เสียงเครื่องยนต์ใต้พื้นโลกดูดกลืนเอาความสงบลงไปจนลมหายใจเหน็บหนาว วิชชาญนั่งพิงเก้าอี้ไม้เก่าในร้านกาแฟกลางหมู่บ้านป่าลึก มือขวากุมแก้วกาแฟร้อน ดวงตาแดงเรื่อเพราะนอนไม่หลับ คืนนี้เขาจะเป็นคนสุดท้ายที่ปิดร้าน หากพรุ่งนี้จะมาถึงหรือไม่ ยังไม่มีใครรับประกันได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ข้างนอกสายหมอกคลุมตลบแสงดาว ด้านในร้านเสียงนาฬิกาเดินช้าชวนเคว้งคว้าง วิชชาญหยิบสายรับโทรศัพท์จากเทวิน เพื่อนรุ่นพี่วิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยบ้านเกิด เสียงปลายสายสั่นไหว แม้จะวางตัวสุขุม
“คืนนี้จะเกิดอะไรขึ้นนายเชื่อมั้ย?”
วิชชาญนิ่ง เหมือนตั้งคำถามกับตัวเอง “ฉันไม่รู้ ฉันคิดถึง…ทุกอย่างที่ยังไม่ได้แก้ไข นายเชื่อล่ะ?”
“ในทางฟิสิกส์—มันเป็นไปได้ วัฏจักรนี้อาจจบลงจริงๆ”
ข้างนอกรถตู้คันหนึ่งขับผ่านกระแทกหิน วิชชาญมองหน้าต่างเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนหยุด มือล้วงกระเป๋าเสื้อกันฝน ผมเปียกลู่ ตัวสั่น
เขาเปิดประตูร้าน “เชิญครับ—สบายดีมั้ย คุณมาคนเดียวเหรอ?”
หญิงสาวคนนั้นชั่งใจ ก่อนตอบ “ฉัน…แค่ต้องการที่นั่งหลบฝนสักครู่”
เสียงฝนหนักกราวเข้าใกล้ หญิงสาวเดินผ่านเข้ามา ใบหน้าซีดแต่ดวงตาท้าทาย “คุณเป็นเจ้าของร้านนี้?”
“ครับ ผมวิชชาญ”
“ฉันชื่อเอเมอรีน” น้ำเสียงติดเหนื่อย เธอนั่งลงมุมห้อง ไม่มองเขาตรง ๆ
บรรยากาศอับจนทั้งสองเงียบงัน วิชชาญเทกาแฟให้อีกแก้ว พลางเดินมาวางบนโต๊ะ “ผมคิดว่าคุณคงหนาว”
“บางอย่างมันหนาวกว่าอากาศ” เธอพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ แบบที่คนใช้สำนึกซ่อนแผล
วิชชาญคิดถึงอดีต: เสียงกรอกเหล้าในคืนเหน็บเย็น แม่ป่วย ตนเองเอาแต่โทษโชคชะตา ไร่กาแฟล่มสลาย
เสียงโทรศัพท์ดังอีกครั้ง เทวินดึงกลับสู่ปัจจุบัน “เราสแกนเจอคลื่นประหลาดบนชั้นบรรยากาศ—เหมือนมีสถานีล่องหน”
วิชชาญนิ่ง ชื่อสถานีล่องหนปริศนาเคยเป็นเรื่องเล่าในวัยเด็ก
เอเมอรีนจ้องตา “คุณเคยได้ยินเรื่องแบบนี้ไหม? ฉันไม่ได้ตั้งใจเดินเข้ามา ฉันตามหาบางอย่าง”
“อะไรล่ะ?”
เธอกดฝ่ามือแน่น “น้องชายฉันที่หายไป เขาอาจ…อยู่แถวนี้ หรือบนฟ้า”
ตาสองคู่ประสานกันในสายหมอก เจ้าของร้านผู้มีบาดแผลกับหญิงสาวนักค้นหาความจริง
ขณะนั้นไฟในร้านกระพริบ เครื่องวิทยุขัดข้อง เสียงข่าววิทยุดังแทรกในคืนเปียกเท “…ประกาศเคอร์ฟิวชั่วคราวทั่วจังหวัด เหตุคลื่นแม่เหล็กผิดปกติ มีรายงานแสงดาวเคลื่อนไหวประหลาด”
เอเมอรีนกำแก้วกาแฟแน่นขึ้น “ถ้าสถานีล่องหนมีจริง ฉันต้องไปที่นั่น”
“คุณรู้วิธีหรือ?”
หญิงสาวส่ายหัว “ไม่ แต่คนที่เคยไปคือ…คุณพ่อฉัน ท่านเคยพูดถึง…ช่องว่างในคืนสุดท้ายก่อนลูบเวลา”
วิชชาญเงียบ—เขาเองก็เคยฝันถึงช่องว่างนั้นในวัยเด็ก ราวกับเมื่อทุกอย่างจบลง จะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ขณะที่ทั้งสองจ้องตาเด็ดเดี่ยว เสียงประตูเปิดแรง—ชายแปลกหน้าในเสื้อชุดเจ้าหน้าที่เดินเข้ามา ชื่อบนป้าย “แอนดรัส” เขามองสลับระหว่างสองคน
“ผมหาคุณทั้งคู่มาหลายวันแล้ว ให้ผมอธิบายทุกอย่างเถอะ คืนนี้เราไม่มีเวลาเหลือ”
เอเมอรีนกัดริมฝีปาก “คุณใคร?”
“ผมเป็นนักวิจัยบนดาวเทียม ‘ชุมพร-247’ ทุกคนกำลังตกอยู่ในวัฏจักร—ถ้าต้องการกลับมาเป็นมนุษย์ ต้องหยุดมันคืนนี้”
ความเงียบอึดอัดค้างแขวน วิชชาญเบนสายตามองเครื่องชงกาแฟ เอเมอรีนลุกขึ้นช้า ๆ “ถ้าอยู่แบบนี้ต่อไป…ฉันคงเป็นแค่เงาของคนที่เคยรัก”
แอนดรัสวางกล่องโลหะลงบนโต๊ะ “ในนี้มีคีย์ที่จะพาคุณขึ้นสถานีอวกาศ แต่ทั้งคู่ต้องเลือก จะเผชิญอดีต หรือยอมแพ้จักรวาล”
สายฟ้านอกหน้าต่างแลบแปลบ แผ่นดินสั่น เงาดำคืบคลานลงหลุมลึกในใจแต่ละคน
“ตัดสินใจสิ คืนนี้ไม่เหลือเวลา” แอนดรัสเสียงแข็ง
วิชชาญจับมือเอเมอรีน เธอตกใจเล็กน้อยแต่ไม่ชักกลับ ดวงตาทั้งคู่แลบความกลัวและความหวังในคราวเดียว
“ไปด้วยกัน”
ทั้งสามออกเดินทาง รถกระบะพุ่งไหลผ่านหมอก เส้นทางลูกรังในป่าเงียบงัน
เอเมอรีนจ้องข้างนอก “คุณกลัวมั้ย?”
“ฉันกลัว…แต่กลัวเสียใจมากกว่า” วิชชาญพูด
แอนดรัสเร่งความเร็ว “อีกสามกิโลจะถึงจุดยิงคีย์ขึ้นสถานี ทุกคนระวัง คนที่ไม่พร้อมจะติดอยู่ในวัฏจักรนี้ตลอดไป”
เสียงเครื่องส่งสัญญาณขาดห้วง เจือเสียงเด็กผู้ชายผ่านวิทยุ “พี่เอเมอรีน ที่นี่มืดมาก หนาวมาก ผมอยากกลับบ้าน”
เอเมอรีนร้องไห้ เธอกดเครื่องวิทยุ “อดทนนะ ข้าวันนี้จะพาเรากลับมา”
วิชชาญเบนมองไกล ตระหนักว่าตัวเองกลัวการเปลี่ยนแปลงมากกว่าความตาย
รถจอดกลางดงสนใต้แสงดาว กระจกหน้ารถสะท้อนหมอกกับแสงไฟแปลกตา แอนดรัสหยิบอุปกรณ์ไปติดตั้งที่พื้น
วิชชาญมือสั่นเมื่อวางคีย์ลงบนแท่น เอเมอรีนกระชับมือเขา สายตาทั้งคู่เต็มไปด้วยคำถามไร้เสียง
ชุดแสงวงรอบตัวเปล่งประกาย เสียงแตกเป็นสองภพ ทั้งสามเหมือนพุ่งผ่านอากาศจนมาหยุดเหนือพื้นดินโปร่ง โลหะโปร่งใสมากมายลอย ราวกับทุกอย่างต่อตรงกับห้วงจักรวาล
ภายในสถานีอวกาศ—ทางเดินเงียบสนิท แสงไฟสีน้ำเงินเย็นสลัว วิชชาญมองแววตาของเอเมอรีน เห็นความสูญเสียสะท้อนออกมา
เสียงฝีเท้าเด็กวิ่งผ่าน เอเมอรีนตะโกน “ขา! อยู่ไหน?” เหมือนได้กลิ่นความหวังจาง ๆ
แอนดรัสพูดช้าๆ “ที่นี่ จริงๆ แล้ว…ไม่ใช่สถานีแห่งโลกแต่คือสถานีแห่งจิตวิญญาณ ใครที่เข้ามา ถ้ายึดมั่นอดีตจะไปต่อไม่ได้”
วิชชาญเงียบ เปลือกตาหนักหน่วง นึกถึงแม่ในคืนที่ทิ้งเขาไป
เอเมอรีนสะอื้น “ฉันไม่อยากสูญเสียใครอีก”
แอนดรัสพาหยุดหน้าประตูหนึ่ง “นี่คือจุดเปลี่ยน ใครผ่านไปได้ต้องเผชิญชิ้นส่วนใจของตัวเอง”
เสียงตามสายก้องกังวาน “วิชชาญ เธอยอมรับความผิดพลาดในอดีตหรือยัง?”
เขาหลับตา น้ำตาไหล ขอโทษแม่ในใจ “ผมยอมรับแล้ว…ผมจะไม่หนีอีก”
ประตูเปิดออก แสงสว่างสาดเข้า เขาเดินออกมากับเอเมอรีนและแอนดรัส ข้างในนั้นเห็นซากอดีต ฉายภาพชีวิตหมุนสวนซ้ำซาก จนกระทั่งสลายหายไปในสายลม
เอเมอรีนดึงน้องชายจากวงจรความทรงจำ น้ำตาอุ่นหยดลงอ้อมแขน
แอนดรัสยิ้มเศร้า “ทุกวัฏจักรมีจุดจบ คืนนี้เราเลือกได้ว่าจะอยู่ในอดีตหรือเริ่มต้นใหม่”
เสียงเครื่องยนต์แห่งสถานีดับลง ท้องฟ้าเหนือป่ากลับคืนสู่ปกติ วิชชาญหายใจเข้า คำขอโทษในใจเปลี่ยนเป็นคำสัญญาใหม่
เอเมอรีนยิ้มพร้อมน้ำตา “ขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน…และกล้าที่จะเริ่มต้นอีกครั้ง”
รุ่งสาง ท่ามกลางไอหมอก วิชชาญเปิดร้านกาแฟอีกวัน แม้โลกจะวนกลับเหมือนวันวาน แต่ใจเขาและเอเมอรีนไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
