แดดตอนเช้าสาดส่องเข้ามาในหมู่บ้านเช่นเคย สีทองของแสงทำให้ทุกสิ่งดูสดชื่นและมีชีวิตชีวา เสียงนกร้องขับขานในความเงียบของวันใหม่ ขณะที่ชานบ้านไม้หลังเก่าของ “บอม” หนุ่มวัยยี่สิบปีที่กลับไปอยู่บ้านเกิดหลังจากไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ หลังจากห่างหายไปเกือบสามปี บอมยืนอยู่ที่บันไดมองไปที่ถนนที่คุ้นเคยซึ่งเมื่อก่อนเขาเคยวิ่งเล่นร่วมกับเพื่อนในวันหยุด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ชั่วขณะหนึ่ง บอมรู้สึกเหมือนกับว่าเขาอยู่ในความฝัน ในที่นี้ ทุกสิ่งดูเหมือนซบเซาและไม่มีการเปลี่ยนแปลง ความทรงจำพาเขากลับไปสู่วันถานแห่งความสุข เมื่อบอมเดินลงจากบันได เสียงฝีเท้าของเขาตกกระทบไม้ ทำให้เขารู้สึกถึงความจริงที่ยังคงอยู่
ฮูม! ว่าแล้วก็ได้ยินเสียงสูงสดใสของ “นุ่น” เพื่อนสาวในวัยเด็กกลับมาหาเธอ ฮูม! เป็นเสียงหัวเราะดังจากบ้านข้างๆ เมื่อบอมหันไปมอง เขาตกใจเมื่อเห็นนุ่นยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเดรสสีฟ้าที่ทำให้เธอดูสดใสเหมือนเมื่อก่อน
“นานมากแล้วนะบอม” นุ่นว่าเสียงหวานขณะที่ยิ้มให้
บอมหัวเราะเล็กน้อย “ใช่ เหมือนเพิ่งเมื่อวานเองแล้วอยู่ๆ เธอก็หายไปเลย”
หน้าของนุ่นละลายไปด้วยความหลงใหลและเศร้า เธอไม่รู้จะพูดอะไร ขณะที่บอมเริ่มส่งเสียงหัวเราะแต่กลับรู้สึกถึงความหน่วงในอากาศ
“ทำไมไม่กลับมาอีกล่ะ?” บอมถาม ก่อนจะรู้สึกว่าเสียงของเขาอาจกระตุ้นบางอย่างในนุ่น
นุ่นถอนหายใจ ชั่วครู่หนึ่งไปนาน ความทรงจำเหล่านั้นเริ่มหลั่งไหลกลับมาที่ใจ นั่นคือความรักที่ไม่เคยบอกออกไป แต่กลับกลายเป็นตราบาปในใจของเธอ
การพูดคุยระหว่างทั้งคู่เริ่มยืดเยื้อ ในขณะที่บอมค้นหาแรงบันดาลใจในการสร้างชีวิตใหม่ในหมู่บ้าน และนุ่นก็เริ่มพูดถึงการกลับมาของเธอเพื่อใช้เวลาอยู่กับครอบครัว รวมถึงการมีความสุขกับวันเวลาที่เคยผ่านมา
ในวันต่อมา บอมเดินไปที่ตลาดประจำหมู่บ้าน เพื่อซื้อของเป็นครั้งแรกตั้งแต่กลับมา กลิ่นของผักสดและผลไม้ทำให้เขานึกถึงความรู้สึกในวัยเด็กที่ทุกสิ่งมีชีวิตอยู่ในตัวเอง ในขณะเดียวกัน เมื่อลมเย็นพัดผ่านมา เขาหันไปสบตากับนุ่นที่กำลังเลือกซื้อมะเขือเทศในงานเทศกาลสีสันของหมู่บ้าน
แสงแดดทำให้เธอดูมีชีวิตชีวา แต่มีบางอย่างในแววตาของนุ่นทำให้เขารู้สึกวิตกกังวล บอมรวบรวมความกล้าแล้วพูด “นุ่น ฉันอยากถามความรู้สึกเธอ”
นุ่นหันมาหน้าประหม่าขณะยิ้มแย้ม”ถามมาเถอะ”
“เรายังมีโอกาสจะเริ่มต้นใหม่ไหม?” บอมถามด้วยเสียงเบา ขณะที่เสียงคนอื่นรอบตัวทั้งสองเริ่มแจ่มชัดขึ้น สร้างบรรยากาศที่เคว้งคว้างอยู่รอบ
ช่วงเวลาเอ๊กซ์ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนหน้าของบอม ทั้งสองยิ้มโชดทรง โดยที่ไม่ต้องบอกให้กันรู้ว่าต่างก็กำลังรู้สึกถึงความทรงจำที่ถูกลืม ซึ่งกลับมาฟื้นคืนชีพไม่ใช่ด้วยน้ำตาแต่เป็นลมหายใจของความรักที่ยิ่งใหญ่
ค่ำวันนั้น บอมเดินมาที่ทุ่งนาฟังเสียงลมพัดในทุ่งข้าว ทอดสายตาไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว ในใจพร้อมทบทวนกับความรู้สึกที่ต้องทำให้แน่ใจว่าความรักนี้จะไม่ถูกลืมอีกต่อไปและต้องเผชิญหน้าอดีตอันเจ็บปวดรวมไปถึงการทำลายไร้สาระที่ต้องให้”
