แสงยามรุ่งอรุณหักเหผ่านยอดไม้แก้วใส เสียงสายลมเบาและเกล็ดแสงสีฟ้าชมพูปริวไหวยั่วเย้าหูและตา บนพื้นป่าอันวาววับในดินแดน “อาเนลไลลา” ตำนานกล่าวว่าในป่าคริสตัลแห่งนี้ ไม่มีแสงเงาใดหลบซ่อน ไม่มีความลับใดพ้นสายตาจิตวิญญาณแห่งผืนพฤกษ์ ทุกกิ่งก้านของไม้เปล่งประกายระยิบ กลีบดอกใบใสราวกระจกล้อกันหมอกยะเยือก หนาวแปลกตา แต่งดงามเหลือจะบรรยาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!กลางแว่วขานของใบไม้ เรย์วาน เด็กหนุ่มผู้มีดวงตาสองสี—ข้างหนึ่งสีเขียวเข้ม ข้างหนึ่งสีอำพัน แตกต่างจากชาวบ้านฝั่งตะวันออกที่พูดภาษาคล้ายบทเพลง ทั้งอ่อนน้อมทั้งระวังภัย แต่จะมีใครรู้ว่า ในใจเรย์วานแพรวพราวด้วยบาดแผล ความรู้สึกผิดที่เขาไม่อาจลบได้จากอดีต—วันที่เขาหันหลังให้แม่ที่ร้องขอความช่วยเหลือ ก่อนเหตุไฟไหม้บ้าน และเขารอดโดยการวิ่งหนีเพียงผู้เดียว
ทุกเช้าตรู่ เรย์วานจะแทรกตัวเข้าใต้โพรงไม้ใหญ่ ใจสั่นสะท้านเมื่อมองภาพสะท้อนบนหยาดน้ำค้าง ดวงตาสีนั้นมักย้อนเตือนความสูญเสีย จนเขาต้องหลบซ่อนตัวจากทุกคนและทุกความรู้สึก
แต่ในคืนนั้น ตำนานเก่าเล่าขานว่า “น้ำตาวิเวียน” แก่นแห่งวารีบริสุทธิ์ที่สุดในอาณาจักร สามารถล้างบาดแผลแห่งจิตใจ สำแดงตัวในแสงจันทร์ปีละครั้งเท่านั้น ไม่ผู้ใดเข้าถึงได้ เว้นเสียแต่ผู้กล้าที่จะยอมรับรอยแผลใจและสัจจะของตน
ภาพลาง ๆ ของหยาดวารีระยิบระยับในโพรงลึกของป่าคริสตัลจึงกลายเป็นเป้าหมาย วันหนึ่ง เรย์วานเก็บบานใบเล็ก ๆ เดินลึกเข้าไปในม่านหมอกสีเงิน หวังจะพบทางไปยังน้ำตาวิเวียน แทนที่จะพบความหวัง สิ่งแรกที่เรย์วานเจอคือความเงียบ—เงียบจนหัวใจสั่น
ขณะที่เขาก้าวลึกเข้าไป เสียงแตกกรอบใต้ฝ่าเท้าทำให้ผิวป่าระยิบระยับโกรธเกรี้ยว กิ่งไม้ใสส่งเสียงคล้ายแก้วร้าว ปรากฏเงาธรรมดาไม่ได้อยู่ในอาณาจักรแห่งนี้ อะไรบางอย่างเคลื่อนไหวกลางไอหมอกเรืองแสง ทั้งเร็วทั้งพิกลพิการ
ฉับพลันนั้น เงาแปลกประหลาดขยับลอย ออกมาเป็นตัว มันคือ “บีร์รา” สัตว์วิเศษสามขา ลำตัวโปร่งใส สะท้อนสีรุ้งเรื่อเรือง มีปีกคล้ายผีเสื้อขาดวิ่น บีร์ราเป็นสัตว์แห่งความทรงจำ เก็บเรื่องราวหลงลืมที่ผู้เดินทางทำตกไว้เสมอ มันเข้ามาใกล้ ส่งเสียงร้องต่ำ ๆ
เรย์วานยืนแข็ง ระลึกถึงความกลัวในวันที่มืดมน เขาไม่กล้ามองหน้าบีร์รา—แต่บีร์รายิ้ม เผยประกายในดวงตา คล้ายเชิญชวนโดยไม่พูดคำใด
“หายใจให้ลึกก่อน—เจ้าคนแปลกหน้า” เสียงบีร์ราดังขึ้นในหัว คล้ายเสียงเพรียกของลำธาร มันไม่ได้ขยับปากพูดแต่ทว่าคำพูดไหลเข้าสู่ใจเรย์วานโดยตรง
“เจ้าต้องการจะลืม หรืออยากจำ?”
เรย์วานไม่ตอบ เขาสะดุ้งถอยหลัง หัวใจเต้นระรัว—เสียงบีร์รานั้นควานหาไปถึงห้วงลึกสุดของจิตใจ
บีร์ราเพียงยิ้ม แล้วบินนำหน้า ร่างกายโปร่งใสแวววาวของมันสร้างสายรุ้งเล็ก ๆ ลากไปตามทาง พาดผ่านผืนหญ้าเรืองแสงเหมือนเข็มทิศแห่งความฝัน เรย์วานไม่มีทางเลือก เขาตัดสินใจตามมันไป ทั้งหวาดหวั่น ทั้งคาดหวัง
ทุกย่างก้าว อากาศเริ่มเย็นเฉียบ กิ่งไม้ส่งเสียงคล้ายเป่าเพลง ท่อนหนึ่งเศร้า ท่อนหนึ่งสดใส ขณะที่หมอกสีเงินหนาทึบจนแทบจะกลืนเขา กิ่งแก้วแหลมของป่าเริ่มงอกยาวขวางทาง คล้ายจะทดสอบความตั้งใจ
บีร์ราหันกลับมามอง ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายคู่กันในครู่หนึ่ง “ถ้าเจ้าไม่ได้กลัวจริง ๆ เจ้าจะมาถึงตรงนี้ได้อย่างไร?”
คำถามนั้นทิ่มแทงหัวใจเรย์วาน เขายอมรับโดยไม่ตอบ แต่มือกำแน่น รอยแผลในใจเหมือนเปิดขึ้นทีละนิด ทุกฝีเท้าเป็นการตอกย้ำความกลัว ป่าคริสตัลนั้นไม่เพียงเต็มไปด้วยสัตว์วิเศษและเวทมนตร์—แต่เต็มไปด้วยร่องรอยอดีต ถูกปลุกให้มีชีวิตบนแต่ละกิ่งก้าน
หลายนาทีผ่านไป ไม่มีสัญญาณใดของน้ำตาวิเวียน มีแต่เสียงลมหายใจของเรย์วานและเสียงบีร์รากระพือปีก แต่แล้วในที่สุด หมอกก็เบาบางลง เผยให้เห็นทะเลสาบแก้วขนาดใหญ่ กึ่งกลางป่า คลื่นน้ำสะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ บริเวณฝั่งมีเงาตะคุ่มของบางสิ่ง—ไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์ แต่เป็นร่างสูงล้ำ มีเขาหลายคู่ ผิวหนังเปล่งแสงสีเงิน
“มาถึงแล้ว…” บีร์ราเอ่ยอย่างแผ่วเบา
ร่างนั้นชื่อ “สิงหาคีร์”—ผู้คุ้มครองผืนน้ำตาวิเวียน กล่าวกันว่าหากไม่มีหัวใจแข็งแกร่งพอ ก็ไม่อาจผ่านด่านแห่งสิงหาคีร์ได้
เรย์วานก้าวเข้าไปใกล้ หัวใจสั่นระรัว สิงหาคีร์จ้องเขา ดวงตาแหลมลึกเสียดแทงความรู้สึก
“เจ้ามาทำอะไรในป่าของข้า ผู้ถือรอยแผลเก่า?” เสียงของสิ่งมีชีวิตนั้นลึกและกังวาน อากาศโดยรอบสั่นสะท้านตามถ้อยคำนั้น
เรย์วานสั่นศีรษะ คล้ายจะร้องไห้ แต่เขาปั้นใจข่มกลั้น “ข้า…ข้าตามหาน้ำตาวิเวียน ข้าอยากล้างบาดแผล…ข้ากลัวจะลืมแม่”
เสียงรอบข้างเงียบไป สิงหาคีร์จ้องลึกจนเรย์วานรู้สึกเหมือนถูกดึงวิญญาณออกไปวางเปลือยเปล่ากลางแสงจันทร์
“น้ำตาวิเวียนยอมให้เฉพาะผู้กล้าที่ใจยอมรับตน ทุกความลืมเลือนมีราคาที่ยิ่งใหญ่…” สิงหาคีร์ก้าวออกจากเงา ขายาวกว่าความเป็นจริง ผิวหนังของมันปริแสงราวกับภายในมีกระแสไฟ
“เจ้าพร้อมหรือยังจะจำ?”
เรย์วานนิ่งเงียบ น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาหลับตา เผยความจริงที่หลบซ่อนไว้ในรอยแผล “ข้าผิด ข้าขลาด ข้าเสียใจ…แต่ข้าต้องการมีชีวิตอยู่กับความจริงมากกว่าการลืมสิ้น ข้าขอเพียงให้อภัยตัวเองสักครั้ง…”
สิงหาคีร์ยิ้ม ดวงตาของมันเปล่งประกายเป็นสีรุ้ง ก่อนเสียงกังวานของมันจะค่อย ๆ ทุ้มลงให้พร “น้ำตาวิเวียนจะไม่ชะล้างอดีต—แต่จะทำให้เจ้าเห็นคุณค่าของรอยแผล”
เรย์วานก้าวลงในทะเลสาบแก้ว หยดน้ำดุจอัญมณีไหลริน ฉายภาพชีวิตที่เคยผ่าน—แม่ที่ยิ้มทั้งน้ำตา บีร์ราที่บินเคียงข้าง เพื่อนบ้านที่อภัยให้อย่างเงียบงัน บาดแผลนั้นแปรเปลี่ยนเป็นประกายในใจ มิใช่สิ่งต้องซ่อนอีกต่อไป
ทันใดนั้น ผืนป่าคริสตัลเริ่มเปล่งประกายทั้งสีสัน ฟื้นคืนชีวิตใหม่ เงาสะท้อนของอดีตกลายเป็นภาพของการเติบโต สิงหาคีร์ลอยละลิ่วเหนือทะเลสาบ หายวับ พร้อมเสียงสะท้อน “ชีวิตไม่อาจสมบูรณ์ได้ หากไร้บาดแผล”
เรย์วานกลับออกไปจากป่าคริสตัล สายตาเปลี่ยนไป รอยแผลในใจยังคงอยู่ แต่เขาไม่หลบซ่อนอีกต่อไป ชาวเมืองมองเขาต่างออกไป เด็กหนุ่มกล้าที่จะผิดพลาด พร้อมรับอดีตและเดินไปข้างหน้าด้วยหัวใจใหม่
และนับแต่นั้นเป็นต้นมา ตำนานของป่าคริสตัลแห่งอาเนลไลลา เล่าขานว่ามีเพียงผู้กล้าที่กล้ายอมรับรอยแผลในใจเท่านั้น ที่จะได้พบกับน้ำตาวิเวียน และสำคัญที่สุดคือ การให้อภัยตัวเอง คือเวทมนตร์สูงสุดของมนุษย์ทุกคน
