ดวงใจแห่งแสงเรือง

กลางแผ่นฟ้ากว้างใหญ่เหนือม่านเมฆสีเงิน ดินแดนราแนดราลอยตัวไหวอยู่เงียบสงบ หมอกหนาสีขาวเรืองประกายพลิ้วไปตามแรงลม มีประกายแสงสีฟ้าไหลวนเป็นเส้นสายบนพื้นผิวถนนที่ถักจากเส้นไหมเมฆ ดวงไฟรูปร่างประหลาดลอยวนอย่างเป็นจังหวะราวเชื้อเชิญให้คนแปลกหน้าค้นหาความลับ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ท่ามกลางกระท่อมลอยฟ้าที่โอบกอดด้วยม่านต้นอันทานาค พุ่มไม้แสงวิบวับสีอำพันทอดยาวริมระเบียง ฟารินนั่งไขว้ขาตรงหน้าต่าง ใช้นิ้วจุ่มหมอกเย็นวาดหมุนเป็นเกลียวเคลื่อนไหว เด็กหนุ่มร่างเล็ก ผิวอมเทา ดวงตากลมโตสีเหมือนเงาเมฆ ไม่มีใครรู้ว่าเขาฝันอยากไปเดินนอกเมือง ไม่มีใครรู้ว่าใจเขายังกลัวสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า

เสียงกระพือปีกดังขึ้น เสียงนั้นไม่เหมือนปีกนกดินหรือแม้แต่สัตว์เวททั่วไป แต่มาจากปีกแก้วของ “รินเซธา” – สัตว์วิเศษประจำบ้านที่คล้ายแมวแต่มีปีกโปร่งใสเหมือนผลึก และเขี้ยวแสงเรืองที่เปล่งประกายในความมืด รินเซธาเอาคางวางบนแขนฟาริน พึมพำเหมือนจะปลอบ

“คืนนี้…ฟารินจะนอนอีกนานมั้ยนะ?”

ฟารินไม่ตอบในทันที เสียงเขานุ่ม ละลายไปกับม่านหมอก “บนฟ้าทุกคืนก็เหมือนเดิม ไม่มีใครตั้งคำถาม ไม่มีใครกล้าออกไปไกล”

ทันใดนั้น ก้อนเมฆเบื้องบนแตกออกเป็นรอยน้ำเงินแปลกตา เสียงเพลงกึกก้องขึ้น กระแสพลังเรืองแสงปะทุเป็นชั่วขณะ เส้นสายที่ล่องลอยจากใจกลางมหานครเหนือเมฆแลดูอ่อนแรง ชาวบ้านพากันกระซิบถึงคำสาปแห่งแสงเรืองที่กำลังจะมาถึง

ฟารินขบฟันแน่น รินเซธาทั้งตื่นกลัวและอยากรู้อยากเห็น

“มัน…ถึงเวลาแล้วหรือ?” สัตว์วิเศษถาม เสียงแผ่วเบา

“ตำนานบอกว่าถ้าแสงเรืองดับ ดินแดนเหนือเมฆจะร่วงลงสู่หุบเหวลืมเลือน” ฟารินเสียงสั่น “ต้องมีใครสักคนไปตามหาดวงใจแห่งแสงเรืองที่ตำนานเล่า”

รินเซธากระโจนขึ้นหน้าต่าง เปิดปีกพลังแห่งผลึก “ไม่มีใครกล้าออกไป…ยกเว้นเจ้าสินะ?”

ฟารินยิ้มแค่น้อย ดวงตาคลื่นไหว

“ข้ากลัว…แต่ถ้าไม่ไป บ้านเราคงหายไปจากฟ้า”

ฟารินคว้าเสื้อคลุมไหมเมฆ สวมรองเท้าแสง ลูบหัวรินเซธาก่อนวิ่งข้ามสะพานลอยฟ้าสีเงิน มุ่งหน้าสู่วิหารแสงเรืองที่รายล้อมด้วยเปลวหมอกอ่อนผะผ่าว เบื้องหน้าคือบันไดเจ็ดพันขั้นที่ฟ้า ทอดยาวลงไปสู่รากเมฆ อาณาเขตต้องห้ามของผู้ไม่มีศรัทธา

ระหว่างทาง ฟารินเหนื่อยล้า หัวใจเต้นแรงช้ากว่าสาวเท้า รินเซธาบินวนขึ้นมาเคียงข้าง เอาหัวดุนหลังเบา ๆ “เมื่อไรใจเจ้าจะเบากว่าเมฆนะ”

ฟารินหัวเราะห้วน “บางที…ใครสักคนต้องเบาใจให้ข้าก่อน ข้าแค่เด็กขี้กลัว คนในเมืองไม่เคยเห็นค่าข้าเลย”

เมื่อถึงประตูวิหาร เสียงแฝงพลังเก่าแก่กระซิบดังขึ้น แสงสีเงินเปลี่ยนเป็นม่วงเข้ม แก่นขอนไม้คริสตัลปิดทางเข้า

“จงตอบ ข้าเป็นใคร” ประตูถาม เสียงผูกขาดระหว่างอดีตกับอนาคต

“ข้าคือฟาริน…ผู้ไร้ศรัทธา” ฟารินเอ่ยออกมาท่ามกลางความลังเล

ประตูสั่นสะท้านเป็นระลอกคลื่น “ผู้ไร้ศรัทธา…จงเดินหน้า ข้ามิอาจขวางเจ้า”

เข้าไปในวิหาร ฟารินพบสายน้ำเวียนวนเหนือพื้น ประกายเพลิงหมอกเรืองแสงวาดลวดลายบนฝาผนังกลางอากาศ มีรูปลักษณ์เดียวกับหัวใจ รินเซธาเดินวนรอบ ๆ ตาเป็นประกาย

เมื่อฟารินแตะน้ำ หมอกตรงกลางหมุนเร็วขึ้น พลังงานลึกลับไหลเข้าสู่ฝ่ามือพร้อมวิสัยทัศน์เก่าของตำนาน: วีรชนผู้ละทิ้งความกลัวจึงได้รับแสงแห่งการเกิดใหม่

“แสงเรืองอยู่ตรงไหนกัน?” ฟารินถอนมือ ถามสัตว์วิเศษ

“ข้าได้ยินเรื่องเล่า…หัวใจแห่งแสงเรืองซ่อนอยู่ที่รากเมฆที่ไม่มีใครไปถึง” รินเซธาเอียงหูฟัง

เส้นทางจากวิหารล่องไปสู่ใต้เมฆ กระไหล่น้ำตกหมอก เสียงนกเมฆสีแพรวพราวบินว่อน ฟารินกับรินเซธาต้องปีนผ่านเส้นเถาวัลย์ควัน ถูกม่านลมพายุผลักไกลเกือบตกลงใต้เมฆ รินเซธาเกาะฟารินแน่น

“ข้า…กลัวความมืด” ฟารินกระซิบเบา

แต่เมื่อกอดรินเซธาไว้แน่น เขารู้สึกอบอุ่น เกิดประกายในใจที่ไม่รู้จักมาก่อน ราวกับแสงเล็ก ๆ ปลุกขึ้นด้วยมิตรภาพ

มาถึงชายป่าเมฆ รากเมฆห้อยย้อยปกคลุมทางเดิน รังสีเรืองวับ ๆ ลอดผ่านช่องว่างเมฆ รินเซธากระโดดวิ่งนำหน้า ฟารินตามไปเหยียบพื้นเมฆน้ำแข็งที่แตกได้ง่าย มีบางอย่างเคลื่อนตัวอยู่ด้านใต้…

สิ่งมีชีวิตประหลาดโผล่ขึ้นจากรากเมฆ มันคือ “ฬิกธา” – สัตว์วิเศษครึ่งเงา มีขานับพันแต่ละข้างอยู่ในท่ายืนแปลกตา หนังบางบางใสราวกับผืนผ้า สายตาอ่อนโยนผิดคาด

“ผ่านรากข้า ได้ด้วยใจไม่หวาดหวั่น” ฬิกธาเอ่ยเสียงเหมือนสายลมม้วนหมอก

ฟารินก้าวช้า ๆ มือสั่น ลมหายใจแข็งค้าง เขาบังคับหัวใจตนให้ไม่ถอย

“ข้ากลัว…แต่ข้าจะไปต่อ”

ฬิกธาถอยทางออกอย่างเงียบเชียบ ปีกเงาพลิ้วตามหมู่แสง ฟารินเดินข้ามรากเมฆมืดผ่านไปสู่ดินแดนลึกใต้เมฆเมืองราแนดรา

ในหุบเขาเมฆนั้น มีก้อนผลึกใจกลาง เรืองแสงอบอุ่น เสียงมวลชนแห่งอดีตสะท้อนในอากาศ ฟารินอ่านออกจากลวดลายบนผลึก

“เมื่อใดที่หัวใจกล้ากว่ากลัว ดวงใจแห่งแสงเรืองจะฟื้นฟู”

แต่ละก้าว ฟารินถูกวังวนความมืดเริ่มหยอกล้อ เปลวเมฆสีดำพุ่งออกมาพันธนาการแขนขา รินเซธาครางเสียงหวาดกลัว มันกระโจนเข้าใส่กับดัก หมอกมืดโอบรัดไว้แทนเจ้าของ

ฟารินตะโกนสุดเสียง “ปล่อยรินเซธาไป ข้า…ข้าจะเผชิญเอง!”

เปลวเงาเย้ยหยัน แต่แสงเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในใจฟารินค่อย ๆ เติบโต แสงนี้เจาะผ่านหมอกมืดทีละน้อย จนเปลวเงาเริ่มแผ่วเบา

“ข้ายอมรับว่ากลัว แต่ข้าเลือกศรัทธาในแสง… ข้าเลือกมิตรภาพและความหวัง”

ในชั่วขณะนั้น เมฆทั่วทั้งราแนดราสว่างวาบ เสียงเรือนแสงระรัวทั่วหุบเขา ผลึกกลางอากาศแตกออก กลายเป็นดวงใจแสงเรืองจริง ๆ มันฟุ้งแสงเป็นคลื่นกว้าง หล่อเลี้ยงหมู่เมฆรอบข้างอีกครั้ง

รินเซธาหลุดจากหมอกมืด โผเข้ากอดฟารินแน่น

“ขอโทษที่ข้าเคยหนีความกลัว” ฟารินพูดน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิม

จู่ ๆ เงาร่างแปลกประหลาดปรากฏขึ้นจากหมู่เมฆ เขาในวัยเด็ก เงาของความกลัวทั้งปวง เงานั้นพยักหน้าให้ ก่อนสลายไปกับลม

ดินแดนราแนดราทั้งหมดสั่นสะเทือน หมอกอ่อนเรืองแสงประสานกันเป็นลายใหม่ ถนนไหมเมฆเปลี่ยนสีเป็นฟ้าประกายเงิน ใบต้นอันทานาคส่งกลิ่นหอมอบอุ่น

เมื่อฟารินและรินเซธากลับถึงกระท่อม เมืองราแนดราหมายหัวใจเขาเป็นวีรบุรุษใหม่ แต่ฟารินไม่ได้เปลี่ยนเป็นใครอื่น นอกจากคนที่กล้าเผชิญตนเองและพร้อมแบ่งปันแสงนั้นกับคนรอบข้าง

ชาวเมืองราแนดราเริ่มสร้างพิธีกรรมน้อมรับหมอกใหม่ สวมเสื้อคลุมไหมเมฆลายหัวใจพร้อมกันทุกปียามหมอกสั่นไหว เด็ก ๆ ในเมืองได้ยินเรื่องของฟารินกลายเป็นตำนานเล่าขานต่อ

ทุกคืนเหนือน่านเมฆ ไฟผลึกลอยวน เต้นรำท่ามกลางแสงเรืองที่ไม่เคยดับอีก ฟารินและรินเซธาเฝ้ามองดวงจันทร์ใต้เมฆ ยิ้มให้กันอย่างเงียบงัน เพราะพวกเขารู้ ถึงแม้จะมีความกลัว แต่อย่าให้มันบดบังแสงเรืองในใจที่สามารถเปลี่ยนโลกได้เสมอ