ความรักที่หายไป

ฤดูหนาวปีนี้ดูเหมือนจะมาช้า เด็กสาวคนหนึ่งซึ่งชื่อว่า “แอม” ยืนนิ่งอยู่ริมทะเลสาบที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง แสงของพระอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดมาผ่านกลุ่มเมฆที่มีสีฟ้าอ่อนเป็นฉากหลัง ทำให้มองเห็นภาพสะท้อนของเธอบนผิวน้ำแข็งที่ยังไม่แตก หยดน้ำในอากาศทำให้บรรยากาศเย็นเฉียบ แม้กระนั้น กลิ่นของความหวานของช่วงวัยรุ่นที่เธอเคยมี ยังติดอยู่ในความทรงจำของเธอ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

แอมไม่ได้แค่หวนคิดถึงวันเก่า ๆ เธอพยายามทำความเข้าใจกับความรักที่หายไป สัญญาณแห่งความผิดหวังที่มีมานานตั้งแต่เด็ก เธอถูกสอนให้รักและเห็นคุณค่าของทุกคน แต่การสูญเสียพ่อเมื่อปีที่แล้วนั้นทำให้ความรักที่เคยมั่นคงของเธอเริ่มพังทลาย

เสียงโทรศัพท์มือถือของแอมดังขึ้น มันคือ “อยุทธ” เพื่อนสนิทที่เคยแอบรักเธอ ขอให้เธอไปพบเขาที่ร้านกาแฟริมทะเลสาบ

ร้านกาแฟเล็ก ๆ นั้นเต็มไปด้วยเสียงเพลงเบา ๆ และกลิ่นหอมของกาแฟใหม่ ๆ ถ้วยกาแฟในมือของแอมยังร้อนอยู่ และทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น มองไปยังคนตรงข้าม มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความคิดที่สับสน

“แอม สบายดีไหม?” อยุทธถาม พร้อมกับรอยยิ้มที่พยายามสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลาย

แอมเบือนหน้าหนี ไม่สามารถตอบได้เต็มปาก “มันก็… ค่อนข้างยุ่งเหยิง”

และเมื่อทั้งสองเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับความทรงจำในอดีต ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มกลับมาเชื่อมโยงกันอีกครั้ง เหมือนน้ำแข็งที่เริ่มละลาย แต่ความหนักใจจากการสูญเสียครอบครัวยังติดอยู่ในใจของแอมอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เรื่องราวดำเนินต่อไปเมื่อตอนกลางวันพวกเขาได้ตัดสินใจออกไปเที่ยวใกล้ทะเลสาบ สถานที่ที่มีทั้งความงดงามและความทรงจำ โดยไม่คาดคิดพวกเขาได้พบกับ “บี” เพื่อนเก่าที่นำมาซึ่งความไม่สบายใจในความสัมพันธ์ของแอมและอยุทธ บีเป็นเหมือนผีร้ายที่ตามหลอกหลอน พวกเขาคือแชมป์เก่าในความรักที่แอมไม่เคยได้เป็น

“เธอไม่มีวันเป็นของเขาอีกแล้วใช่ไหม?” บีแซวในขณะที่จ้องมองที่แอม “เขาเหมาะกับฉันมากกว่า”

คำพูดของบีทำให้แอมกลับมารู้สึกถึงความไม่มั่นคงในความสัมพันธ์ที่เธอเคยคิดว่ายืนอยู่ได้ แต่ความรักที่อยุทธมีให้เธอชัดเจนขึ้นเมื่อเขายืนข้างเธอ ความรักที่เต็มไปด้วยการแสวงหาสิ่งที่ถูกต้อง

ค่าใช้จ่ายในครั้งนี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้นจนถึงจุดที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความจริง เธอเชื่อว่าถ้าเธอไม่สามารถพูดคุยและยอมรับการสูญเสียนี้ได้ ความรักที่เธอพยายามรักษาจะต้องเสียหาย

“ฉันขอโทษ” แอมเปรยออกมาในค่ำคืนหนึ่งเมื่อพวกเขานั่งอยู่ด้วยกันบนชายหาด “ฉันรู้สึกเหมือนกำลังทรยศต่อพ่อ”

ความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งคืน ดวงจันทร์ส่องสว่าง ปลายแหลมรอยยิ้มบนใบหน้าของอยุทธกำลังเริ่มเบาบาง เพราะเขารู้ว่าแอมต้องใช้เวลาในการรักษาจากการสูญเสีย ซึ่งมีความรู้สึกในใจเสมอว่าเธอต้องเลือกระหว่างเขากับความรักที่หายไปนั้น

เมื่อเวลาผ่านไป การเดินทางของแอมจะเป็นการค้นหาคำตอบที่ย้อนไปถึงบาดแผลในใจ มีการปลดล็อกความทรงจำที่เจ็บปวด ผ่านการพูดคุยกับแม่ที่กลายเป็นคนห่างเหิน ในการช่วยแม่ให้กลับมาเข้าใจกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งความรักที่ควรจะอยู่ในครอบครัว

“หนูต้องจำไว้ว่าพ่อรักหนูมากแค่ไหน” เสียงของแม่อ่อนหวาน ทำให้แอมร้องไห้ “และพ่อไม่อยากให้เราสูญเสียกันไป”

ในที่สุด แอมเรียนรู้ที่จะแบ่งปันความรู้สึกของเธอ และสามารถพบกับอยุทธอีกครั้ง ที่พร้อมจะยืนเคียงข้างเธอ เพราะการเยียวยาไม่ได้หมายถึงการลืม

“เราจะตั้งใจทำให้พ่อมีความสุขได้โดยการใช้ชีวิตในแบบที่พ่อรัก” แอมบอกกับอยุทธแทนคำตอบการกลับมา รอยยิ้มเบา ๆ ของต่างคนต่างทำให้พวกเขารู้สึกว่าแม้จะมีความเจ็บปวด แต่ความรักที่แท้จริงยังคงอยู่

สุดท้าย แอมและอยุทธหยุดยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบมองพระอาทิตย์ค่อย ๆ ตกดิน พวกเขาเข้าใจว่าสิ่งที่พวกเขามีได้เปลี่ยนแปลงไป แต่ความรักที่ชนกันในความทุกข์ทรมานนี้ ทำให้พวกเขาเข้มแข็งขึ้นและรักกันมากขึ้น

เช่นเดียวกับความรักในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ความหวังที่จะก้าวไปข้างหน้า แม้จะต้องเผชิญกับความจริง

ด้วยการเดินของเวลาที่บอกว่าความรักคือการให้อภัย แม้ในยามที่เราต้องเผชิญกับความสูญเสีย