เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังตลบอบอวลอยู่ในอาคารเรียน มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ณ บ่ายวันเสาร์ ติมและเมย์เดินเข้าไปในห้องอาจารย์ที่นัดพบเพื่อนกลุ่มเล็ก ๆ เพื่อหารือเกี่ยวกับความฝันในอนาคต ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว ติมที่มีท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เพราะเขาอยู่ในกลุ่มผู้ไม่มีความมั่นใจ ไม่มีใครบอกเขาว่าความรักครั้งแรกมักเกิดขึ้นที่นี่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมย์ยิ้มให้เพื่อน ๆ ก่อนหันมามองติม “แกยังคิดว่าจะเขียนนิยายไหม?” เธอรู้ดีว่าติมที่ชอบเขียนมีความต้องการ แต่มักจะลังเลใจ
“อืม… อยากลอง” ติมตอบ เสียงของเขาสั่นแสดงถึงความไม่แน่ใจ “แต่มันคงไม่ดีหรอก”
“ทำไมล่ะ? แค่เริ่มเขียนเถอะ” เมย์พูดด้วยน้ำเสียงที่ให้กำลังใจแต่นั่นทำให้ติมรู้สึกหนักใจที่จะไปตามเสียงหัวใจของตัวเอง
วันถัดมา ติมพยายามฝึกเขียนนิยายแต่กลับพบว่าความคิดหลายอย่างรุมเร้าในใจ ความกดดันจากการสอบและการทำงานพาร์ทไทม์ทำให้เขาไม่สามารถมุ่งไปที่งานเขียนได้ เราเห็นติมยืนอยู่ตรงระเบียงหอพัก สายตาของเขาจับจ้องไปที่พื้นที่ว่าง แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ในขณะที่ติมพยายามค้นหาตัวเอง เมย์ก็เดินตามดูเขาจากห่าง ๆ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความกลัวว่าเธออาจจะสูญเสียเขาไปอย่างถาวร
เมื่อถึงวันงานประกวดการเขียนที่โรงมหรสพของมหาวิทยาลัย ติมมาที่นี่ด้วยความมุ่งมั่นที่กำลังจะทำอักษรให้มีชีวิต แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องเจอกับการแข่งที่ทำให้ทุกอย่างกลับพลิกผันไป
เสียงประกาศชื่อของผู้ชนะทำให้ติมรู้สึกตื่นเต้นท่ามกลางฝูงชน ที่ระเบียงห้องทำกิจกรรม เขาหันไปมองเมย์และเห็นอาการตกใจในแววตาของเธอ มันชัดเจนว่าเธอผิดหวังที่เขายืนอยู่ในที่ที่ไม่ควร
ติมเริ่มรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับการชนะหรือแพ้ แต่มันคือการค้นหาความหมายของชีวิตที่ผ่านมา นั่นคือสิ่งที่เขาอยากจะแบ่งปัน
“ฉันแค่ทำให้คนอื่นผิดหวัง” ติมพูดเสียงแผ่ว ขยับมือไปข้างหน้าอย่างไม่แน่ใจ
“ไม่! แค่ไปหาสิ่งที่เป็นของแกเถอะ เนื้อหาในเรื่องคือสิ่งที่จะทำให้หลายคนเข้าใจ” เมย์พูดเสียงจริงจัง ขณะที่เธอคลายความกดดันที่ติมรู้ดีว่าเขาต้องเผชิญ
ในค่ำคืนของงาน มันไม่ใช่แค่การเขียน แต่เป็นการเปิดใจในสิ่งที่เป็นจริงเกี่ยวกับตนเองไม่ว่าใครจะคิดอย่างไร ในที่สุดเขาเลือกที่จะเขียนเรื่องราวของเขาเกี่ยวกับความรักของพวกเขาที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ไม่คาดคิด
ฉากสุดท้ายเป็นการเล่าเรื่องราวในห้องเรียน นักเรียนล้อมรอบติมขณะที่เขากำลังอ่านนิยายของเขา แม้มันจะไม่ใช่เรื่องราวที่ยอดเยี่ยมที่สุด แต่การได้เห็นน้ำตาและรอยยิ้มจากผู้อื่นคือความหมายที่แท้จริง
ในขณะที่แสงไฟจากเวทีสาดส่องไปยังกลุ่มนักศึกษา เมย์ยิ้มให้ติมพร้อมกับเสียงปรบมือ เธอรู้ว่ามันจะไม่เป็นการเดินทางที่จบสิ้นที่นี่ แต่เป็นการเริ่มต้นของความรักและการรอคอยที่มีค่า
