ภาพแรกเปิดด้วยแสงสีทองประกายระยับจากภูเขากระจกสูงตระหง่าน ทอดตัวไกลสุดสายตา เมืองแสงที่ตั้งอยู่ตีนเขาราวกับเมืองในความฝัน ท้องฟ้าสะท้อนเงาประหลาดล่องลอยอยู่เหนือยอดเขา เด็กหญิงรูปร่างเล็ก ผมสีดำยุ่งเหยิงชื่อ ‘ลีรา’ ยืนอยู่ลำพังริมหน้าผา ความว่างเปล่าส่งเสียงลอดผ่านสายลมในยามเช้าตรู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ลีรามองประตูเมืองแสงซึ่งปิดเสียงดังสนิท คนในหมู่บ้านทั้งหมดต่างไม่พูดกับเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความหวาดกลัว หลังจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ตลาดกลางเมือง เพราะความผิดพลาดจากเวทมนตร์สะท้อนแสงเล็กๆที่เธอลองเล่น ลีรารู้ว่าตนเองไม่ควรอยู่ที่นี่อีก หัวใจของเธอหนักอึ้งไปด้วยความเศร้าจนแทบล้มทั้งยืน
ลีราตัดสินใจเก็บกระเป๋าผ้าเก่าๆใส่ขนมปังแห้ง น้ำ และเหรียญทองสองเหรียญ ก่อนเดินออกจากเมือง ไม่มีใครมอง ไม่มีใครเอ่ยลา เธอเหม่อมองเงาตัวเองใต้แสงกระจก ภูเขากระจกตระหง่านตรงหน้า เสียงเพลงจากยอดเขาแว่วในลมหายใจ สัญญาณของการเริ่มต้นหนทางใหม่
ระหว่างวันที่หนึ่งของการเดินขึ้นสู่ภูเขากระจก พื้นหินใสราวผลึกสะท้อนใบหน้าเธอกลับมาเป็นพันรูป ท้องฟ้าเหนือศีรษะหมุนวนไปมาราวโลกทั้งใบไร้ที่สิ้นสุด เสียงชีวิตอย่าง ‘คริสมัส’ สัตว์วิเศษรูปร่างคล้ายจิ้งจก ตัวโปร่งแสง แต้มลายประกายเงินบนหลัง รอดหวุดหวิดลอดหว่างเท้าเธอไปมาในเงียบงัน
“อย่าตามทางเดิมนะเด็กน้อย ทางนั้นมีแต่หนามน้ำแข็ง” คริสมัสเอ่ยเสียงแหลมพร่า ใบหน้าของมันเปรอะรอยยิ้มคดเคี้ยว ลีราเบิกตากว้าง ไม่เคยเห็นใครหรืออะไรพูดกับตนมาก่อน
ลีราอดกลั้นน้ำตา เดินตามคริสมัสขึ้นทางแปลกใหม่ที่เต็มไปด้วยซอกหลืบ ประหลาดใจที่สัตว์ตัวน้อยนำทางข้ามภูมิประเทศอันพิสดาร ต้นไม้บางต้นเป็นแก้วใส แตกแสงเป็นรุ้ง เสียงเข็มแก้วกระทบลมแว่วคล้ายระฆัง
ในคืนแรกเหนื่อยล้า เธอปูนอนใต้เงาคลื่นกระจก หนาวเหน็บจนตัวสั่น เงาวูบไหวในแสงจันทรา เธอฝันถึงเหตุการณ์เพลิงไหม้ ร่างคนร้องไห้ เธอหายใจติดขัด ตื่นมากลางดึกพบคริสมัสซุกข้างใต้ มันเล่าเรื่องตำนานเก่าแก่ของ “หินเงา” สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำภูเขากระจก ว่ากันว่าผู้เข้าถึงหินเงาจะมองเห็นหัวใจแท้จริงของตนเอง
รุ่งเช้า โลกทั้งใบส่องแสงเจิดจ้าเหมือนลอดผ่านหมอก ลีราโซซัดโซเซตามคริสมัสลึกเข้าไปในป่าแก้ว สีของใบไม้และลำต้นเปลี่ยนไปขยับได้เอง พวกมันร้องเพลงรับอรุณ สัตว์อีกชนิดหนึ่ง ‘อัลเวียร์ฝูง’ รูปร่างคล้ายว่าวกระดาษโปร่งใสแต่บินวนเกาะต้นไม้ มันรวบแสงแดดไว้เป็นเส้นแสงถักทอตามขา ทั้งฝูงพุ่งลงมาหา ลีราหยุดยืน จ้องตาเธอแวววาว เห็นเงาของตนเองขยายซ้อนในเงาสัตว์
คริสมัสกระโดดขวางบอกว่าอัลเวียร์เป็นสัตว์รวบรวมเศษแสงแห่งความหวัง หากใครหมดหวังจะถูกพวกมันกลืนเงา ลีราฝืนบังคับใจให้เดินตรงไป สัตว์ฝูงนั้นลอยตามราวกับรู้ว่าเธอมีเศษเงาของความกลัวเต็มหัวใจ ลีรารอดพ้นฝูงอัลเวียร์ด้วยการสูดลมหายใจลึกบอกตัวเองว่า “ฉันยังอยากไปต่อ ฉันต้องขอโทษ ฉันอยากแก้ไขทุกอย่าง”
ขณะเดินทางต่อจู่ๆ ทางแคบระหว่างหุบผาก็เกิดรอยแตก พื้นกระจกบางใสร้าวแรง ลีรากระโดดหลบไปกับคริสมัส เธอมองพื้นหินแตก สะท้อนภาพเด็กน้อยอีกคนในอดีต ยืนถือเทียนไขเปลวไฟกำลังจะตก อดีตเคล้าปัจจุบัน จิตใจเธอหวาดกลัวจะทำพลาดซ้ำอีก
ขณะปีนบนผาชัน หิมะสีแก้วตกลงน้ำเป็นละอองแหลม เสียงร้องคริสมัสดังขึ้นเมื่อปีกบางใสของมันขาดครึ่งเพราะตกลงหยักน้ำแข็ง ลีราวิ่งเข้าไปช่วย พาไปซ่อนใต้โขดหิน แม้ไม่เคยดูแลผู้อื่น เธอพันขาของคริสมัสด้วยเศษผ้าผืนเล็กและน้ำตาตัวเอง
คริสมัสจับขอบมือลีรา ด้วยเสียงสั่นเครือ “ความกลัวทำให้เราตัวเล็กลง แต่เจ้ากล้าหาญแล้ว อย่าท้อ” มันเล่าเรื่องชนเผ่า “เงางาม” เผ่าโบราณที่อยู่ตรงกลางระหว่างแสงและเงา หมู่บ้านที่คอยปกป้องสมดุลภูเขากระจก แต่สูญหายไปในกาลเวลา เพราะพวกเขาละทิ้งความเมตตาต่อตัวเอง
เช้าวันถัดมา ลีราและคริสมัสเดินต่อไปยังน้ำตกแก้ว กลุ่มละอองน้ำสะท้อนแสงเจิดจ้า กลางธารน้ำมี ‘เฟอรี่ไวท์’ สัตว์มหัศจรรย์ลักษณะเหมือนผีเสื้อปีกแก้วใหญ่ ดวงตากลมโตลุกเป็นไฟสีฟ้า เมื่อเฟอรี่ไวท์ร่อนลงข้างๆ เสียงพูดของมันแผ่วโหย “ใครก็ตามผู้ผ่านห้วงน้ำนี้ ต้องเห็นเสียงหัวใจตนเองก่อนถึงอีกฟาก”
ลีราหลับตา แสงสว่างวาบในความมืด เห็นภาพเหตุการณ์ในตลาด เพลิงลุกก่อนใคร ความกลัว ความผิด หัวใจเธอร้องไห้จนแทบแตกสลาย เมื่อเธอลืมตา น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่เธอไม่หนี เธอก้าวลงน้ำ เห็นเงาของตนเปล่งแสงจาง ๆ ฝูงเฟอรี่ไวท์บินนำข้ามธาร สะเก็ดแก้วระยิบรับการตัดสินใจนั้นไว้ท่ามกลางสายลม
หลังผ่านอุปสรรค ร่างของคริสมัสอ่อนแรงลง มันบอกว่าแสงแห่งภูเขาอาจกัดกร่อนพลังชีวิตของมันถ้าขึ้นสูงเกินไป แต่สัตว์ตัวเล็กไม่อยากทิ้งเพื่อน ลีราเข้าใจถึงความเสียสละ เธอให้คริสมัสซ่อนใต้ปีกเฟอรี่ไวท์ อำลาเพื่อนใหม่ มุมปากเธอสั่นระริก น้ำตาหยดลงพื้น
เส้นทางสู่ยอดเขาคดเคี้ยวขึ้นเรื่อย ๆ เธอปีนป่ายผ่านดอกไม้ผลึกที่ร้องเพลงไม่หยุด เมื่ออ่อนล้า ลีรานั่งฟังเสียงร้องเหล่านั้น พวกมันกระซิบเตือนว่า “อย่าแก้ไขอดีตด้วยเวทมนตร์ แต่จงเชื่อในการให้อภัย”
ขีดจำกัดของเวทมนตร์ภูเขากระจกคือ เวทมนตร์ใช้ขับเคลื่อนแสงและเงาอย่างสมดุล หากต้องการขอพร ต้องเปิดเผยความจริงในใจตนเองโดยไม่หลอกตัวเอง นี่คือข้อแลกเปลี่ยน
ต่อมาลีราถึงถ้ำใหญ่ กลางหุบเหวใต้ยอดเขา ภายในคือกระจกยักษ์สูงราวหอบรรจุแสงสว่างเปล่งประกายสะท้อนทะลวงหัวใจ เธอมองเห็นภาพตัวเองหมอบร้องไห้ เห็นความกลัวและคำพูดแห่งความผิด พยายามเอื้อมแตะแต่วิ่งสวนกลับออกมาไม่ไหว ทันใด แสงสะท้อนลึกลับจากกระจกเคลื่อนออกมาสู่ร่างของเธอเอง
ภาพในกระจกกลายเป็นหญิงสาวในอนาคต สีหน้าเปี่ยมด้วยเมตตา ลีราเข้าใจชั่วขณะว่าการให้อภัยตนเองคือการคืนความสมดุล เธอเอ่ยเสียงเบาราวลมหายใจ “ขอโทษนะลีรา ฉันจะไม่หนีอีก ต่อจากนี้ฉันจะช่วยเมืองแสงด้วยหัวใจที่เปี่ยมความกล้า”
คลื่นแสงจากกระจกหมุนวนปกคลุมตัวเธอ เสียงลมพัดครืนจนหินหุบเขาสะเทือน หญิงสาวในเงาแห่งอนาคตแตกกระจายกลายเป็นแสงหมื่นเส้น ที่ไหลกลับสู่เมืองแสงที่อยู่ไกลออกไป เมืองนั้นค่อย ๆ สว่างขึ้น บ้านเรือนแตกดับเริ่มเปล่งแสงอ่อนละมุน ผู้คนในเมืองค่อย ๆ ออกมายืนมองท้องฟ้า แล้วเสียงหัวเราะแห่งความยินดีกลับมาอีกครั้ง
ลีรารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในหัวใจของเธอเอง เงาแห่งอดีตบางเบาลง เธอเดินกลับลงเขาเจอกับคริสมัสที่รออยู่ ทั้งสองต่างยิ้มให้กันโดยไม่ต้องพูดอะไร ในเงาสะท้อนพื้นกระจกปรากฏภาพเมืองแสงที่งดงามกว่าเดิม
เมื่อก้าวกลับเข้าเมือง คนทั้งหลายเริ่มหันมามองตาเธอ ลีราเดินไปขอโทษด้วยหัวใจที่แน่วแน่ ไม่มีเวทมนตร์ใดคืนอดีตกลับมาได้ แต่การให้อภัยตนเองและช่วยเหลือผู้อื่นเปลี่ยนปัจจุบันและอนาคตได้
ภายหลังเมืองแสงมีตำนานดวงใจแห่งภูเขากระจกใหม่ เด็ก ๆ เล่าขานเรื่องเด็กหญิงผู้กล้ายืนต่อหน้ากระจกแห่งความจริง ยอมรับความกลัวและความผิดพลาดของตนด้วยความเมตตา ทุกวันเวลาที่แสงอาทิตย์ส่องตกกระทบภูเขากระจก เมืองทั้งเมืองก็สว่างไสวด้วยความหวัง ว่ากันว่าหากผู้ใดหลงทางในชีวิต ให้ย้อนถามใจและให้อภัยตัวเอง แล้วภูเขากระจกจะเปล่งประกายตลอดนิรันดร์
เส้นทางแห่งแสงและเงายังคงดำเนินต่อไป กลายเป็นตำนานเล่าสืบไปไม่มีที่สิ้นสุด ให้กับโลกใบนี้ ที่แสงและเงา เห็นคุณค่าของกันและกัน
