เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างสะท้อนแสงไฟสลัวในสำนักงานเล็กๆ ช่วงค่ำ พลอยนั่งพิงเก้าอี้เอนหลัง พยายามข่มความหงุดหงิดเมื่อเอกสารงานโฆษณาแบรนด์กาแฟเจ้าประจำยังไม่เสร็จ เธอดันแว่นสายตาขึ้นอย่างหงุดหงิด พลางพึมพำกับตัวเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่ถ้าแทนไม่มัวแต่แก้งานตัวเอง งานกลุ่มมันจะเสร็จไหมเนี่ย…”
แทนนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ เหยียดยิ้มแบบระคายพลอย เขาดูสบายๆ ใส่เสื้อยืดลายขาวดำ กางเกงยีนส์ทรงหลวม ผมเปียกฝนจนลู่ติดหน้าผาก
“ถ้าใครบางคนไม่เขียนคอนเซ็ปต์น้ำเน่า งานมันก็จะไม่ค้างอยู่ตรงนี้เหมือนกัน”
เสียงพลอยถอนหายใจยาว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาแทน สายตาทั้งคู่สบกันกลางเสียงฝน เพียงเสี้ยววินาทีที่ต่างคนต่างหยุดนิ่ง เหมือนบางอย่างในใจขยับเล็กน้อย
พลอยหันกลับไปที่หน้าจอ “นายเอาแต่ปัดความผิดตลอด โชคดีที่ฉันไม่ได้ทำงานกับนายตลอดชีวิต”
แทนหัวเราะแบบไม่จริงจัง “ก็เพราะฉันไม่ได้อยากอยู่กับคนเรื่องมากนานๆ เหมือนกัน”
แสงโทรศัพท์ของพลอยสว่าง แจ้งเตือนข้อความจาก ‘ต้น’ แฟนเก่าที่หายไปจากชีวิตเมื่อสองปีก่อน พลอยเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบ เธอหันไปมองฝนข้างนอกอย่างเหงา ๆ
แทนสังเกตสีหน้า “มีอะไรเปล่า?”
พลอยส่ายหน้า “ไม่มี อยากได้งานเสร็จก่อนฝนหยุด”
“เออ งั้นรีบทำ ถ้าติดอยู่ที่นี่ทั้งคืน นายต้องเลี้ยงกาแฟฉัน” แทนยักคิ้ว
ในความเงียบระยะหนึ่ง แทนเดินไปชงกาแฟมาให้ พลอยรับไว้เงียบๆ ควันจากถ้วยอุ่นโฉบมากระทบแก้ม ต่างคนต่างนิ่ง
อีกคนสบตา อีกคนหลบ พื้นที่ระหว่างกันเหมือนแคบลงทีละนิ้ว…
เช้าวันต่อมา ฝนซากเมื่อคืนทำให้จักรยานของแทนเปื้อนโคลน เขาแบกขึ้นลิฟต์มาวางหน้าประตูบริษัท พลอยเดินมาพอดี ยกมือป้องปากกลั้นหัวเราะ
“เมื่อวานตกน้ำเหรอ? หรือไปแข่งมอเตอร์ไซค์มา”
“ฉันเรียกมันว่าความกล้าสู้ฝน นายไม่เข้าใจหรอก มาขี่ด้วยกันไหมล่ะ” แทนพูดกลับด้วยสำเนียงกวนๆ
พลอยส่ายหน้า ยิ้ม แต่ก็สดใสขึ้นนิดหนึ่ง “ฝันเถอะ ฉันรักชีวิตตัวเอง”
สายตาเพื่อนร่วมงานมองมาที่ทั้งคู่และแซวเบาๆ พลอยเดินหนีอย่างขวยเขิน แทนมองตาม ปากพูดขำแต่สายตามีแววเหงา
หลังเลิกงานวันหนึ่ง พลอยนั่งกินข้าวข้างถนนกับเปิ้ลเพื่อนสนิท สายตาแอบมองข้อความเก่าจากต้น เปิ้ลสังเกตแววตาเศร้าๆ
“ยังลืมไม่ได้เหรอพลอย?”
พลอยหยุดกดโทรศัพท์ ลังเล “มันนานแล้ว…แต่ฉันกลัว ถ้าเริ่มใหม่แล้วจบแบบเดิมอีก…”
เปิ้ลยิ้มปลอบ “ก็แค่ลองเปิดโอกาสให้ตัวเองดูบ้าง นายใจดีจะตาย เผื่อมีใครดีๆ รออยู่อีกฟากฝน”
พลอยฟังเงียบ ๆ พยักหน้าเบา ๆ ในหัวมีแต่ภาพรอยยิ้มและสายตากวนของแทนซ้อนขึ้นมา
ค่ำวันศุกร์ที่บริษัทจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ทั้งแผนกรวมตัวในร้านอาหารญี่ปุ่น แทนนั่งข้างพลอย ทั้งสองไม่ค่อยคุยกัน เพื่อนๆ เอาแต่แซว
แทนกระซิบ “ไม่ชอบเสียงดังเหรอ?”
พลอยผงกหัว “ฉันแค่ไม่เก่งเรื่องคนเยอะๆ”
แทนขยับเก้าอี้เข้าใกล้ “เราก็ไม่เก่งเหมือนกัน”
ต่างฝ่ายต่างหัวเราะในลำคอ บรรยากาศระหว่างกันคลายตึงขึ้นเล็กน้อย
วันรุ่งขึ้น ฝนตกหนักแทนโทรถาม “พลอย มึงจะกลับยังไง?”
“รถติด เดินไม่ไหว นายล่ะ?”
“เอาอย่างงี้ เดี๋ยวไปรับ แล้วไปหาข้าวกินกัน” แทนเงียบแวบนึง “…ถ้านายไม่รังเกียจ”
พลอยลังเลไปนิด “โอเค”
ร้านอาหารตามสั่งริมทาง ฝนยังตกหนัก ท่ามกลางเสียงรถและไฟจราจร แทนและพลอยแลกเปลี่ยนเรื่องในชีวิต
“นายมาจากไหนนะ?” พลอยถามแบบพยายามดูไม่สนใจนัก
“ชลบุรี ย้ายมากรุงเทพฯ หลังเรียนจบ มาตามหาความฝันจะเป็นโปรดิวเซอร์ แต่สุดท้ายเป็นทีมโฆษณา”
พลอยหัวเราะ “ดูเหมือนผิดแผนไปหน่อย”
แทนพยักหน้า “ใช่ แต่ฉันว่าชีวิตมันต้องมีผิดแผนบ้างอ่ะ”
พลอยนิ่ง คำพูดนั้นแทงใจ เธอพึมพำ “บางทีฉันก็อยากให้ชีวิตมันถูกแผนซักครั้ง”
แทนเหลือบตามอง เห็นแววเปลี่ยวในตาเธอแต่ไม่พูดอะไร
หลังจากวันนั้น พลอยเริ่มสังเกตว่าแทนมักช่วยงานโดยไม่บ่น แม้จะแกล้งขัดบ้างแต่ก็หวังดี เธอเผลอวางใจให้เขาเข้าใกล้ขึ้นทีละน้อย
ในประชุมใหญ่วันจันทร์ เจ้านายตำหนิพลอยเพราะลูกค้าตีกลับคอนเซ็ปต์ พลอยหน้าเสีย อยู่ในความวุ่นวาย แทนรีบเข้ามา “เดี๋ยว ฉันมีไอเดีย ขอเวลาแป๊บ”
เจ้านายลังเล สุดท้ายยอมให้แทนและพลอยแก้คอนเซ็ปต์ ทั้งสองอยู่ดึกช่วยกันจนสำเร็จ พลอยปล่อยโฮเมื่อเจ้านายอนุมัติ
แทนยื่นทิชชู่ให้ นั่งข้างๆ เงียบ ๆ
“ขอบใจ” พลอยพูดเสียงเบา
“ไม่เป็นไร ไม่มีใครเก่งตลอดเวลาหรอก…”
ความรู้สึกบางอย่างระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนไปทีละน้อย
ช่วงพักกลางวันหลังโปรเจกต์ใหญ่สำเร็จ แทนชวนไปเดินเล่นสวนสาธารณะ พลอยลังเลแต่ไปด้วย
“นายชอบอะไรวะ?”
“กลิ่นดินตอนฝนตก” แทนพูดเรียบๆ
พลอยหัวเราะ “เป็นคนโรแมนติกกว่าที่คิดอีกนะ”
แทนอมยิ้ม “โรแมนติกหรอ แค่อยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในวันฝนตกเฉยๆ”
พลอยสะอึก ไม่กล้ามองตาแทน นึกถึงอดีตที่ฝนตกแล้วถูกทอดทิ้ง
หลังเลิกงานคืนนั้น พลอยเจอข้อความจากต้น แฟนเก่ากลับมาขอคืนดี เธอสับสนใจไม่น้อย ขณะเดินผ่านแทนที่รอหน้าตึก
“วันนี้ดูเครียดๆนะพลอย”
“ก็… แบบเคยรู้สึกว่า ถ้าบางอย่างย้อนเวลากลับไปได้ก็คงดี”
แทนนิ่ง ไม่มีคำพูด แค่เดินข้างๆ เงียบ ๆ
วันถัดมา พลอยกับแทนต้องเป็นหัวหน้าทีมเสนอโปรเจกต์คู่ แรงกดดันสูง พอเจอปัญหาในห้องประชุม ทั้งคู่กลับเถียงกันเสียงดังหน้าทุกคน
“นายเห็นแก่ตัว!” พลอยตะคอก
“ก็เพราะนายเอาแต่กลัวผิดพลาด ทีนี้ก็เลยไม่กล้าตัดสินใจ!”
ทั้งสองออกจากห้องประชุมด้วยใจหาย ต่างคนต่างรู้ตัวว่าพูดแรงเกิน
บรรยากาศอึดอัด พลอยส่งไลน์ขอโทษไป แทนไม่อ่าน
คืนต่อมา ฝนตกอีก ท่ามกลางความโดดเดี่ยว พลอยนั่งริมหน้าต่างคิดถึงอดีต เมื่อสามปีก่อน เธอเห็นตัวเองรอคอยใครคนหนึ่งท่ามกลางสายฝน…
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นแทน
“พลอย ออกมานั่งคุยด้วยหน่อยได้ไหม…”
ทั้งสองนั่งที่ม้านั่งหน้าอพาร์ตเมนต์ ฝนโปรยปรายนิดๆ แทนพูด
“เราขอโทษนะ เรื่องเมื่อวาน”
พลอยยิ้มจาง ๆ “ฉันก็ขอโทษ ฉันกลัว… กลัวถ้าตัดสินใจผิดอีกจะเจ็บแบบเดิม”
แทนนิ่ง ก่อนเอ่ย “นายไม่ต้องรีบตัดสินใจอะไรหรอก แค่อยากอยู่ข้างๆ เฉยๆ ถ้าอึดอัด บอกได้เลยนะ”
แววตาสองคนเศร้าแต่เต็มไปด้วยความเข้าใจ
สัปดาห์ถัดมา พลอยเลือกพบต้นอดีตแฟนเพื่อปิดฉากค้างคา ต้นขอโทษและขอเริ่มใหม่ พลอยครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายเธอกล่าวลาอย่างสงบใจ ปล่อยมืออดีตเป็นครั้งสุดท้าย
ในขณะที่แทนเริ่มลังเลว่าจะตัดใจไปดีไหม เขาเห็นพลอยเงียบเหงา กลัวการเผชิญหน้า พลอยตัดสินใจโทรหาแทนออกไปเจอ
“นายว่างไหมคืนนี้ ขอเดินเล่นด้วยได้เปล่า?” เสียงพลอยในสายฟังสั่นนิดๆ
สวนสาธารณะท่ามกลางกลิ่นดินชื้น ทั้งคู่เดินข้างกันอย่างเงียบงัน
“ทำไมถึงใจดีขนาดนี้วะ” พลอยเอ่ยขึ้นเบา ๆ
แทนอมยิ้ม “ใจดีเฉพาะกับนายมั้ง”
ความเงียบตกค้าง ไม่มีใครกล้าสารภาพ ทุกอย่างคล้ายจะใกล้ชิด แต่ก็มีระยะห่างบางๆ กั้นไว้
วันหนึ่งบริษัทประกาศต้องลดพนักงานเพราะเศรษฐกิจ แทนและพลอยตกเป็นกลุ่มเสี่ยง
วันนั้นฝนตกหนักพลอยเดินกลับห้อง เปิ้ลโทรมาบอกข่าว แทนโดนปลด
พลอยน้ำตาซึม โทรศัพท์แทนโทรมาแต่เธอไม่กล้ารับสาย ได้แต่ฟังเสียงข้อความในไลน์
“ขอบใจนะพลอย ที่ให้พื้นที่ดี ๆ ในชีวิต”
ไม่กี่วันต่อมาแทนย้ายกลับบ้านต่างจังหวัด ส่งข้อความลาอย่างเป็นทางการ ไม่มีคำพูดเรื่องความรู้สึกแม้แต่คำเดียว ทั้งคู่ห่างหาย
วันหนึ่งฤดูฝนกำลังจะผ่านพ้น พลอยเดินริมแม่น้ำ น้ำตาหยดกับฝน เธอได้ทบทวนเรื่องราวและความกล้าในหัวใจ
“ฉันจะกลัวไปทำไม ถ้าใจฉันมันต้องการใครสักคนจริงๆ…” พลอยพูดกับตัวเอง
ฤดูฝนวันสุดท้าย พลอยตัดสินใจโทรหาแทน เสียงปลายสายก้องเบาๆ แทนรับ
“นายเป็นไงบ้าง”
“ดีขึ้น ย้ายมาเริ่มใหม่ เจอปัญหาใหม่ ๆ”
“…ฉันอยากไปหานาย นายยัง…อยากอยู่ข้างๆ กันอยู่ไหม”
สายฝนพรำอีกครั้ง เมื่อพลอยยืนอยู่สถานีรถไฟ ต่างจังหวัด แทนยืนรอใต้ร่ม ทั้งสองสบตา อ้อมกอดแรกและสุดท้ายในฤดูฝนนี้ ต่างคนต่างเปียกฝนแต่หัวใจกลับอุ่นเป็นครั้งแรก
“รอฉันนานไหม” พลอยยิ้ม
แทนพยักหน้า “นานพอจะรู้ว่าตัวเองไม่อยากให้ใครมาแทน”
เสียงฝนกลืนคำสารภาพความรู้สึก ทั้งคู่ยืนอยู่ข้างกันอย่างเงียบงัน แต่เต็มไปด้วยคำพูดที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยอีกต่อไป ฤดูฝนจบลง แต่รักที่เติบโตท่ามกลางความเปียกปอนจะอยู่ต่อไปอีกนาน…
