เสียงแตรรถยนต์ดังขึ้นในยามค่ำคืน ขณะที่เรย์เดินหลบไปตามซอยเล็กๆ ในกรุงเทพฯ แสงไฟนีออนจากร้านอาหารและบาร์ส่องสว่างอยู่สองด้าน เขาอายุน้อยแต่ดูเหมือนมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง ที่หายตัวไปจากบ้านมาเกือบสองเดือนแล้ว เรย์เลือกที่จะหลบหนีจากปัญหาภายในครอบครัวที่ดูเหมือนทุกคนนั้นหวาดกลัวต่อกันแทนที่จะหาทางออก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในคืนวันที่เย็นสด เขาเดินไปที่ให้เขาได้พบลูกค้าข้างทางที่ห้อยจะเปื้อน ความมืดคลุมท้องฟ้ายามดึก ร่างของเขาเรื่อยๆ ในที่มืดและเรื่อยซอกซอยของกรุงเทพฯ ด้วยการค้นหาสิ่งที่เขาไม่รู้ว่ามันเป็นอะไร
“มาทำอะไรในซอยนี้?” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เรย์หันไปพบกับหญิงสาวคนหนึ่ง หน้าตาสดใสแต่งตัวสะดวกสบาย เธอมองเขาอย่างสงสัย
“แค่เดินเล่นครับ” เรย์ตัดสินใจตอบไป เขาหลบตาเธอและพยายามจะเดินแต่อีกฝ่ายไม่ยอมให้เขาไป
“ไม่ใช่ซอยเล่นนะรู้ไหม?”เธอบอกพร้อมกับยิ้ม ขัดกับความน่ากลัวของที่นี่
ไม่ค่อยรู้ว่าจะตอบเธออย่างไร เรย์แค่ยกมือขึ้นบิดนิ้วหน้าอย่างหยุดชะงักไว้ แล้วจึงถาม “คุณเคยออกจากบ้านแบบนี้บ้างไหม?” เขาไม่รู้จักเธอ แต่รู้สึกอ่อนแอจนต้องการการสนทนา
“ไม่นานครับ” เธอบอกยิ้มๆ “ชื่อบี”
“เรย์” เขาตอบ และทั้งคู่เริ่มแลกเปลี่ยนเรื่องราว ทำให้คืนที่มืดนั้นค่อยๆ เปิดเผยความเป็นตัวตนของกันและกัน
แต่กลับกลายเป็นว่าเธอกลับรู้จักมากกว่าเขาเกี่ยวกับชีวิต เธอนำเรย์ไปยังกลางเมือง ที่ซึ่งเสียงเพลงคลอกรายล้อมและแสงจากตลาดกลางคืนเพียงคืนเดียวก็ส่องสว่างขึ้น เมื่อพวกเขาสะดุดอยู่ในร้านขายของที่ระลึก บีแนะนำให้เขาลองเลือกรูปถ่ายขนาดเล็กที่บอกเล่าเรื่องของวันเวลาเก่าๆ ทั้งคู่หัวเราะและสับสนระหว่างการเจรจา แต่เรย์รู้สึกได้ถึงการออกร่วมกันของพวกเขา
เมื่อเวลาผ่านไป บีพาเรย์ไปวัดที่มีนักบวชน้อยนั่งอยู่ วัดที่มีแสงเทียนให้บรรยากาศอบอุ่น เรย์เอ่ยปากขอให้เขาได้ไปยังพระราม 9 สถานที่ที่เขาใฝ่ฝันจะเป็นส่วนหนึ่ง จะมีอะไรที่อื่นที่มากกว่าความฉลาดของเขา มิตรภาพของเขา และชีวิต ความรู้สึกนั้นทำให้เขาต้องเกี่ยวพันกับความรักและความเศร้าของตัวตน
ผ่านช่วงเวลาที่บีและเรย์อาจจะไม่พบกันอีก เรย์รู้สึกคล้ายได้รู้จักเรื่องราวของชีวิต การตั้งคำถามกับตัวเองและยอมรับตัวเองว่าเขาต้องกลับบ้าน เฉกเช่นนี้คือภาพชีวิตที่ยิ่งใหญ่
ในคืนที่มืดมิดนั้น บีนั่งอยู่ข้างเขาภายใต้แสงดาว “ถ้าคุณกลับไป บ้านจะเปิดรับคุณไหม?” เธอถามโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของเขา
เรย์ละความเงียบและส่ายหัว “ไม่รู้”
จนถึงตอนนี้ เรย์มีแต่การตั้งคำถามในใจ ถ้าเขาไม่กลับไป เขาจะเสียใจไปตลอดชีวิต
กลับมาถึงปลายทางของการค้นหาเรย์เหลือเพียงความรู้สึกที่จริงจังในใจ การค้นพบความหมายของความรักในครอบครัว และยอมรับในความผิดพลาดที่แล้วมา เปรียบเสมือนพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องระหว่างเขากับบี
ในเช้าต่อมา เรย์กลับมายังบ้านแบบที่ครั้งหนึ่งเขารู้สึกไม่มั่นใจ เข้ามาในห้องดั่งสภาพแวดล้อมที่เขาต้องปลดล็อก เขาพบแม่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานของพ่อ ทุกสายตาต่างมองกันด้วยความเงียบ และเพียงโบกมือสวัสดีเบาๆ แต่ความรู้สึกนั้นกลับเกิดขึ้นระหว่างเขากับคนที่เข้าใจกัน
ภาพสุดท้ายนั้นคือเรย์ยิ้มออกมาเมื่อเห็นแม่เป็นครั้งแรก เขาเข้าใจว่าตนได้กลับมา เรื่องราวคืนที่มืดมิดกลายเป็นการเปิดเผยสัญญาณใหม่เพื่อเริ่มต้นใหม่ในบ้านของเขาเอง
