เสียงเคาะของไม้กลองดังแผ่วอยู่ในห้องเรียน ม.6/2 ที่สว่างไสวไปด้วยแสงแดดที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง แต่บรรยากาศกลับแน่นหนึบด้วยความตึงเครียดของการสนทนาที่หยุดชะงัก เมื่อครูผู้สอนเดินเข้ามาในห้อง ท่ามกลางนักเรียนหลายสิบคนที่นั่งอยู่กับที่ ปริม นักเรียนหญิงที่นั่งอยู่มุมห้อง รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นในใจ ขอบตาของเธอส่อให้เห็นถึงความตื่นเต้นและกลัว จะเกิดปัญหาหรือไม่เมื่อความรักในห้องเรียนเริ่มบังเกิดขึ้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แกจะบอกเขาไหม?” เสียงของคิมเพื่อนสนิทของปริมเอ่ยขึ้นเบา ๆ ขณะที่ตาจ้องมองไปที่อีกฟากของห้องเรียน ที่ซึ่งมีน้องใหม่ชื่อดาร์กนั่งอยู่ ดาร์กเป็นนักเรียนที่เพิ่งย้ายมาใหม่ เขามีเสน่ห์และความมั่นใจ ซึ่งทำให้หัวใจของปริมเต้นแรงอยู่ตลอดเวลา
“ฉันไม่รู้สิ… แต่ฉันรู้สึกเหมือนเขามองฉันอยู่” ปริมตอบเสียงเบา มือของเธอเลื่อนมาที่กระดาษที่เขียนชื่อดาร์กไว้อย่างไม่รู้ตัว
วันต่อมา เมื่อเสียงระฆังที่สุดท้ายดังขึ้น นักเรียนต่างก็พากันออกจากห้องเรียน แต่ปริมกลับรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่ที่เดิม เธอเห็นดาร์กยืนอยู่ที่มุมห้อง หันมายิ้มให้กับเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้ใจของปริมพองโต
“เฮ้! ปริม” เสียงของดาร์กทำให้เธอสะดุ้ง ทั้งสองมองตากันอยู่ในช่วงเวลาสั้น ๆ จนกระทั่งดาร์กเดินเข้าหาเธอ “ฉันเห็นเธออยู่ในห้องเรียนทุกวัน ว่าแต่… วันศุกร์นี้มีงานเลี้ยง อยากไปด้วยกันไหม?”
ปริมรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน ทุกสิ่งรอบตัวมืดมิดลง แต่เสียงหัวใจของเธอที่เต้นแรงกลับดังชัดขึ้น “ฉัน… ฉันมีคนที่ต้องไปด้วยแล้ว” เธอปฏิเสธ แต่ความจริงที่เธอไม่สามารถบอกได้คือเธอไม่รู้เลยว่าคนที่เธอชอบคือดาร์ก
เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกของปริมกลับเข้มข้นขึ้น เธอเริ่มรู้ว่าความรักนี้ยากซับซ้อนมากกว่าที่คิด เพราะเธอมีความรับผิดชอบจากการเรียนและครอบครัวที่ต้องทำให้เธอเลือกอย่างชัดเจน
ในคืนงานเลี้ยง ดาร์กมาที่งานกับกลุ่มเพื่อนและเข้ามาใกล้ปริมอีกครั้ง เขาเสนอให้เต้นรำกับเธอ สิ่งที่ตามมาคือการเต้นรำที่สวยงามท่ามกลางแสงไฟที่สว่างไสว แต่ในใจของปริมกลับเต็มไปด้วยความกดดัน
“ฉันไม่สามารถทำให้พ่อแม่ผิดหวังได้” ปริมบอกกับดาร์กขณะที่เสียงเพลงดังกระหึ่มอยู่รอบตัว ทั้งสองจ้องตากันด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ซึ่งปริมรู้ว่าความรักครั้งนี้อาจจะต้องยุติลง
“ทำไมเราต้องทำให้คนอื่นมากำหนดความรักของเรา?” ดาร์กถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เขาพยายามเข้าใจว่าทำไมปริมถึงเลือกที่จะกดความรู้สึกของตัวเอง
เมื่อการเต้นรำจบลง ปริมรู้สึกเหมือนชีวิตของเธอกำลังมาถึงทางตัน ในขณะที่ดาร์กจ้องมองไปที่เธอด้วยความผิดหวัง แต่ก็เข้าใจว่าความรักในวัยเรียนอาจจะไม่ง่ายดาย
ในที่สุด ปริมตัดสินใจพูดความจริงออกไป “ดาร์ก ฉันชอบเธอ แต่ฉันไม่สามารถทำให้พ่อแม่ผิดหวังได้”
ระหว่างที่ทั้งสองพยายามเดินจากกัน ความรู้สึกของพวกเขากลับทำให้เกิดความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เวลาผ่านไปจนถึงวันจบการศึกษา ปริมต้องการให้ทุกอย่างชัดเจนและเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองต่อดาร์กอย่างสุดท้าย
“ฉันไม่สนใจสิ่งที่คนอื่นคิด” ปริมกล่าวขณะยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน “เพราะตอนนี้ฉันรู้ว่าความรักของเรามีค่ามากกว่าความกังวล” ทั้งสองก้าวเข้าหากันอีกครั้งในคืนงานเลี้ยงฉลองการจบการศึกษา ทั้งสองรู้ดีว่าชีวิตจะไม่ง่าย แต่ความรักที่เกิดขึ้นในห้องเรียนจะอยู่ในใจพวกเขาตลอดไป
