ค่ำคืนที่แสงจันทร์ส่องสว่างอยู่เหนือเมืองเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ ตัวเมืองที่หลับใหลอยู่ใต้ความมืดมิดของคืน ส่งเสียงกระซิบให้กับลมที่พัดผ่านไปอย่างเบา ๆ สายลมพัดพาเอาเสียงคลื่นที่ฟ้าทะเลมาเป็นบทเพลงกล่อมใจ นางสาวอรที่นั่งอยู่บนชายหาด รู้สึกเหมือนกับว่าตนเองเป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งในจักรวาลกว้างใหญ่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คืนนี้สวยจังเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้อรสะดุ้งและหันไปมอง ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้นมีแววตาที่เต็มไปด้วยความฝันและความหวัง “ผมชื่อก้อง” เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น
“อรค่ะ” เธอตอบเสียงเบา พลางมองขึ้นไปที่ดวงจันทร์ที่ส่องแสงสดใส “คุณมาที่นี่บ่อยไหม”
“บ่อยพอสมควรครับ” ก้องตอบอย่างสบาย ๆ “ผมชอบนั่งอยู่ที่นี่เพื่อคิดอะไรไปเรื่อย เปรยให้กับตัวเอง”
“คิดเรื่องอะไรล่ะ” อรถามอย่างสนใจ
“เรื่องอนาคต” ก้องตอบ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ อร “ผมฝันอยากเป็นนักเขียน แต่ยังไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน”
“นักเขียน? ฟังดูดีนะ” อรยิ้ม “แล้วคุณเขียนอะไรบ้าง”
“ยังไม่ได้เริ่มเลยครับ” เขาตอบอย่างอาย ๆ “แต่ผมจินตนาการไว้เยอะ”
“น่าสนใจ” อรพูดพลางเต้นตามจังหวะคลื่น “แล้วความฝันของคุณล่ะ”
“ผม…” อรเว้นช่วงก่อนจะพูดออกมา “ไม่รู้เหมือนกัน”
พวกเขานั่งอยู่เงียบ ๆ สายลมพัดผ่านริมหาด ทำให้โลกทั้งสองคนดูเหมือนจะหยุดนิ่ง พวกเขาเริ่มเปิดใจให้กันและกัน เผยให้เห็นเรื่องราวที่อยู่ในใจ
“ถ้าคุณมีโอกาสเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองได้ คุณจะทำไหม?” ก้องถาม อรคิดไปสักพักก่อนตอบ
“ไม่รู้สิ ถ้าเปลี่ยนแล้วสิ่งที่ดีขึ้นอยู่ที่ไหน”
“บางทีการเปลี่ยนแปลงอาจนำมาซึ่งโอกาสใหม่ ๆ” เขาเสนอความเห็น
“แล้วถ้าโอกาสใหม่มันไม่ดีล่ะ” อรยังคงระมัดระวัง
“ทุกอย่างมีความเสี่ยง” ก้องกล่าว “แต่เราไม่ลองเสี่ยง ก็ไม่รู้เลยว่ามันจะดีหรือไม่”
พวกเขาเงียบไปอีกครั้ง รู้สึกถึงความตึงเครียดในอากาศ แต่ก็เต็มไปด้วยความหวังในใจ
“คุณจะทำอะไรในคืนฟังเสียงคลื่นนี้?” ก้องเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“ไม่รู้ค่ะ อาจจะนั่งคิดไปเรื่อย ๆ” อรตอบอย่างจริงใจ
“คุณรู้ไหม ผมเคยได้ยินว่าคนเรามักจะมีความฝันที่ไม่กล้าพูดออกมา” ก้องพูดขึ้น
อรหันไปมองเขา “ความฝันที่ไม่กล้าพูดออกมา? มันคืออะไร”
“เป็นเรื่องที่เราต้องการทำ แต่กลัวที่จะลอง” เขาอธิบาย “หวาดกลัวที่จะล้มเหลว”
“แล้วคุณล่ะ กลัวไหมที่จะล้มเหลว” อรถาม
“กลัวครับ แต่ผมก็กลัวที่จะไม่ได้ทำในสิ่งที่รักมากกว่า” ก้องตอบอย่างมั่นใจ
“จริงนะ” อรกล่าว “บางครั้งการล้มเหลวคือการเริ่มต้นใหม่”
ทั้งสองคนพูดคุยกันต่อไป จนค่ำคืนล่วงเลยไป รู้สึกเหมือนกับว่าทั้งสองคนได้เดินทางผ่านเวลาไปในอีกโลกหนึ่ง
“คุณจะกลับบ้านเมื่อไหร่” ก้องถาม
“ไม่แน่ใจค่ะ อาจจะอยู่ที่นี่จนเช้าก็ได้” อรตอบยิ้ม ๆ
“ถ้างั้นผมจะรอคุณ” เขายิ้มกลับ “เราอาจจะได้แลกเปลี่ยนความฝันกันอีก”
และแล้วการสนทนาของพวกเขาก็จบลงในค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวง สองคนที่กำลังเดินทางในชีวิตที่แตกต่างกัน แต่ในคืนที่เงียบสงบนี้ ความฝันและความรักนำพาพวกเขาเข้ามาใกล้กัน ในขณะที่คลื่นยังคงกระทบฝั่ง เพลงของทะเลและลมนั้นยังคงเป็นบทเพลงที่บรรเลงในใจของทั้งสองคน ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันอย่างไม่มีวันลืมเลือน.
