สายลมยามค่ำพัดกระแทกกระจกหน้าต่างเครื่องบินเล็กลำหนึ่ง ฝนซัดถั่งใส่โครงสร้างโลหะเก่าจนเสียงคราง ปลายแสงไฟสีส้มจากภายในฉายเงาร่างสี่วัยรุ่น – ฟ้า นักนิเวศวิทยาสาววัยสิบแปดปีผู้เงียบขรึม ชายหนุ่มชื่อเต้หลบตาเงียบงัน พิม เด็กสาวสดใสที่เก็บซ่อนความกลัวไว้ลึก ๆ และกร มือเทคโนโลยีผู้ฝังอดีตไว้กับเครื่องมือเสมอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเครื่องยนต์ร้องประหลาด ทันใดนั้นฟ้าแลบวาบ ! เสียงปีกกระแทกบางอย่างกลางอากาศ ทุกอย่างหมุนคว้าง คนขับตะโกนแต่ไร้ประโยชน์ เสียงกรีดร้อง ต้นกำเนิดของความกลัวไม่ได้มาจากลมหรือฟ้า…แต่มาจากอดีตที่วกกลับเข้ามาอย่างโหดร้าย
พวกเขาทะลึ่งตื่นในความเงียบของเช้าใหม่ กลางเกาะไร้นาม ซากเครื่องบินกระจัดกระจายกับแนวหินผาสูงชัน ต้นไม้เงียบงันไม่มีแม้แต่เสียงนก พิมร้องไห้เบา ๆ ขณะฟ้าพยายามปลอบใจ กรเดินดูเครื่องมือกระจัดกระจาย หาสัญญาณโทรศัพท์อย่างสิ้นหวัง เต้เอาแต่นั่งกอดเข่าไม่พูดจา
ฟ้าเดินตรวจสภาพรอบเกาะ พลางตั้งเป้าหาแหล่งน้ำดื่มแต่กลับสะดุดสิ่งหนึ่งบนหน้าผา – ซากโลหะบางอย่างฝังอยู่ในกำแพงหิน ธรรมชาติปัญญาประดิษฐ์หรือเทคโนโลยีโบราณกันแน่… ฟ้าคุกเข่าลูบโลหะเย็นเฉียบ “นี่มันอะไร?”
เต้มองมาตุ่น ๆ “อย่าแตะมัน ฟ้า” น้ำเสียงเต็มความกังวล “ของแบบนั้น…เราไม่รู้ที่มาหรอก”
กรที่เหมือนรำคาญตลอดเวลา เข้าไปสำรวจซากนั้นต่อ “ต้องถอดแผงนี้ดูข้างใน ถ้าโชคดีอาจจะเจออุปกรณ์ส่งสัญญาณ”
เสียงฟ้าตอบแรงขึ้น “อย่าคิดว่าอะไรก็ใช้เทคโนโลยีแก้ได้หมด กร! บางทีธรรมชาติอาจไม่ต้องการให้มนุษย์ยุ่งกับที่นี่เลยก็ได้”
พิมเบิ่งตาโพล่ง “แต่ถ้าไม่หาทางติดต่อใคร เราจะรอดมั้ย…”
ท่ามกลางความตึงเครียด ฟ้าจ้ำออกไปริมผา สูดหายใจลึก อารมณ์ไหลวนในอก คำพูดแม่ที่จากไปธารต่ำในหัว “อย่าเชื่อมั่นในสิ่งที่ตามองเห็นเท่านั้น…” น้ำตาปริ่มดวงตาแต่เธอฝืนไว้
เสียงจิ้งหรีดแว่วขณะพวกเขานั่งรอบกองไฟเล็กๆ กลางคืน กรรื้อแผงวงจรที่ถอดมา ฟ้าซ่อนมือบีบข้อมือตัวเอง พิมสังเกตแต่ไม่พูดอะไร เต้วางสายตากับเปลวไฟ ดูเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้า
เวลาผ่านไป เสียงทะเลซัดชายฝั่งซ้ำ ๆ ฟ้าเดินกลับมาดูแผงวงจรที่กรแกะและทิ้ง เธอมองไปที่แนวหินสามเหลี่ยมหยาบกร้าน ลับหลังพิมกระซิบเต้ “ฟ้าดูเครียดจัง”
เต้หลบสายตา พูดเบา ๆ “บางอย่างตามไม่ทัน…ฉันก็เหมือนกัน”
กรพลิกแผงอีกด้าน เห็นแสงสีเขียวเล็ก ๆ วูบวาบเหมือนชีพจร พิมตกใจ “ไฟนั่นมัน…” แต่กรยิ้มดีใจเหมือนได้รับชัยชนะ “ฉันพูดแล้ว มันยังมีพลังงานอยู่!”
ทันใดเสียงปริศนาดังในเนินหินก้อง ใครบางคนหรือบางสิ่งกำลังเฝ้าดูอยู่ในความมืด…เต้ผงะ “เสียงอะไรน่ะ?” ฟ้าศูนย์การรับรู้ กลืนน้ำลาย หันหลังกลับ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างจะโผล่ออกมากทุกขณะ
เช้าวันใหม่ พวกเขาสี่คนตัดสินใจลุยลึกเข้าไปในป่า บางส่วนลังเล แต่พิมเป็นคนแรกที่กล้าเหยียบลงในเงามืด ขณะเดินผ่านซากโลหะเน่าเปื่อย ทุกคนต่างตื่นกลัว ฟ้าขยับมือจับแขนเต้ พูดเสียงเบา “ถ้ามีอะไรแปลก…อย่าหนีแบบเมื่อก่อน”
เต้มองฟ้าด้วยสายตาซับซ้อน “ฉันไม่เหมือนเดิม…แต่อดีตมันหนักไป…”
กรตัดบท “โทษทีนะ ฉันต้องเอาชีวิตรอดก่อน…ใครอยากอยู่ก็อยู่” เขาดันก้าวเดินเร็วขึ้น เหมือนหนีความหวาดกลัวของตน
พิมถอนหายใจ “ขอโทษ…พวกเราทุกคนกลัวหมดแหละ…” เธอจับมือลูบหลังฟ้าเบา ๆ
ในป่าลึก พวกเขาค้นพบซากใสวาวเหมือนรังผึ้งตัวใหญ่ ฝังอยู่ใต้ต้นไม้รากโยง พิมเอื้อมแตะเปลือกบาง กรรีบยั้งไว้ “ระวังสิ!” เปลือกนั้นเหมือนสิ่งมีชีวิตกึ่งโลหะ กรหยิบเครื่องมือใกล้มือลองสอดสายวัด
ทันใด โลหะเปล่งเสียงฮัมต่ำ ไฟแปลบวาบ คนทั้งสี่แตกตื่น กรง่ำหัวใจ พิมร้องไห้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฟ้ากล้ากอดเพื่อนแน่น “เราอยู่ด้วยกันนะ…เธอไม่ใช่คนเดียว”
เต้หลบสายตาเหมือนกลั้นลมหายใจ กรเบือนหน้าหนี “เราควรออกจากตรงนี้”
ค่ำคืนฟ้ามืดสนิทเต็มไปด้วยเสียงฮัมเบาๆ ในอากาศ ทั้งสี่นั่งใกล้กองไฟ เคลื่อนตัวเข้าหากัน แม้จะยังไม่ไว้ใจกันนัก ฟ้าตวัดสายตาหาเพื่อน “หลังจากเรื่องนี้…ถ้ากลับบ้านจริง จะเปลี่ยนอะไรไหม?”
พิมนิ่งไปยาว “ฉันอยากกล้าพูดความลับ…สักที”
กรหันมามอง “ฉันว่าบางทีฉันควรเชื่อใจคนอื่นบ้าง”
เต้เงียบอยู่นานก่อนจะพูดเบา “ฉัน…ไม่กล้าวางใจใครเลย แต่อยากลองดูเหมือนกัน”
ฟ้ายิ้มจาง ๆ “เราก็เหมือนกัน”
เช้ากระจ่าง ทุกคนตื่นมาเมื่อมีเสียงแปลกในป่าจากบึ้งลึก กรวิ่งเข้าไปตามเสียง หายลับไปในป่าพุ่มหนา ฟ้ากับเต้รีบตามทัน พิมลังเลแต่สุดท้ายก็วิ่งเข้าไปพร้อมกัน
ในหลืบลึกสุดของป่า พวกเขาค้นพบท่อลึกลับแนวตั้งทะลุลงหินใต้เกาะ เหมือนทางเดินใหญ่แต่โบราณ ข้างในเย็นยะเยือก มองแทบไม่เห็น
ขณะพวกเขาอยู่ในอุโมงค์ ความรู้สึกกดดันอบอวล เต้นำกลุ่มด้วยไฟฉายที่มือสั่น พิมตัวสั่นคลอน กรหยุดเดินทุกสองสามก้าวคอยหาตำแหน่งฉุกเฉิน ฟ้ามองกำแพงอุโมงค์ลวดลายประหลาดเต็มไปหมด เหมือนร่องรอยวัฒนธรรมเก่าแก่ นัยน์ตาเธอสะท้อนประกายแห่งความสงสัย
เสียงฮัมค่อยดังขึ้นจนแสบแก้วหู กรแกะดูอุปกรณ์ในมือ หันไปสบตาฟ้า “ฉันตัดสินใจแล้ว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน เอาของนี้คืนแม่ฉันด้วย” เสียงกรสั่นขณะยื่นสร้อยโลหะให้ฟ้า
ฟ้ารับไว้ น้ำตาคลอ “นายต้องรอด ฉันก็เหมือนกันกับของแม่…” เธอกำสร้อยพลางตัดใจ
ทันใดนั้น โถงใต้ดินสั่นสะเทือน แสงจ้าแลบมาจากตรงกลาง ท่อโลหะแหวกออก เสียงหวีดร้องบางอย่างแทรกเข้ามาในหัว ความกลัวแผ่ขยาย ฟ้าดึงมือเต้กับพิมแน่น กรพยายามยืนหยัดแต่ขาอ่อนแรงลง
วัตถุเรืองแสงเคลื่อนไหวเบื้องหน้าพวกเขา เหมือนบางอย่างกำลังตื่นขึ้นมา ไฟรอบข้างไล่สีไปราวกับมีชีวิต
พิมร้อง “เราออกไปเถอะ!” สายตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตา กรถอยหลังเตะหินล้ม ฟ้าและเต้ฉุดพิมและกรวิ่งฝ่าสะพานหิน กลิ่นไอโลหะและไฟไหม้ในอากาศ ปากอุโมงค์เปิดรับแสงเช้า พวกเขาสี่คนโผล่ออกมาทันเวลาที่ท่อลึกลับพลันถล่มลงอย่างแรง
หอบหายใจถี่ สี่ชีวิตชะงักค้าง ฟ้าทรุดลงร้องไห้ เต้นั่งข้างกันอย่างลังเล กรนั่งก้มหน้า พิมจับมือทั้งสามคนไว้แน่น
เสียงคลื่นทะเลดังกลับมาเหมือนเดิม ในสายลมไม่มีเสียงเทคโนโลยี มีแต่หัวใจคน ฟ้าลูบสร้อยในมือ ยื่นคืนกร “เรายังรอด…ด้วยกัน” กรรับสร้อยพลางกลั้นน้ำตา เต้มองดูเพื่อน ๆ ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ “ขอบคุณ…ที่ไม่ทิ้งกัน”
แสงแรกของวันใหม่ส่องมายังกลุ่มวัยรุ่น ทั้งสีหน้ารอยแผลในใจและความกล้าเผชิญอดีตปรากฏอยู่ชัด ฟ้าค่อย ๆ ลุกขึ้น “พวกเราต้องรอด…เข้มแข็งยิ่งกว่าเมื่อวาน”
เสียงเพื่อน ๆ ตอบรับ เกาะที่ครั้งหนึ่งเต็มไปด้วยเงามืดและความกลัว พลันกลายเป็นจุดเริ่มที่ทั้งหมดกล้าเผชิญหน้าอดีต…และต่อไปข้างหน้าอย่างแท้จริง
