เสียงหวีดของเครื่องยนต์เรื่อยลอยผ่านอากาศหนาแน่น หยาดเมฆขาวเบียดเคลื่อนคล้ายจะซ่อนภาพเบื้องล่างที่กลายเป็นซากปรักหักพังบนโลกเก่า ใต้แสงแดดรุ่งเช้า ความสูงระดับนกบินให้ความฝันและความหวาดกลัวในหัวใจของธนา ชายวัยกลางคนผู้กำมือกับขอบหน้าต่างของแคปซูลลอยฟ้าสีเงินขนาดเล็ก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!"เราจะสูงขนาดไหนแล้วนะ…" ปารีส ลูกสาววัยสิบห้าปี เงยหน้ามองผ่านหน้าต่าง แววตาแข็งกร้าวแฝงความเศร้า เธอโอบน้องชายไว้ใกล้ตัว
วิน อายุแปดขวบซุกตัวเงียบ ไม่ยอมตอบ ดวงตาเขาแดงจากการร้องไห้ค้างคืน เสียงหัวใจของทุกคนในครอบครัวสัตตรัตน์ดังแข่งกับเครื่องยนต์ พวกเขาถูกจับสลากให้ขึ้นมาอยู่กลุ่มแรกๆ สู่อาณาจักรลอยฟ้าใหม่ "เอเทเรีย" เพราะโลกข้างล่างนั้นอยู่ไม่รอดอีกแล้ว
"กลัวไหม วิน?" ปารีสเอื้อมมือจับมือน้องเบาๆ วินไม่ตอบแต่บีบมือพี่ไว้แน่น
แม่ของทั้งสอง ศิริลักษณ์ นั่งแน่นข้างสามี เธอไม่หลบตาธนา แต่เมื่อสบตากัน สีหน้าของเขาแบกความผิดและกังวลใจกว่าทุกคน
เสียงประกาศกลางลำดับให้เตรียมพบกับการเชื่อมต่อสู่นครลอยฟ้า สีหน้าทุกคนตึงเครียด เงาสะท้อนบนกระจกบานเกล็ดเผยสีหน้าที่แท้จริงของธนา มีความลับอะไรบางอย่างในดวงตาเขาที่ยังไม่ได้บอกใคร
ทันทีที่แคปซูลลอยฟ้าประกบกับท่าเทียบเมือง ด่านตรวจเข้มงวดดึงร่างแต่ละคนจากอ้อมแขนออกห่าง เจ้าหน้าที่ในชุดโลหะสีฟ้าแวววาว ยืนกรานตรวจสแกนร่างกายอย่างระแวง
"อย่ากลัวนะ ปารีส วิน" แม่กระซิบ "แค่ทำตามที่บอกไว้ก็พอ…" เสียงเธอสะท้อนแตกไปด้วยความปวดร้าว
ธนาเสมองพื้น เมื่อนายทหารหญิงดวงตาแข็งกร้าวตรวจเอกสาร เขาสังเกตมือซ้ายของเธอสั่นเล็กน้อย นั่นทำให้พ่อขยับเข้าไปหาเธอ คุณแม่เห็นแต่ไม่พูดอะไร เพียงสบตาลูกทั้งสองคล้ายมีบางสิ่งที่อยากสารภาพ
เสียงสัญญาณอนุญาตดังขึ้น ครอบครัวผ่านเข้าเมือง พวกเขายืนอยู่ในถนนสายเมฆ ถนนลอดไปถึงอาคารสูงกลับหัวขนาดมหึมา เมืองนี้ส่องแสงสีน้ำเงินสว่างเหมือนความหวังแต่กลับหนาวเย็นเกินบรรยาย
"จะได้พักห้องไหนกัน" ปารีสกระซิบถามพ่อ เมื่อพวกเขาเดินผ่านกลุ่มคนที่ต้องนอนพื้นกลางห้องโถง
"คืนนี้ที่ไหนก็ได้ที่เรามีอยู่ด้วยกัน" ศิริลักษณ์ตอบเสียงเบา พ่อขยับเข้าโอบไหล่แม่ เอื้อมแตะศีรษะลูกชายอย่างอ่อนล้า
การลงทะเบียนอึดอัดยาวนาน เจ้าหน้าที่พูดสั้น ตอบคำถามแค่จำเป็น ไม่มีใครมองตาใคร ผู้คนมากมายจากพื้นโลกดูแปลกหน้าและสิ้นหวังเหมือนกันหมด
บนชั้นพัก ร่างเล็กๆ เริ่มวิ่งเล่น พ่อเปิดกระเป๋าผ้าใบเก่า หยิบกุญแจเล็ก ห้อยเชือกแดงคล้ำยื่นให้ปารีส "เก็บไว้นะ…มันอาจจะสำคัญ"
ปารีสสบตาพ่อ "สำคัญยังไงคะ?"
ธนาหลบตา ตอบช้าด้วยเสียงอ่อน "เคยเป็นของคุณตา…เอาไว้แค่เผื่อวันหนึ่งเราต้องหาทางออก"
ปารีสยิ่งสงสัย เมื่อแม่และพ่อสบตากันแล้วเงียบ ทุกคนได้ยินเสียงลมปะทะโครงสร้างข้างนอกเหมือนคำเตือนลึกลับ
วันถัดมา เมืองลอยฟ้าส่องแสงแปลกตามากขึ้น ถนนลอย อยู่ใกล้แหล่งพลังงานโปร่งแสง เทคโนโลยีประหลาด ปารีสได้พบเวโรนิก หญิงสาวชาวดินแดนเหนือผมสีเงินจาง เธอมองปารีสด้วยสายตาคาดการณ์อะไรบางอย่าง
"เธอมาจากโลกเบื้องล่างเหรอ?" เวโรนิกเอ่ยขึ้น ขณะที่ช่วยวินเก็บของเล่นที่ตกใกล้ทางเดิน
ปารีสพยักหน้า "แล้วเธอล่ะ?"
"ฉันอยู่ที่นี่มาตลอด แต่กำลังคิดจะไป…" เวโรนิกแววตาว่างเปล่า "ข้างล่างอาจจะไม่เหลืออะไรแล้ว แต่ข้างบนก็ไม่เคยให้ความรู้สึกว่ามีบ้านเหมือนกัน"
วินเหลือบตาตาม "หนูคิดถึงบ้าน หนูอยากลงไปข้างล่าง" น้ำตาเริ่มค้าง
การปรับตัวกลางเมืองลอยฟ้าไม่ง่าย ธนาต้องไปทำงานซ่อมบำรุงอุปกรณ์เฝ้าระวังขอบเมือง หน้าที่แฝงอันตรายและอยู่ไกลครอบครัว ศิริลักษณ์เป็นอาสาสมัครคุมเด็กในชุมชนใหม่ ส่วนปารีสเริ่มสืบหาความลับกุญแจ และความหมายของ "ทางออก" ที่พ่อพูดถึง
คืนหนึ่งขณะที่เมืองหมุนเวียนเปลี่ยนแสงสีเหมือนแทนกลางวันกับกลางคืน เสียงหวีดลมทิ่มแทง กระจกห้องร้าว พ่อรีบพุ่งตัวมาคว้าลูกออกจากประตู
"ไปห้องอพยพเดี๋ยวนี้!" ธนาหายใจขาด เสียงดังจนวินสะดุ้ง
พวกเขาวิ่งฝ่าสายลม ปารีสสังเกตเห็นเงาลางๆ จากชั้นล่างสุด รูปทรงประหลาดคล้ายเงาคนกำลังปีนเข้าด้านใน เธอใจเต้นแรง
ในห้องอพยพ ผู้คนรวมตัวกันแน่นขนัด ตลอดคืนได้ยินเสียงเครื่องยนต์แปร่ง ธนาเอื้อมจับมือเมียแน่น ในใจเขาหนักอึ้งกว่าใคร "ศิริ…เราต้องคุยกันแล้วนะ"
ศิริลักษณ์พยักหน้าช้า "ฉันรู้…แต่ขอให้ลูก ๆ ปลอดภัยก่อนเถอะ"
รุ่งเช้า สถานการณ์ในเมืองนิ่งลงแต่ความวางใจหายไป ครอบครัวย้ายกลับห้องพัก ปารีสตามหาเวโรนิกอีกครั้ง กลับพบเธอยืนอยู่นอกเขตห้าม หญิงสาวยื่นอุปกรณ์ทำมือขนาดเล็กให้ "เอาไว้ถ้าต้องออกนอกกำแพง"
"ออกไปได้เหรอ?" ปารีสถาม น้ำเสียงจริงจัง
เวโรนิกยิ้มเศร้า "ใครก็กำลังหาทางหนีเหมือนกัน ถ้าไม่เชื่อใจเมืองลอยฟ้านี้แล้ว"
ปารีสเก็บสิ่งนั้นใส่กระเป๋า ไม่พูดอะไรกลับมาเพียงแค่ตั้งคำถามกับตัวเอง
วินเริ่มฝันร้าย เขาพูดถึงชายในเงาและรอยแตกร้าวบนกระจก พ่อเอาแต่นิ่งเงียบ ศิริลักษณ์เห็นอาการลูกชาย ค่อยๆ ใช้ความอดทนกล่อมจนหลับ
คืนนั้น พายุอีกลูกโจมตีปลายขอบเมือง สัญญาณเตือนภัยกระพริบ พ่อพุ่งตัวขึ้นไปบนหลังคาโรงงาน พบว่าโครงสร้างเมืองกำลังถูกรบกวนจากบางอย่างที่ไม่ใช่แค่พายุ
เขาเห็นกลุ่มคนลึกลับพยายามบังคับเปิดประตูขอบเมือง ชั่วครู่ก่อนเสียงจักรกลเก่าจะลั่นขึ้น ธนาเบิกตาโพลง "มันจะถล่ม!"
รีบวิ่งกลับมายังครอบครัว ทั้งหมดต้องหนีออกไป ทว่า…เมื่อลอบผ่านเขตอพยพ เจอเวโรนิกและครอบครัวเธอกำลังซุ่มพรางเช่นกัน
"เราจะออกไหม…หรืออยู่ต่อ?" ปารีสถาม พ่อเม้มปากอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดเสียงเข้ม "ถ้าอยู่ต่อ เราอาจตายทั้งครอบครัว แต่ถ้าออกไป เราต้องเผชิญโลกภายนอกที่เราไม่รู้จักเลย"
ทุกคนเงียบชั่วขณะ เสียงหัวใจดังกลบเสียงลม วินยึดมือพี่ไว้แน่น ศิริลักษณ์ร้องไห้เบา ๆ
ในที่สุด ธนาใช้กุญแจไขประตูหนีฉุกเฉิน ปารีสช่วยเวโรนิกซ่อนอุปกรณ์ พวกเขาเบียดตัวออกสู่ทางดำมืดใต้โครงสร้างเมือง
หนทางนี้ไม่ใช่ซากโลกเบื้องล่างอย่างที่คิด แต่เป็นเขตแดนใหม่ — ทุ่งเมฆดำทะมึน มีแสงเรืองคล้ายภูตพรายว่ายวนรอบ ๆ วินตัวสั่นแต่พยายามเดินต่อปารีสโอบไหล่เขา จังหวะที่ครอบครัวหยุดพัก พ่อสารภาพความจริงกับลูกทั้งสอง
"พ่อทำผิดกับอดีต… พ่อเป็นหนึ่งในทีมสร้างเครื่องยนต์ของเมืองนี้ แต่พ่อเลือกความปลอดภัยของเรา ไม่ใช่คนนอก พ่อเคยขโมยข้อมูลยุทธศาสตร์หนีช่วงเกิดพายุแรก"
ปารีสนิ่งงัน ร้องถาม "แล้วพวกคนอื่น ๆ ที่ตายไปล่ะ? พ่อไม่ช่วยพวกเขา?"
ธนาน้ำตาคลอ "พ่อกลัวนี่นา…ถ้าพ่อไม่ทำ พวกเราจะไม่รอดมาถึงวันนี้"
ศิริลักษณ์มองสามี มือกำเสื้อแน่นเหมือนไม่ให้อภัยแต่สุดท้ายเดินเข้าไปกอดเขาแน่น
ระหว่างเดินฝ่าวงล้อมเมฆดำ พวกเขาถูกภูตเมฆพยายามดึงให้หลงทาง เวโรนิกบอกให้ทุกคนอย่าหันมองแสงหวาดกลัว ให้จับกันไว้ตลอด เสียงกระซิบร้องเรียกหลอกล่อ ปารีสเริ่มสั่นแต่ยังยื่นมือจับน้องไว้แน่น
ในความมืด มีแสงส้มเรืองของอรุณที่ปลายขอบ ขณะที่ทั้งหมดเดินฝ่าฟัน วินสะดุดล้ม ปารีสตะโกนร้องพยายามดึงขึ้นมา เวโรนิกช่วยประคอง ในที่สุดครอบครัวก็หลุดพ้นจากขุนเขาเมฆหนาทึบ
ภาพเบื้องหน้าเผยให้เห็นชุมชนเล็ก ๆ ริมขอบพสุธาใหม่ มีผู้คนเดินอยู่ท่ามกลางแสงอรุณจาง เล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยชีวิตธรรมดา ธนาโผเข้ากอดลูก พ่อแม่ลูกกอดกัน ร่วมเวโรนิกอยู่เคียงข้าง
"เราจะเริ่มใหม่ที่นี่…ด้วยกันนะ" ศิริลักษณ์พูด พ่อสบตาลูก น้ำตาซึมในความอบอุ่น
แม้มิใช่ปลายทางในฝัน แต่อย่างน้อย ที่สุดของขอบฟ้าใหม่ คำว่าครอบครัว…ยังเหลือเสมอ
