มินชะงัก “พลับ จะบอกว่า… เราจะชวนคนจริงหรือแค่…ปล่อยข่าวลวง?”
พลับหลับตาเงียบสักครู่ “แค่ข่าวลวงเล็กๆ นะ มิน แค่ว่าเขาส่งข้อความทางอีเมลมาตอนเช้า ไม่ได้บอกว่าจะมาเป็นการยืนยัน”
ท็อปกัดริมฝีปาก “ข่าวลวงเนี่ยนะ? นี่แหละวิธีที่ละครโรงเรียนทุกแห่งโดนยุบ ฉันไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องอื้อฉาว”
พลับรู้สึกหัวใจเต้นแรง ความกลัวที่เธอหลีกเลี่ยงไม่เคยแสดงตัวชัดเจนเท่านี้ แต่เธอเห็นความหวังในตาของทุกคน “ได้โปรด… ถ้าเราไม่ได้ทุน เราจะไม่มีงบซ่อมเวที เราจะไม่มีการแสดงปีหน้า ฉันไม่อยากให้ชมรมต้องหายไป”
อาจารย์เบญถอนหายใจยาว “ก็ได้ แค่ครั้งเดียว แต่ถ้าฉันรู้ว่าเธอโกหก ฉันจะให้เธอเฝ้าเวทีเป็นการลงโทษ”
พลับพยักหน้าอย่างหวัง “ฉันสัญญา”
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการโกหกเล็กๆ ที่บานปลาย—พลับส่งอีเมลปลอม ซึ่งเขียนเหมือนคนมีอารมณ์ละเอียดลออ เพื่อให้รูปแบบดูเป็นทางการ มีตรา ‘กองทุนฟ้าส่อง’ ที่พลับตัดต่อขึ้นมาจากโลโก้โรงเรียนอย่างพิถีพิถัน
หลังจากโพสต์ประกาศว่า “พิเศษ! ผู้แทนกองทุนฟ้าส่องให้ความสนใจการแสดงของชมรมเรา” ภายในวันเดียว ความสนใจจากเพื่อนนักศึกษาเพิ่มขึ้นทันตา ทุกคนพูดถึงการแสดงเหมือนเป็นงานเทศกาล
“พลับ เธอทำยังไงถึงให้คนมาเยอะขนาดนี้” ท็อปกระซิบในห้องซ้อม “เราต้องซ้อมให้ดีที่สุดแล้ว!”
พลับยิ้มพยักพเยิด แต่ข้างในเธอเริ่มมีปมหนักขึ้นเรื่อย ๆ “เราซ้อม เธออย่ากังวล”
วันที่เหลือก่อนการประเมินไหลผ่านไปเหมือนน้ำ แต่ทุกอย่างยิ่งสลับซับซ้อน เมื่อฝ่ายประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยติดต่อกลับมาด้วยข้อความสั้นๆ ว่า “กรรมการจากกองทุนฟ้าส่องต้องการพบตัวแทนชมรมก่อนวันแสดง”
มินอ่านอีเมลแล้วตาค้าง “พวกเราไม่ได้คาดการณ์ตรงนี้เลย”
ท็อปกัดฟัน “แล้วเราจะไปพบเขาได้ยังไง โดยไม่มีใครรู้ความจริง?”
พลับวางมือบนโต๊ะเหมือนกำลังถือแก้วน้ำที่แตก “ฉันจะไปคุยเอง”
มินมองเธอ “ไม่นะ พลับ เธอจะไม่ไปพูดตอนเดียวตัวคนเดียวหรอกนะ”
พลับเงียบไปสักครู่แล้วตอบด้วยเสียงแผ่ว “ฉันต้องทำ เพราะถ้าขืนหลบหน้า ถึงชนะก็ไม่ชอบมาพากล ฉันอยากจะรับผิดชอบ”
มินผงกหัว “เธอพูดเหมือนคนกล้าขึ้นนิดหน่อยนะ”
พลับหัวเราะขำๆ “นิดหน่อยเท่านั้นแหละ แต่พอเถอะ ไปกันเถอะ”
วันนั้น พลับมาพร้อมกับสคริปต์ในมือและแผ่นภาพนิ่งที่ตัดต่อมาอย่างประณีต แต่หน้าประตูออฟฟิศกองทุนกลับมีคนสูงวัยชื่อนายเฉลียว ยืนอยู่ด้วยใบหน้างุนงง เขาคล้ายจะเป็นคนเดียวกับรูปในอีเมลที่พลับปลอม แต่จริงๆ แล้วเขาเป็น ‘เฉลียว’ เจ้าของร้านหนังสือเก่าในเมืองแถวมหาวิทยาลัย
“สวัสดีครับ ผมมารับหนังสือที่สั่งไว้” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเจือข้องใจ
พลับมองหน้าเขาแล้วหน้าขาวขึ้น “เอ่อ… คุณคือ…”
มินกระซิบระหว่างฟัง “เฮ้ย นั่นมันเฉลียวจากร้านหนังสือ!”
พลับกลืนน้ำลาย “ใช่… ฉันหมายถึง… ไม่ใช่”
การเข้าใจผิดเริ่มต้นขึ้นเมื่อจดหมายที่พลับส่งกลายเป็นการเรียกความสนใจจากบุคคลหลากหลาย คนที่มีชื่อละม้ายคล้ายกันติดต่อเข้ามา ทั้งผู้ที่ชื่อ ‘เฉลียว’ ‘เฉลย’ และ ‘เฉลียง’ ต่างคนต่างมีเหตุผลของตัวเองที่มาเยือนมหาวิทยาลัย
วันต่อมา มีชายชุดสูทมาพร้อมการ์ดธุรกิจวางไว้บนโต๊ะชมรม “ผมอาจจะเป็นตัวแทนจากกองทุนฟ้าส่อง” เขาเปิดการ์ด ชื่อเขาคือ ‘เฉลิ’ ซึ่งเข้าใจผิดว่าเขาได้รับเชิญจากอีเมล
มินเบะปาก “นี่มันบ้าบอคอแตกแล้ว”
ท็อปพยายามควบคุมอารมณ์ “ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้เราต้องแสดงให้ดีที่สุด”
พลับมองรอบตัว ผู้คนต่างตั้งความหวังไว้กับคำพูดของเธอ เธอรู้สึกเหมือนทำเส้นด้ายเล็ก ๆ ถูกมัดแน่นขึ้นจนติดเป็นปม หนักจนกลัวว่าจะขาด
“เราต้องซ้อมจบสิ่งที่ยังไม่เสร็จให้ทัน” พลับสั่งการด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่กว่าเดิม “แล้วตอนเย็นฉันจะไปคุยกับคนที่ชื่อ ‘เฉลิ’ เอง”
มินมองหน้าเธอแล้วถอนหายใจ “เธอเป็นคนพูดเอง เลยต้องไปแก้เองนะ”
คืนก่อนวันแสดง ชมรมต้องดัดแปลงฉากหลายจุด แสงไฟถูกเรียงซ้ำ จังหวะเพลงถูกแก้เพื่อให้เหมาะกับสถานที่ที่เล็กลง แต่ความตลกร้ายค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น เมื่อแผนการต่างๆ ที่พลับวางไว้เริ่มปะติดปะต่อ
ในเมื่อกรรมการคนจริงอาจไม่มา แต่มีคนมาดูแทนทั้งที่คิดว่าตัวเองเป็นกรรมการ ทั้งคนที่บังเอิญมีชื่อคล้าย กัน และนักข่าวของมหาวิทยาลัยที่ได้ยินข่าวลือ
ก่อนแสดง ท็อปโอบไหล่พลับ “ถ้าเกิดอะไรขึ้น ก็อย่าลืมว่าพวกเราทำเต็มที่”
พลับพยักหน้า “ฉันจะอยู่ข้างหน้า ถ้าจำเป็นฉันจะยืนขึ้นพูดความจริง”
มินหัวเราะขำ “พูดความจริงกลางเวทีในชุดที่ถูกย้อมสีผิด? เธอจะกลายเป็นนักแสดงละครตลกโดยไม่ทันตั้งใจ”
เสียงเขย่าดอกไม้พลาซ่าในห้องทำให้ทุกคนตึงเครียด แต่เมื่อม่านเปิด บรรยากาศกลับกลายเป็นเครื่องหมายคำถามที่มีเสียงหัวเราะเป็นเครื่องเคียง ตัวละครวิ่งเข้าออก เวลาพลาดเชื่อมต่อกับการพยายามแก้ปัญหาแบบสดๆ ผู้ชมที่มาด้วยความคาดหวังสูงส่งเสียงเงียบ แต่แล้วก็มีเสียงหัวเราะลั่นเมื่อท็อปทำท่าผิดจังหวะอย่างจงใจ ด้วยการเติมมุกที่ไม่อยู่ในสคริปต์เพื่อกลบจังหวะผิด
กลางเรื่อง พลับต้องพูดประโยคสารภาพใจที่เตรียมไว้สำหรับตอนจบ แต่เธอพบว่าความรู้สึกเปลี่ยนไป ขณะที่เธอกำลังจะสารภาพบนเวที มีชายคนหนึ่งลุกขึ้นจากที่นั่ง คล้ายคนแก่อย่างเฉลียวผู้เป็นเจ้าของร้านหนังสือ เขามายืนตรงกลางทางเดินแล้วพูดว่า “ผมไม่ได้มาเป็นกรรมการ แต่ผมมาเพราะได้ยินเสียงคนกล้ากล่าวบางสิ่งผ่านปกหนังสือเก่า”
ความเงียบทั่วทั้งห้องดังเหมือนโดนปิดสวิตช์ พลับหลับตาแล้วตัดสินใจ เธอหันไปมองผู้ชม “ฉันโกหก” เธอพูดเสียงดังจนสะท้อนในหัวใจของทุกคน “ฉันเริ่มเรื่องนี้ด้วยการหลบหนีความกลัวที่ว่าชมรมจะหายไป ฉันกลัวการเผชิญหน้า เพราะฉันไม่อยากเจ็บปวด แต่การโกหกทำให้คนอื่นต้องรับผิดชอบแทนฉัน”
ท็อปทำหน้าเหยเก “เฮ้ย นี่เรามาดูละครหรือฟังสารคดีชีวิต?” แต่ครั้งนี้เสียงของเขาไม่ใช่การล้อเลียน เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยการยอมรับ
พลับเสริม “ฉันไม่อยากให้ชมรมหายไป แต่ฉันไม่ต้องการชนะด้วยการโกหก ช่วยฉันเถอะ ให้ฉันแก้ไขให้ถูกต้อง”
มีความเงียบชั่วครู่ แล้วจู่ ๆ เฉลิว ผู้ชายจากร้านหนังสือ เดินขึ้นเวที พวกเขามองหน้ากันเป็นวงกลมเหมือนนาฬิกาที่หยุดไว้
เฉลิวยิ้ม “ฉันจำได้ว่ามีคนเคยโกหกด้วยความหวังมาก่อน ตอนนั้นฉันก็เป็นคนเก็บไม้พายเล็ก ๆ ไว้ในร้านเพื่อเช็ดน้ำตาที่ลูกค้าทิ้งไว้บนโต๊ะ ฉันคิดว่าความหวังของพวกเธอคงเหมือนไม้พายนั้น—ไม่สวยแต่ทำงานได้”
มินถามอย่างไม่แน่ใจ “แล้วเขามาจริงจังไหม คุณเฉลิว?”
เฉลิวส่ายหน้า “ไม่ใช่กรรมการ ไม่ใช่ผู้ให้ทุน แต่ฉันเป็นคนชอบดูคนกล้าที่จะพูดความจริงบนเวที”
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นและเปลี่ยนเป็นเสียงปรบมือสลับกับน้ำตาที่ใครบางคนไม่รู้ตัวเช็ดออก
พลับมองเพื่อนร่วมทีมของเธอ ทุกคนต่างหันมาหา เพราะการสารภาพของเธอได้เปลี่ยนบริบทของการแสดงจากการโกหกเป็นการเปิดเผยความจริง พวกเขาตัดสินใจว่าแทนที่จะหยุด พวกเขาจะทำให้การแสดงนี้เป็นงานที่พูดถึงการล้มเหลว ความกลัว และการกู้คืน
ในฉากที่ควรเป็นเรื่องรัก โรแมนติก กลับกลายเป็นบทสนทนาเกี่ยวกับการรับผิดชอบ ท็อปที่ท่าทางโอเวอร์แอคติ้งค่อยๆ ลดการแสดงลงเป็นการแสดงที่แท้จริงมากขึ้น เขาพูดอย่างจริงใจ “ถ้าพวกเราทำให้ใครผิดหวัง ฉันขอโทษ”
มินยักไหล่ “อย่าขอโทษมากนัก เธอรู้ว่าฉันโกรธนิดๆ แต่ก็ภูมิใจที่เรายอมรับ”
ฉากหนึ่งที่เต็มไปด้วยความขบขัน คือฉากซ่อมฉากจริง ๆ ที่พวกเขาต้องซ่อมเพราะโครงไม้พัง นักเทคนิค ไอย์ ต้องไต่ขึ้นลงและพูดโต้ตอบกับนักแสดงอย่างไม่ตั้งใจ จังหวะคำพูดของเขากลับกลายเป็นคีย์มุกร้ายๆ ที่ทำให้ผู้ชมหัวเราะออกมาโดยไม่ตั้งใจ
ในท้ายที่สุด การแสดงจบลงด้วยความเรียบง่าย แต่หนักแน่น กวีนิพนธ์ที่พวกเขาสร้างขึ้นในตอนกลางเรื่องกลายเป็นบทบรรยายชีวิตจริงบนเวที ผู้ชมลุกขึ้นปรบมืออย่างจริงใจ ไม่ใช่เพราะพวกเขาได้รับรางวัลจากคณะกรรมการ แต่เพราะพวกเขาได้เห็นความกล้าหาญที่แท้จริง
หลังการแสดง อาจารย์เบญเจียมตัว “ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะโกรธหรือภูมิใจ”
ท็อปหัวเราะ “ฉันโกรธเธอนะ พลับ แต่ฉันก็ภูมิใจเหมือนกัน”
มินตบบ่าพลับอย่างอบอุ่น “ดูสิ เธอทำได้ ทีนี้เธอพูดความจริงจนคนมองเห็นว่าเราเป็นอะไร”
พลับยิ้มอย่างอ่อนโยน น้ำตาไหลลงมาหนึ่งหยด “ฉันเรียนรู้ว่า… การพูดความจริงอาจเจ็บ แต่เจ็บน้อยกว่าการเห็นคนอื่นต้องเจ็บแทนเรา”
เฉลิวเดินมาหาพลับ “คุณย่อมทำให้คนฉลาดขึ้นในแบบที่คนฉลาดไม่รู้ตัว ฉันจะเขียนบทความเล็ก ๆ เกี่ยวกับการที่ชมรมละครกล้าพูดความจริง แล้วส่งไปให้กองทุนฟ้าส่องอ่าน”
พลับตาค้าง “จริงเหรอครับ?”
เฉลิยิ้ม “จะจริงหรือไม่ อยู่ที่มุมมองของคนอ่าน แต่ฉันเชื่อว่าความจริงมีน้ำหนักพอจะเอาใจใครสักคน”
สัปดาห์ต่อมา บทความของเฉลิวถูกแชร์ในวงกว้าง กองทุนฟ้าส่องไม่ได้ส่งใครมาให้กำลังใจตอนนั้น แต่ข้อความของพวกเขาถึงคณะกรรมการและผู้บริหารมหาวิทยาลัยว่า ชมรมนี้มีคุณค่าและความจริงใจสำคัญกว่าภาพลวงตา
ภายในไม่กี่เดือน ชมรมละครเวทีไม่เพียงรอด แต่ยังได้รับการเสนอแนะให้เป็นตัวอย่างของโปรแกรมเยาวชนที่สอนเรื่องความรับผิดชอบและการสื่อสาร
วันหนึ่ง พลับยืนอยู่หน้าหอประชุม เธอคิดย้อนถึงวันที่เธอเริ่มโกหกและกลัวการเผชิญหน้า ใบหน้าเธอเบิกบานขึ้นเมื่อเห็นนักแสดงรุ่นน้องซ้อมด้วยความกระตือรือร้น
มินเดินมาข้างๆ “ฉันยังแปลกใจว่าเธอทำให้มันจบแบบนี้ได้”
พลับมองเพื่อน “เพราะว่าฉันไม่อยู่คนเดียวอีกแล้ว”
ท็อปเข้ามาพร้อมกล่องเครื่องแต่งกาย “แล้วถ้าเธอยังพยายามจะแก้ไขจุดบกพร่องด้วยการโกหกอีกล่ะ”
พลับหัวเราะ “คราวหน้า ฉันจะตั้งใจผิดเองแล้วซ่อมเอง อย่าให้มีการโกหกอีก”
อาจารย์เบญยกมือขึ้น “นั่นคือความเติบโตของเธอ ฉันเห็นแล้ว”
ในฉากสุดท้ายของเรื่อง มีการจัดงานเล็กๆ เพื่อฉลองการอนุรักษ์ชมรม ผู้คนต่างมายืนรอบเวที พลับยืนขึ้นกล่าวกับคนที่มาร่วมงาน “ฉันเคยคิดว่าการทำให้ทุกคนพอใจสำคัญกว่าความจริง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า… การยอมรับความผิดพลาดให้กลายเป็นบทเรียน สำคัญยิ่งกว่า”
ทุกคนหัวเราะและปรบมือ พลับเห็นสายตาของเพื่อนๆ ที่มองเธออย่างภาคภูมิใจและยิ้มได้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความสัมพันธ์ที่เคยอึดอัดค่อยๆ คลี่คลายไป
คืนที่เงียบสงบหลังงาน พลับเดินกลับบ้านผ่านถนนที่มีใบไม้โรย “ละครที่ใบไม้ลืมชื่อ” กลายเป็นคำเรียกขานเล่นๆ ในชมรมเมื่อมีเรื่องผิดพลาด แต่สำหรับพลับ มันเป็นเตือนใจว่าแม้ใบไม้จะลืมชื่อ ความจริงยังคงถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของคนที่กล้ามอง
มินส่งข้อความมา “เธอทำให้ฉันเชื่อในความจริงเหมือนกัน” พลับยิ้มแล้วตอบกลับ “เราเรียนรู้ด้วยกัน… และเราหัวเราะด้วยกัน”
สุดท้าย คนทั้งชมรมไม่ได้ได้รับรางวัลจากคณะกรรมการ แต่พวกเขาได้รับบางอย่างที่สำคัญกว่า—ความเคารพจากกันและกัน และการยอมรับในความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง พลับพบว่าความกล้าที่แท้จริงไม่ได้หมายถึงไม่กลัว แตคือการเลือกที่จะทำสิ่งที่ถูกต้อง เมื่อมีโอกาส
และเมื่อดาวตกลงมาหนึ่งดวงในคืนที่พวกเขานั่งรอบกองไฟหลังการซ้อม พลับกล่าวว่า “ครั้งต่อไปถ้าเราจะโกหก ก็ขอให้เป็นเรื่องน้อยจริงๆ… เช่นว่าใครเอาโดนัทมาเยอะๆ” ทั้งกลุ่มหัวเราะ แล้วความอบอุ่นค่อยๆ ลอยเป็นไออุ่นในอากาศ
ในที่สุด บทเรียนของพลับไม่ได้หยุดแค่ที่ชมรม แต่ขยายไปสู่รุ่นน้องที่เรียนรู้ว่าความรับผิดชอบ ความซื่อสัตย์ และการยอมรับความผิดพลาด สามารถสร้างรากฐานที่แข็งแรงกว่าแผ่นฟิล์มที่ครอบความจริงไว้ พวกเขาเติบโตไปพร้อมกัน และเรื่องราวของพวกเขากลายเป็นตำนานเล็กๆ ของมหาวิทยาลัย ที่คนรุ่นหลังเล่าสืบกันมาด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ชมรมละครเวที, ความเข้าใจผิด, การเติบโต, ความสัมพันธ์, คอมเมดี้, วุ่นวาย
