เสียงจิ้งหรีดเจื้อยแจ้วแฝงอยู่ใต้ลมหายใจลึกของค่ำคืน ทางเดินคอนกรีตทอดผ่านป่า ส่องสว่างเพียงแสงจากมือถือในมือวาดจุดสว่างวูบวาบบนพื้นเปียก วริศาเดินตามกระเป๋าลากขนาดใหญ่ ล้อชนรากไม้จนเธอสบถเบา “จะถึงสักทีไหมเนี่ย” เธอมองไปยังอาคารสองชั้นที่ไฟแสงส้มกระพริบลอดม่านหน้าต่าง กล่าวกับตัวเองทั้งหอบและเหนื่อยหน่าย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!หน้าหอพัก ‘เอเดน’ ประตูเหล็กสีดำหมอง ร่องรอยสนิมแทรกซึมบนมือจับ วริศากำหมัด สูดลมหายใจข่มตื่นเต้น มืออีกข้างส่งไฟฉายส่องป้ายไม้ที่สลักลายโบราณ “ขอต้อนรับนักเรียนใหม่” เธอตาโต สะกดกลั้นใจ ผลักประตูเบา ๆ ก่อนเสียงบานเหล็กจะครางหวิวสะท้อนก้องนิ่งสงัดไปทั้งทางเดิน
ในล็อบบี้ ม่านหนาเก่าขึงแนบ เฉพาะโคมไฟหัวเสาสองจุดที่สว่างอยู่อย่างหมองมัว เสียงพูดคุยดังจากมุมห้องที่ว่างเปล่า แม้ว่าลมหายใจจะเย็นยะเยือกแต่ท่ามกลางนั้น เธอเห็นกลุ่มเด็กสาวสามคนกำลังเปิดกระเป๋าและแนะนำตัวกัน
“ซินดี้—แต่อย่าเรียกว่าซินเด็ดขาดนะ ฉันชอบชื่อเต็มมากกว่า” เด็กสาวบุคลิกแปลก คนแต่งตัวสีสันฉูดฉาด คิ้วขมวดยามเห็นวริศา
“อัญชลี” เด็กสาวอีกคน เห็นได้ว่าหลบตา ท่าทีเงียบขรึมที่สวมเสื้อกันหนาวปิดคอลายเสือดาว ก่อนจะกระซิบ “เราห้องเดียวกันรึเปล่า”
“ฉันชื่อเรน—เรียกง่าย ๆ ก็พอ” ท่าทางแก่น ๆ หางเสียงทะเล้น ชาวบ้านละแวกใกล้เคยเห็นเธอวิ่งเล่นในป่ามาก่อนหน้านี้ มือถือพาดไว้กับซองหนัง เก็บสายตามองมือถืออยู่ตลอด
เทียนไขบนเคาน์เตอร์เต้นเป็นเงาในเงาสลัว มีแค่เด็กหญิงอีกคนในห้องว่างข้างๆ ขยับตัวเอียงฮู้ดสีดำขึ้นคลุมผม “อรนุช เราคนนอนหัวเตียง” เธอกระซิบเสียงแผ่ว พยายามเงยหน้ามองเข็มนาฬิกาเสียมากกว่าจ้องใครตรงๆ
เสียงเคาะกระจกดังขึ้นจากด้านนอก กลิ่นดินเปียกโชยมาจากสวนหลังหอนอกหน้าต่าง วริศาส่งยิ้มอ่อน ๆ “ไหน ๆ คืนนี้ก็ต้องแชร์ห้องกันแล้ว ฝากตัวด้วยนะ” ท่ามกลางสายตาปราณีและหมางเมินปนเปกัน วริศาได้กลิ่นความไม่ไว้ใจบางอย่างอบอวลในอากาศ
เช้าวันแรกที่ตื่นขึ้นในห้อง 217 อากาศเย็น หัวนอนเรียงกันห้าคน ข้างหน้าต่างไม้เก่ากระแทกดังปึง คราบฝุ่นแซมขอบผ้าม่าน วริศามองออกไปเห็นเรนนั่งอยู่แถวระเบียง คุยกับโทรศัพท์ อัญชลียังหลับสนิท กอดตุ๊กตาจิ๋วไว้ อรนุชพลิกตัวเหมือนไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำ ส่วนซินเนตรเดินไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สำรวจสิวเม็ดเล็กที่หน้าผาก สะท้อนแสงเมืองไกลๆ ในตา
“คืนนี้อยากออกไปเดินเล่นกันไหม ว่ากันว่าสวนหลังหอมีทางเดินทรายขาว” เสียงเรนเสียงใสดังขึ้น ทำลายความเงียบเชียบ ใครบางคนหัวเราะอย่างแฝงความประจบ “คงไม่กล้าหรอกมั้ง ที่นั่นเคยมี…เอ่อ ของแปลกประหลาดเดินอยู่”
“อย่าขู่กันสิ ฉันผวาหมดแล้ว!” วริศาโหวกเหวก พลางมองออกไปยังม่านฝนที่ยังตกต่อเนื่องเบา ๆ
คำถามเงียบงันเหลืออยู่แค่ในใจ ใครเพิ่งพูดถึง ‘ของแปลกประหลาด’ กันแน่ เมื่อเหลียวกลับไปอรนุชหน้าซีดไปขณะกำลังดึงแขนเสื้อตัวเองแน่นขึ้น
เย็นวันนั้น ทุกคนรวมตัวที่โต๊ะกินข้าวกลางห้องอาหาร เสียงช้อนส้อมกระทบจานเล็ก ๆ ซินเนตรถาม “บ้านใครโทรมาได้บ้าง ห้องนี้สัญญาณเบามาก” เรนเองตบมือขอตาม “จะได้โพสต์รูปคืนแรกไงล่ะ” อรนุชก้มหน้ามองอาหาร ยังกังวลช้อนส้อมในมือ แนวไหล่ตกชัด
“เมื่อคืนเห็นเงาเดินผ่านทางเดินตรงระเบียงไหม” ซินเนตรหรี่ตา ดันจานข้าวเบา ๆ
“แค่เจ้าหน้าที่หอเดินตรวจเวรมั้ย?” วริศาเสนอ แต่ดวงตาแฝงรอยลังเล “เมื่อวานตอนช่วงสี่ทุ่ม ฉันได้กลิ่นเหม็นไหม้…จากห้องน้ำ”
คำสนทนาห้วน ๆ จบลง เมื่อประตูเหล็กท้ายห้องอาหารเปิดขึ้น เจ้าหน้าที่หญิงสูงวัยในชุดเสื้อคลุมสีเทา เฉียบขาดแต่เมตตา “เด็ก ๆ เข้านอนได้แล้ว หอเอเดนไม่ชอบเสียงดังยามดึก” น้ำเสียงคลุมเครือไร้รอยยิ้ม
ค่ำคืนกลับมาพร้อมเสียงฝนพรำ ท่ามกลางกลิ่นดินป่าชื้น วริศาแอบชะโงกดูเรนซึ่งนั่งข้างเตียงเล่นโทรศัพท์ สองคนกระซิบคุยกันเบา ๆ ฝ่ายซินเนตรหลับนิ่ง อัญชลียังนอนกอดหมอนข้าง ทุกคนเหมือนจะง่วงแต่เหมือนจะยังไม่วางใจใคร
เสียงฝีเท้าปริศนาดังผ่านทางเดินหน้าห้อง 217
“พวกเธอได้ยินไหม…” อรนุชเอ่ยแผ่ว เสียงเงียบจางลงร่วมกับเสียงฝน ใบหน้าเธอสั่นน้อยๆ “เมื่อคืนมีคนเดินอยู่หน้าห้อง…”
เรนยักไหล่ “คงห้องข้าง ๆ เดินเข้าห้องน้ำ”
อัญชลีเหม่อมองกระจก รอยช้ำสีคล้ำใต้ตา “ถ้าห้องนี้ …มีหกคนจริงๆล่ะ” เงียบลงทันที
เช้าอีกวัน วริศาขยี้ตาง่วงนอน ข้างเตียงอรนุชหายไปแล้ว เหลือเพียงเสื้อนอกแขวนไว้บนราว เตียงปูผ้านอนเรียบผิดปกติ ห้องดูเหมือนเงียบลงชัด ๆ
แต่การหายตัวไปของอรนุชยังไม่มีใครพูดถึง ต่างคนต่างเงียบงันระหว่างแต่งตัวเหมือนกลัวความจริงจะออกมาซ้ำเติม หัวใจพวกเธอหนักอึ้ง ในอากาศคล้ายกลิ่นไม้แปลกใหม่พัดผ่าน
ในห้องอาหาร มือถือวริศารับสายไม่ได้ เบอร์แม่โทรไม่ติด ทุกคนต่างเครียด และถูกระยะห่างแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ซินเนตรเริ่มตั้งข้อสังเกตกับเรน “เมื่อคืนเจ้าหน้าที่หอบอกเห็นอรนุชเดินอยู่ที่สวนหลัง…หรือเธอ…?”
“อย่ามองฉันแบบนั้น!” วริศาเสียงแข็ง หน้าแดง สายตาสั่นไหว “เราน่ะเพิ่งมาคืนเดียวเองนะ”
ทุกคนกดดันกันเงียบๆ ซินเนตรสบตาเรนแฝงข้อกล่าวหา ก่อนที่อัญชลีจะพูดเสียงเรียบ “บางที…หอนี่ไม่อยากให้ใครออกไปจริงๆ”
วันถัดมา บรรยากาศตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นฉุนแปลกประหลาดคล้ายผ้าห่มเก่าปกคลุมทั่วชั้นสอง ทุกคนนอนไม่หลับ ระแวงกันมากขึ้น วริศานั่งเหม่อริมหน้าต่าง แอบดูเรนขณะที่ย่องออกไปนอกระเบียงตอนตีสาม
ไฟฉายค่อย ๆ สว่างวูบในสวนหลังหอ วริศาตัดสินใจลุกตามออกไปโดยไม่บอกใคร เสียงใบไม้ขยี้ใต้ฝ่าเท้า ทำให้เธอหายใจแรง “เรน!” เธอกระซิบ เรียกทั้งกลัวและโมโห
เรนหยุดชะงัก สายตาหันกลับมา “อย่าเดินตามฉันออกมาคนเดียวดึก ๆ ดีไหม”
“แล้วเธอมาทำอะไรตรงนี้!” วริศาเสียงสั่น
“บางทีอรนุชอาจหลงทางอยู่แถวนี้” เรนตอบพลางสบตานาน “แล้วเธอ… ไม่เคยเดินหลงเองเหรอ?”
วริศาเม้มปาก เงียบไป ไม่อยากยอมรับความกลัวของตัวเอง “ฉันแค่… ไม่อยากสูญเสียเพื่อนอีกคน” ประโยคนี้ลอยค้างกลางลานทราย เนิบช้ากว่าจะถูกกลืนหายไปกับเสียงลม
เรนหัวเราะบาง ๆ “ในหอพักแห่งนี้ ไม่มีใครอยากพูดความจริงกันตรง ๆ หรอก มีแต่เรื่องที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง”
แว่วเสียงเศษกระเบื้องตกตรงระเบียง ทำให้ทั้งสองสะดุ้ง รีบเดินกลับเข้าตึก
ในคืนที่สาม ความเงียบหนักหน่วงชวนอึดอัด ซินเนตรร้องไห้ เสียงเบากดแน่นอก “พ่อแม่ฉันทะเลาะกัน ฉันไม่อยากกลับบ้านเลย วริศา เธอ…เข้าใจไหม?” วริศาลังเลไป หลบตา “ฉันก็เคยทะเลาะกับแม่เหมือนกัน…”
อัญชลีเงียบงัน มองไปบนเพดานคล้ายแสวงหาคำปลอบใจ “ไม่มีใครเข้าใจเราเลย” เธอกระซิบ
ไฟดับพรึ่บ ห้องทั้งห้องจมดิ่งลงสู่ความมืดสนิท เสียงกรีดร้องแผ่วเบาดังขึ้นจากห้องน้ำใกล้ ๆ เรนกับวริศารีบวิ่งไป เคาะประตู “ซินเนตร! เป็นอะไร!”
ไม่มีเสียงตอบ กลิ่นแปลกตีกระจายหนักขึ้น สองสาวผลักประตูเข้าไป พบว่าซินเนตรนั่งชันเข่าตัวสั่นเทิ้มพลางกุมขมับ “มีคนมากระซิบชื่อฉันที่ช่องหน้าต่าง…”
ทุกคนตาโต มองกันอย่างหวาดกลัว ต่อมาวริศาขยับไปหยิบมือถือ ปรากฏว่าไม่มีสัญญาณเลยแม้แต่น้อย
คืนรุ่งขึ้น สถานการณ์ตึงเครียดจนแทบระเบิด สามสาวที่เหลือตัดสินใจตั้งกลุ่มเฝ้าเวรกลางคืน แบ่งเวลานอน น้ำเสียงในหอพักเต็มไปด้วยข้อครหาว่าใครกันแน่ที่รู้ความลับบางอย่างมากกว่าคนอื่น
ในเวลาเดียวกัน วริศาแอบสังเกตเห็นว่ากล่องไม้ลึกลับใต้เตียงอรนุชเปิดอยู่ ข้างในมีสร้อยข้อมือผูกไหมสีฟ้าและกระดาษโน้ตเขียนตัวสั้น ๆ “ใครถึงก่อน คนนั้นรอด”
คำถามกลิ่นอายลึกลับค่อย ๆ กัดกินใจทุกคน ซินเนตรยอมรับว่าเคยช่วยอรนุชซ่อนกล่องไม้ และคืนก่อนหน้าพบว่าอรนุชพูดกับใครในห้องน้ำ “เหมือนเขาไม่ได้พูดกับเราคนเดียว…”
วริศานั่งนิ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น “ถ้าหอพักนี้…มีบางอย่างต้องการเลือกเหยื่อทีละคนล่ะ?”
อัญชลีถอยหลัง เท้าสะดุดพรมนุ่ม “มันอาจเป็นคำสาป…” เธอเสียงแผ่ว
แม้จะเต็มไปด้วยคำถาม ทั้งสามตกลงกันว่าจะออกตามหาอรนุชกลางคืน มุ่งหน้าสู่วงกตสวนหลังหออีกครั้ง แต่ในป่ามืดนั้นเสียงแผ่วประหลาดแว่วมาตามลม เงามืดสูงโปร่งเลื่อนไหลผ่านใบไม้สูง
วริศากลั้นหายใจ ดันเรนไปข้างหน้า “เร็วเข้า!” ทุกย่างก้าวทำเอาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่เมื่อถึงต้นไม้ใหญ่กลางสวน มีรอยขูดสีแดงบนลำต้น เป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาด
ทันใดนั้นเงาร่างหนึ่งก้าวออกจากหลังต้นไม้—อรนุช! สภาพเธอดูซูบซีด ตาแดงก่ำ ผมยุ่งกระเซอะกระเซิง วริศารีบวิ่งเข้ากอด “เธออยู่ไหนมา!”
อรนุชพูดเสียงอ่อนแรง “ที่นี่…ไม่ใช่ที่ของเราสี่คน ใครบางคนยังไม่พร้อมจะจากไป” เงียบอึ้งครู่ใหญ่ ไม่มีใครเอ่ยต่อ
ซินเนตรเข้ามาใกล้ “หมายถึงอะไร…” ดวงตาอรนุชจ้องทุกคนจนกลืนน้ำลายไม่ลง “หอพักนี้ถูกผูกคำสาป เราทุกคนต้องยอมรับความผิดพลาด ถึงจะออกจากที่นี่ได้”
เรนร้องโวยวาย “ฉันผิดอะไร! ฉันทำแค่หนีปัญหาในบ้าน!”
อรนุชยิ้มเศร้า “และตอนนี้เธอหนีตัวเองไม่ได้อีก เวลาของแต่ละคนใกล้หมดแล้ว…”
เสียงกระซิบแผ่วจากป่าข้างๆ พาให้ทุกคนต้องตะแคงหูฟัง อัญชลีหลับตา ยอมรับ “ฉันเคยยุ่งกับแฟนเพื่อน…นั่นคือความลับของฉัน” น้ำตาเธอไหลเงียบๆ
ซินเนตรหน้าซีด ยอมเอ่ยด้วยเสียงแตกพร่า “ฉันโกหกเก่ง ฉันกลัวไม่มีใครรัก”
เรนยืนแข็งไม่กล้าพูด วริศานิ่งงัน จนในที่สุด ยอมรับเสียงแผ่ว “ฉันผลักเพื่อนให้กลายเป็นคนเดียว ฉันกลัวโดนทิ้ง…เพราะตอนเด็กฉันถูกแม่ทิ้ง”
ขณะที่แต่ละคนสารภาพ เงาร่างดำสูงเคลื่อนเข้าใกล้ แสงไฟแฟลชจากมือถือสะท้อนให้เห็นว่า คนที่ก้มหน้าคลุมฮู้ดไว้จากวันแรกนั้น หาใช่อรนุช แต่เป็นภาพเงาของตัวตนโดดเดี่ยวจากอดีต
ในวินาทีนั้น อรนุชพาเพื่อน ๆ จูงมือวิ่งออกจากสวน เสียงลมแรงโหมกระหน่ำประตูหอปิดดังโครม ทุกคนวิ่งพ้นเขตคำสาปในที่สุด สิ่งที่หลงเหลือจึงเป็นแค่รอยขีดบนต้นไม้ ร่องรอยความผิดพลาดที่ยอมรับแล้วปล่อยวาง
รุ่งเช้า หอพักเอเดนกลับมาเงียบสงบ วริศาและเพื่อน ๆ นั่งตรงระเบียงหน้าห้อง 217 มองออกไปบนป่าไกล ๆ ต่างใครต่างไม่พูดถึงเหตุการณ์คืนนั้นอีกต่อไป แต่แต่ละคนดูสงบขึ้นเหมือนตัดขาดกับอดีตและความกลัวได้บางส่วน
เสียงรถมารับนักเรียนใหม่ดังขึ้น ทุกคนหยิบสัมภาระเตรียมออกเดินทาง ซินเนตรกระซิบเบา ๆ “เราอาจโตขึ้นจริงก็เพราะคืนนี้”
วริศาหันมาสบตา อมยิ้มจาง ๆ พร้อมส่งมือให้ทุกคน “เราไม่ต้องหลบซ่อนอะไรอีกแล้ว”
ภาพสุดท้ายคือมือทั้งหมดประสานกันแน่น ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ป่าลึกเบื้องหลังหอพักถูกลบร่องรอยความลับ ความกลัว และคำสาป เหลือเพียงความกล้าเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน
