แสงแดดส่องสว่างสลัวลงมาที่พื้นสนามฟุตบอล ขณะที่เสียงเชียร์และเสียงนกหวีดผสมผสานกันจนเต็มหู ในบรรยากาศของการแข่งขันปีการศึกษาใหม่ กลุ่มนักเรียน ม.6/4 กำลังแสดงความสามารถขั้นสุด ในช่วงสงครามที่พวกเขาเรียกว่า “การแข่งขันฟุตบอลถ้วยประจำปี”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงของ “ปาร์ค” ดังไล่ตามความกดดัน เขายกนิ้วมือขึ้นเพื่อกระตุ้นเพื่อนร่วมทีม ซึ่งทันทีที่เขาหันไปมอง “มด” ยืนอยู่ข้างสนามด้วยท่าทางอัดอั้น เธอเป็นคนเดียวที่เขาอยากให้มาชมการแข่งขัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ค่อยได้พูดกันมากนัก นับตั้งแต่วันนั้นที่มันจบลง… วันที่ไม่ได้มีความสุขอีกต่อไป
“โชคดีนะ!” มดส่งยิ้มให้ เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มแสนธรรมดาสำหรับเขา ข้างในหัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน ทั้งความรัก ทั้งความกลัวที่เธอจะต้องจากไป
เสียงนกหวีดเป่าและลูกบอลกลิ้งทะลวงไป เข้าไปในเขตประตู และเสียงเชียร์ก็ดังสนั่น “อ่า! เราทำได้!” เพื่อน ๆ ต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ สายตาของปาร์คพบกับมดที่ยิ้มให้เขาอีกครั้ง ความสุขของเขาคือการได้เห็นเธอมีความสุข แต่ความเจ็บปวดก็ซ่อนตัวอยู่ในหัวใจของเขาด้วยเช่นกัน
เมื่อการแข่งขันจบลง ปาร์คมองเห็นมดยืนอยู่กับเพื่อนก่อนจะหายไปในสายตา เขาเดินกลับไปที่ห้องเรียน ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความกระตือรือร้น การเข้าสู่การศึกษาในปีสุดท้าย ช่างเป็นช่วงเวลาที่เขาต้องทำใจให้เข้มแข็ง
ปาร์คมองออกไปนอกหน้าต่าง ในความคิดของเขาเต็มไปด้วยความกังวลว่าทำไมวันเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน ทำไมเขาถึงไม่สามารถแสดงความรักต่อมดอย่างที่ต้องการ สิ่งที่เขาทำได้คือมองด้วยความอิจฉาในช่วงเวลาที่เพื่อน ๆ ได้อยู่ร่วมกัน และช่วงเวลาที่เขาไม่อยากสูญเสียมดไปมากกว่าเดิม ความรู้สึกที่เขาไม่สามารถใส่ออกมาได้ กลับกลายเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตเขา
เข้าเดือนตุลาคม วันเดือนแรมที่รัฐถึงกำหนดที่แน่นอนในการจัดงานแสดงผลงานของแต่ละคน ปาร์คตัดสินใจเขียนบทกวีแทนคำสารภาพรัก มันจะช่วยให้เขาได้บอกในทุกเรื่องที่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ เขาหวีดเสียงเพื่อน ๆ และพยายามหาสถานที่ที่เขาจะได้อ่านบทกวีของเขาให้มดฟัง เราเห็นการต่อสู้ของเขาที่ต้องคิดทุกลีลากับประโยคที่ซับซ้อนและทำการบ้านไปเรื่อย ๆ เพื่อให้มันสมบูรณ์ ไม่มีคำไหนที่เขาจะปล่อยให้หลุดลอยได้
ในคืนที่เธอจะมา ปาร์คตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำอย่างไร มดมาที่งานด้วยชุดที่เขาชอบที่สุด มันกลับทำให้เขาทนไม่ได้ จนต้องเลื่อนการอ่านออกไป เขาจึงเลือกที่จะมองเธอผ่านผู้คนในงานนั้นต่อไป
ขณะที่เสียงดนตรีฟังดูสงบ เขารู้สึกว่ายิ่งเพียงพอที่ได้อยู่ใกล้ ๆ มด ทว่าทุกอย่างก็ต้องมีจุดเปลี่ยน เมื่อจู่ ๆ มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเธอ “อ้าว! มด! ได้ข่าวว่าคุณมีผลงานเด่น ทำให้งานส่งเสริมการค้นคว้าตั้งหลายครั้งนะ!”
ปาร์คได้ยินหัวใจเขาบีบใช้ชีวิตในความรู้สึกไม่สนุก ระหว่างนั้น เขากลับกลัวว่าทุกอย่างจะจบสิ้น ไม่มีอะไรที่เคยเป็นมาก่อน เขาจึงตัดสินใจที่จะกลับออกมาจากงานพรีเซนต์ตามความต้องการ
กว่าจะถึงดวงจันทร์ส่องแสงในคืนที่เงียบสงบ เมืองหลอมรวมกับความเงียบเหงา เสียงคนให้การสนับสนุนเช่นนี้ไม่มี เขาอยู่ภายในตัวเองมากมายเกินไป ในประเด็นที่เขาไม่เชื่อว่าถ้าเขาเปิดปากพูด เธอจะฟังได้
วันจันทร์เปิดเทอมใหม่มาถึง การเดินไปสวนหน้าทางเข้าสถาน ที่ซึ่งปาร์คนึกถึงเขาและมด ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านมา เขาจะได้ยินเสียงพูดคุยของเธอ ยังไม่ห่างหายอย่างชัดเจน เมื่อถามเพื่อน ๆ พวกเขาตอบว่า “หายไปไหนก็ไม่รู้จ้ะ น่าจะไปเรียนต่อ”
ซึ่งภาพความรักทำให้เขานึกถึงประโยคที่เขาเคยเขียนไป แต่น้อยใจที่เขาไม่สามารถอ่านออกไปได้ รอยยิ้มของคนรักกลับมาเขาย้ายโฟกัสไปที่ตัวเอง เป็นคำอธิบายให้กับชีวิตของเขาที่มีแต่ความปลุกฝัน
ทุกอย่างเป็นเพียงจุดเล็ก ๆ ภายในความคิดของคนที่ลงมือทำต่อไป และการนั่งมองในยามที่อ่อนแอลงด้วยความเศร้าใจกลายเป็นสาเหตุที่พวกเขาต้องยอมสละกันในความเป็นจริง ปาร์คตั้งแต่ตอนนั้นก็ลุกขึ้นอย่างมั่นใจ เมื่อไม่อย่างนั้นเรื่องรักที่แท้จริงมันจะจบลงไปในหมอกเขาก็ยอม
เขานัดกับมดในที่สุด เพื่อบอกให้เธอรู้เรื่องราว และในเหตุการณ์นั้นด้วย รอยยิ้มของเธอ กลับมาห him ในวันเวลากลางคืนหลังจากที่เหมือนทำให้ทุกอย่างจบนั่นแล้ว รอยรักที่หายไป ดังนั้น ปาร์คก็มองต่อไปว่า จะต้องดีใจกับชีวิต รู้ว่าตนเองต้องรักษาความรักให้สดใส รวกขามยังคงเป็นใบไม้ที่รอแสงอาทิตย์อยู่
