ในพื้นที่กว้างขวางของอาณาจักรเวทมนตร์บรรพบุรุษ กองไฟโบกสะบัดไปมา ขณะที่คนหนุ่มปากร้ายชื่อวาซิลัสออกเดินทางไปกับเพื่อนซี้เพื่อค้นหาความหมายของชีวิตที่ไม่ค่อยมีอะไรที่เหนือกว่ารักและการบูชา เขาหยุดอยู่ที่ประตูวังโบราณที่เพิ่งลืมเลือน มีเงาแสงลอดออกมาจากด้านใน ดึงเขาเข้าไปยังต้นเหตุของทุกอย่าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขณะที่เขาก้าวเข้าไปในวัง เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานแปลกประหลาด พอมีฝุ่นล่องลอยในอากาศ พร้อมกลิ่นของพืชธรรมชาติ หญิงสาวตาเหมือนดาวชื่อเรเน่ยืนอยู่ตรงหน้าหมายถึงการฝึกเวทมนตร์ เธอมีแววใสซึ่งซ่อนอยู่ในความมืดของมรดกที่เธอต้องแบกไว้
“คุณเข้ามาที่นี่ทำไม?” เรเน่ถาม ขณะยกมือขึ้นคลุมคำสาปในอากาศที่มีหอมหวานยังกับลมฤดูร้อน “ฉันมาที่นี่เพื่อค้นหาโรงเรียนเวทมนตร์ ไม่ได้ตั้งใจเจอเธอ” วาซิลัสตอบด้วยเสียงที่เริ่มอ่อนลง
เวลาผ่านไปเร็ว จนกระทั่งพวกเขาตกลงใจร่วมมือกันในการทำลายคำสาปอันโดดเดี่ยว ทั้งสองต้องต่อสู้กับปีศาจในโลกแห่งความรักและการทรยศพี่สาวของเรเน่ วาซิลัสเริ่มสัมผัสถึงความรักที่เขาไม่เคยรู้จัก มากกว่าความเป็นเพื่อน มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งสองต้องซ่อนเร้นจากสายตาของโลก
เมื่อพวกเขาสืบหาความจริง สัมผัสบาลานส์ที่ท่วงทำนองของต้นไม้และดวงดาวช่วยเหลือพวกเขาในช่วงเวลายากลำบาก บนเส้นทางสู่การค้นพบพลังของการต่อสู้แห่งความรักที่ทำให้พวกเขาเชื่อมโยงอย่างแยบยล ในขณะที่คำสาปกลับพาคนรักกดดันจนแทบขาดใจ หนึ่งในความเลือดเย็นของรักที่ต้องถูกทำลายซะ
การต่อสู้จบลงในวันที่กระเบื้องที่เคยบ่งบอกถึงการจากลาย้อนกลับไปที่ประตูเหล่านั้น เราเผชิญหน้ากับการตัดสินใจที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจ สุดท้ายเราคือคำตอบของกันและกัน เพียงแต่ต้องสลายคำสาปนั้นก่อน
ในที่สุดความรักจะสามารถชนะได้หรือไม่? มันคือการเลือกและการเสียสละที่ต้องเกิดขึ้นภายใต้แสงพระจันทร์คืนสุดท้ายที่เรานัดหมายกันไว้อย่างอบอุ่นในคำสาบาน
