เสียงหัวเราะเบา ๆ ลั่นในห้องควบคุมเล็ก ๆ ของสถานีอวกาศ Frontier-7 ขณะที่เอิร์ธ—เด็กหนุ่มผิวเข้มจากเมืองร้อน—ฝึกควบคุมแขนกลกับลิลี่ เด็กสาวผู้มีรอยยิ้มประจำติดอยู่บนกรอบหน้าแต่ดวงตาคล้ายซ่อนอะไรเอาไว้ พวกเขาพลิกจอแสดงผลไปมา ง่วนกับปัญหาวงจรไฟฟ้าที่เหมือนจะแกล้งคนดื้อเช่นเอิร์ธโดยเฉพาะ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ลิลี่ ดูนี่สิ! ขั้วไฟมันหมุนอีกแล้ว” เอิร์ธโวยแบบเหนื่อยหน่าย ด้านหลัง เฟย์—เด็กหญิงผมสั้นสวมแว่น—เดินกอดแฟ้มผ่านตรงนั้น หรี่ตามอง…
“จำกฎวิศวกรรมเบื้องต้นได้ไหม? องค์ประกอบทุกชิ้นต้องเข้าระบบเองไม่ได้ ต้องรู้จักปรับ” เฟย์ทิ้งแฟ้มบนโต๊ะ เสียงดังโป๊ก
ยูญ่า—เด็กชายขี้อายร่างผอม—ขยับเข้ามาเงียบ ๆ มองคู่เอิร์ธกับลิลี่ แอชใบหน้าขรึมผิวซีดแซว “ระวังอย่าให้สถานีไฟดับทั้งลำนะ พวกเราจะได้ล่องลอยกันทุกคน ”
ไฟในสถานีกระพริบหนึ่งครั้ง ใครบางคนหยุดชะงัก ทุกสายตาหันไปที่เสียงครืดคราดของฝาแอร์ล็อกตรงมุม ไนล์—เด็กสาวผิวเข้มจากทวีปอเมริกาใต้—เปิดประตูเข้ามาในชุดนักบินเปื้อนน้ำมัน ดวงตาแข็งกร้าว แม้เสียงจะเหนื่อยล้า “มารวมตัวกันหมดแล้วยัง”
“เหลือจินกับมายด์ ยังกลับมาจากดาดฟ้าไม่ถึง เดี๋ยวฉันเดินไปตามเอง” ลิลี่กล่าว ขอบตาร้าวลึกบางอย่างกำลังคืบคลาน
แอชส่งสายตาล้อเลียน “เดินตามหาเฉย ๆ หรือจะสารภาพรักด้วยเลย?” ลิลี่เบ้หน้า “หยุดเพ้อได้แล้ว”
ระหว่างที่เอิร์ธหันไปพยักหน้าให้เฟย์ช่วยเคลียร์งาน หน้าจอควบคุมแสดงไฟแดงวาบขึ้น พร้อมเสียงไซเรนเตือนภัยชั้นสูงกึกก้องในอากาศ ทุกอย่างนิ่งงัน ดวงตาทุกคู่เบิกกว้าง
ยูญ่ากระซิบ “เกิดอะไรขึ้น?” เสียงจากหอกลางสถานีดังแทรกมา เป็นเสียงของผู้บัญชาการยาน—นายพลซาเวจ—“ใครอยู่ใกล้แผงควบคุมขอรายงานด่วน เรามีปัญหาการเชื่อมต่อกับหน่วยสำรวจภายนอก”
ไนล์สะดุ้ง “จินกับมายด์อยู่ข้างนอก!” เฟย์สาวเท้าเข้าตรงคอนโซล รับไมค์เสียงสั่น “นี่นักเรียนเฟย์—รับทราบ—ขอตรวจสอบตำแหน่งสมาชิกทีมจินและมายด์ค่ะ!”
ไม่มีเสียงตอบ
แอชขมวดคิ้ว เดินไปหยิบชุดตรวจสอบชีพจร “เร่งตรวจสัญญาณชีวภาพ เจออะไรบอกรวดเร็วเลย” ยูญ่าพึมพำ “หรือพวกเขาถูกสิ่งนั้นจับไป…แบบที่เคยมีข่าวลือ”
ทุกคนแลกเปลี่ยนสายตาสงสัยปนหวาดระแวง เอิร์ธขัดขึ้น “เลิกพูดเล่นเถอะ ไม่มีผีในอวกาศ”
แต่ความมืดเงียบในสถานีขยายตัวรุกล้ำลึกกว่าเดิม…และแสงเล็ก ๆ ที่มุมหน้าจอเริ่มดับไปทีละดวง
เฟย์หายใจลึก เหงื่อซึมข้างขมับ เปิดไฟฉาย LED ส่องทางเดินเมื่อทุกคนทยอยเดินแยกย้ายตามจุดยุทธศาสตร์ ไนล์กับแอชมุ่งไปที่ดาดฟ้าทางออกสู่พื้นที่สูญญากาศ ส่วนเอิร์ธกับลิลี่จับมือกันแน่นโดยไร้คำพูด
เสียงเปลือกเท้าในสเตชั่นเงียบอย่างผิดปกติ ความกลัวแฝงในเบ้าตาทุกคนกดทับบรรยากาศจนแทบหายใจไม่ออก
ยูญ่าหยุดชะงัก พลางเหลียวมองหลัง “พวกเธอคิดว่า…‘คำสาป’เรื่องนั้นจริงไหม?”
เอิร์ธไม่ตอบ แต่ลับหลังเขามีจุดแสงจาง ๆ เคลื่อนไหวอยู่ ไม่ทันที่ลิลี่จะทักท้วง—ยูญ่าหายไปเฉย ๆ เหมือนโดนบางอย่างผลักลึกออกนอกสายตา
ทุกคนชะงัก ดิ้นรนค้นหาตามกล้องวงจรปิด—แต่ไม่พบเบาะแส
แอชชกกำแพงกรณีฉุกเฉิน “ถ้าข้อมูลเราถูกเข้ารหัสไว้ลึกกว่านี้ล่ะ” เฟย์นิ่วหน้า “หรือมีใครปิดช่องสัญญาณเอง?”
ลิลี่เลือดสีหน้าซีด “เรื่องจริงหรือคำโกหก แต่ถ้านี่เกิดเพราะเรา…?” ไนล์ชูมือ “ขอให้หยุด! เราต้องร่วมมือ ไม่ใช่กล่าวหา”
ในขณะที่กลุ่มกระจายค้นหาข้อมูล ยานสำรวจลำเลียงกลับมาตามโปรแกรมฉุกเฉิน ภายในกล้องถ่ายทอดสดพบรอยเท้าใหม่บนผิวสถานี—แต่ไม่มีใครในกลุ่มที่อธิบายได้ว่าของใคร
“ฟังชัดทุกคน หาเจออะไรผิดปกติรีบแจ้ง” นายพลซาเวจสั่งเสียงเข้ม
ทุกคนสงสัยในตัวกันเอง สายตาเบนหนีเมื่อใครคนใดคนหนึ่งเข้าใกล้ ลิลี่หายใจแรง ใจสั่นเมื่อเห็นเงาสะท้อนตนเองซ้อนสองชั้นในบานหน้าต่าง
เอิร์ธเลือกซ่อนความกลัวด้วยมุกแห้ง ๆ “ถึงขึ้นหายกันเองแบบนี้ เราต้องตั้งทีมสายลึกลับไหม?” ไนล์โต้ “นี่มันไม่ตลกแล้ว!”
กลุ่มเริ่มแตกคอกันเอง เสียงแอชตัดบท “ถ้าพวกเรามีใครเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้…จะทำยังไง?”
ลิลี่เอื้อมมือคว้าแขนเฟย์ “ขอเถอะ เราห้ามแตกกลุ่ม ถ้ามีใคร…เราต้องช่วยเหลือ—ไม่ใช่เผชิญหน้า”
เสียงฝีเท้าใหม่วิ่งแทรกมาตามเส้นทางหลัก ทุกคนหันมอง—มายด์กลับเข้ามา หน้าแตกตื่น หัวใจเต้นถี่
“จิน…จินหายไป!” มายด์เสียงสั่น
ชั่วพริบตา ความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักอย่างรุนแรง เอิร์ธตะโกนถามเสียงตกใจ “เกิดอะไรขึ้น!”
มายด์ตัวสั่น น้ำตากลั้นอยู่ “เขาบอกจะซ่อมสายจ่ายไฟ แล้วอยู่ ๆ ก็…ก็เหมือนมีเสียงอะไรจากข้างนอก พอฉันกลับมาดู—เขาหายไปแล้ว!”
เฟย์วิ่งตรงไปเปิดกล้องวงจรปิดย้อนหลัง แต่จอกระพริบสั้น ๆ ก่อนภาพจะหายไป มีเพียงเสียงซ่าเงียบงันในห้อง
นายพลซาเวจติดต่อเข้ามาอีกครั้ง “แผนกเทคนิคทั้งหน่วยต้องร่วมมือ ไม่งั้นเราจะโดนมาตรการปิดตาย” ไนล์ขยี้คิ้ว “หรือมันเป็นกับดักกันแน่?”
ลิลี่เงียบ ถอนหายใจลึก เธอเดินไปหยิบแผงวงจรเก่าแนบอกราวกับปกป้องของสำคัญบางอย่าง “ครั้งหนึ่ง…ฉันเคยทำผิดพลาด” เธอกระซิบกับตัวเองคล้ายคำสารภาพ
แอชเห็นเข้าจึงถาม “ลิลี่…เรื่องอะไร?” เสียงลิลี่เบาเกินจะได้ยิน ชั่วขณะนั้นเงาสะท้อนในดวงตาเธอวาบขึ้น
เฟย์ตัดสินใจตั้งกลุ่มค้นหาใหม่ แบ่งภารกิจชัดเจน “เอิร์ธกับลิลี่ ช่วยกันเช็กระบบหลัก ฉันกับมายด์ไปตรวจกล้องสำรอง แอชกับไนล์ปิดทางออกทุกเส้น พวกเราต้องไม่หายไปอีกแล้ว—เข้าใจไหม?”
ในอากาศมีเสียงจังหวะหัวใจดังแผ่วเบา…เหมือนทั้งกลุ่มเพิ่งรู้ว่าความกลัวคือศัตรูที่ยิ่งใหญ่กว่าอะไรทั้งหมด
กลุ่มเริ่มภารกิจเข้มข้น เอิร์ธพยายามยิ้มให้ลิลี่ “อย่าเครียดนักสิ ต่อให้อะไรเกิดขึ้น…ฉันอยู่ข้างเธอ”
ลิลี่เหลือบตาไม่สบ ประโยคซ่อนคำถามในใจ “หากฉันมีส่วนผิด เธอจะยังอยู่ไหม?”
