แสงสุดท้ายที่โรงหนังดาวเก่า

เสียงเครื่องฉายโปรเจ็กเตอร์ดังกระทบผนังไม้ของห้องฉาย โรงหนังดาวเก่าส่งคลื่นความร้อนจากหลอดไฟเก่าออกมาจนผงฝุ่นลอยขึ้นเป็นทิวคลื่น มีนาเอื้อมมือไปจับฟิล์มที่วิ่งผ่านฟีดมือของเครื่อง รู้สึกถึงการสั่นเม็ดเล็ก ๆ จากฟิล์มเมื่อภาพไหลผ่านเลนส์ เธอไม่หันไปมองที่นั่งในฮอลล์ แต่ได้ยินเสียงโซ่ของประตูทางเข้าเล็ก ๆ ซึ่งบ่งบอกว่ามีคนเข้ามา “ใครน่ะ?” เธอถามโดยไม่ละสายตาจากจอ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงฝีเท้าชะงักแล้วก็เบา “ผมเอง ธำรัส” คนที่เข้ามาพูดเสียงทุ้มแต่ไม่แข็งกร้าว “มึนเหรอวันนี้ เห็นคุณยุ่งกับม้วนใหม่”

มีนาพยักหน้า “ม้วนนี้…มันแปลก” เธอพูดเสียงแผ่ว รู้สึกเหมือนการเปิดม้วนคือการเปิดกล่องดำบางอย่าง ธำรัสยืนหลังเธอ ห่างกว่าที่เคย แต่กลิ่นควันยาสูบเก่าทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยผิด ๆ

เป้าหมายของฉากนี้คือให้มีนาทดสอบม้วนและรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ความขัดแย้งคือความลังเลระหว่างการอยากรู้อยากเห็นกับความกลัว ผลลัพธ์: เธอตัดสินใจฉายม้วนจนจบ แม้จะมีเสียงกระซิบจากภายในหัวเตือนว่าอย่าทำ