ตลาดเก่ากลางกรุงเทพฯ ยังคงคึกคักไม่เปลี่ยนแปลง เสียงเรียกลูกค้าของแม่ค้าเล้งกลิ่นหอมจากอาหารไทยที่เป็นอัตลักษณ์ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา ในช่วงหนึ่งของตลาด มีที่นั่งไม้เก่าที่ชวนให้นึกถึงความทรงจำของหลายปีก่อนที่ทุกคนในเขตนี้จะกลับมาลงเอยที่นี่อีกครั้ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ที่โต๊ะไม้ใต้เพดานไม้เก่าที่สานด้วยหวาย สาวน้อยชื่อ “น้ำ” นั่งอยู่กับสมุดวาดรูประบายสีศกเส้นเรียบที่เธอชื่นชอบ เธอมักจะมานั่งวาดภาพผู้คนที่จะเดินผ่านไปจะมาพบเห็นความงามของธรรมชาติและชีวิตประจำวัน
“วันนี้มีลมเย็น สบายจัง” น้ำพูดกับตัวเองขณะมองดูผู้คน ด้วยเสียงหัวเราะและเสียงเรียกลูกค้าของแม่ค้าในตลาดที่ต้านทานเสียงหายใจของน้ำ
ท่ามกลางความทุกข์ยากในครอบครัว น้ำมีความใฝ่ฝันที่จะ่เป็นจิตรกร แต่ว่าครอบครัวของเธอคาดหวังว่าเธอต้องเรียนจบและเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียง ทุกครั้งเมื่อแม่เรียกเธออกไปทำงานบ้าน น้ำรู้สึกว่าชีวิตของเธอถูกจำกัด
ในขณะเดียวกัน หนุ่มหล่อชื่อ “บอม” เดินผ่านตลาดมาโดยพยายามหาแรงบันดาลใจในการทำเพลงของเขา เขาถือกีตาร์ในมือเดินเข้ามาใกล้น้ำ บอมไม่เคยรู้จักน้ำมาก่อน แต่เขาเห็นเธออยู่หลายครั้ง เขารู้สึกถูกดึงดูดเข้าหาเธอโดยไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เขาพูดขึ้นว่า
“สวัสดีครับ คุณวาดรูปสวยจัง” เสียงของบอมทำให้หัวใจของน้ำเต้นแรง เขาหยุดยิ้มขณะน้ำเงยหน้าขึ้น
“ขอบคุณค่ะ ฉันแค่พยายามจับภาพของชีวิต…” น้ำพูดเสียงเบา เธอตกใจและตั้งตัวไม่ทันกับการมาของเขา บอมยิ้มและนั่งลงตรงข้าม
“ผมชื่อบอมนะ ชอบเล่นกีตาร์ ผมมาที่นี่ก็เพื่อหาแรงบันดาลใจเหมือนกัน”
เวลาผ่านไป บอมและน้ำเริ่มมีการสนทนาและรู้จักกันมากขึ้น บอมถ่ายทอดความรักที่เขามีกับดนตรี ขณะที่น้ำแบ่งบันความฝันที่จะเป็นจิตรกร แต่และทั้งสองรู้ดีว่าความรักที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขานั้นมีแนวโน้มที่จะเกิดปัญหามากมาย เพราะบอมมาจากครอบครัวที่มีปัญหาเรื่องการเงิน
“พ่อแม่ผมคาดหวังให้ผมเป็นนักดนตรีที่ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่มันยากเย็นเหลือเกิน ฮา!” บอมพูดพร้อมหาไอเดียใหม่ๆ ในการเขียนเพลง
น้ำจ้องเขาอย่างตั้งใจ แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับบอม เธอเริ่มมีความกลัวว่าจะไม่มีโอกาสเป็นแฟนกับเขา เพราะสภาพชีวิตของตัวเอง
วันหนึ่งน้ำตัดสินใจไปหาแม่เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับความฝันของเธอแต่เพียงได้ยินเสียงแม่ที่พูดกับเพื่อนในบ้านว่า “น้ำต้องเลิกวาดรูประอยไปหมด มันไม่มีประโยชน์ ต้องช่วยทำงาน” น้ำรู้สึกเหมือนถูกฟาดฟันด้วยความหวังและต้องแพ้ในสนามของชีวิต
บอมก็ต้องเผชิญกับความยากลำบากเมื่อเขาเสนอเพลงที่ต้องการให้พ่อแม่ฟัง แต่การตัดสินใจของพ่อแม่กลับนำมาซึ่งการต่อสู้ทางอารมณ์ และเขารู้สึกหมดหวังที่ต้องเลือกหรือไม่เลือกระหว่างความรักและความกดดันจากครอบครัว
ในคืนหนึ่งขณะที่ดวงจันทร์เต็มดวง น้ำและบอมถูกนำไปเจอกันในตลาดอีกครั้ง เมื่อพวกเขาสองคนยืนอยู่ในตลาดนั้น บทสนทนาพาไปในความรักที่พวกเขายังมีอยู่ น้ำดูอ่อนระทวย แต่บอมกลับมั่นใจว่าจะสร้างความฝันให้เป็นจริง
“ทุกสิ่งที่เราใฝ่ฝันสามารถเกิดขึ้นในอนาคต” บอมยิ้มด้วยแนวคิดที่พาแรงสู่ความหวัง
น้ำรู้สึกว่าจะต้องเลือกทำตามความฝันของตัวเองในเวลานี้และพวกเขาตัดสินใจที่จะทำที่สุดในสิ่งที่รักอย่างเต็มที่และถ้อยคำพูดนี้ทำให้สายสัมพันธ์เพิ่มขึ้น
แต่เมื่อยิ่งใกล้ชิดกัน พวกเขายิ่งพบว่าความรักของพวกเขาไม่ใช่สิ่งที่สังคมยอมรับ และสถานการณ์ในครอบครัวก็เริ่มซับซ้อนมากขึ้น ทั้งสองคนติดต่อกันตั้งแต่ตอนเกิดปัญหาในครอบครัว
บอมมีโอกาสได้รับทุนการศึกษาไปเรียนต่ออเมริกา แต่ความรักที่เขามีกับน้ำกลับทำให้เขารู้สึกหนักใจ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งตัดสินใจที่จะเลือกระหว่างความรักกับอนาคตของเขา
น้ำได้ยินความข่าวสารนี้ที่ทำให้หัวใจของเธอตกลง น้ำตัดสินใจจะไม่ยอมแพ้ และเธอร้องเพลงตามบอมโดยไม่ได้ยั้งคิดเกี่ยวกับอนาคตของเธอ บอมตัดสินใจว่าจะเปิดประตูสู่ความฝันในขณะที่น้ำก็ยังจะยืนอยู่เคียงข้างเขา
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่จุดจบของฉากสุดท้าย เมื่อทั้งวัยรุ่นทั้งสองคนเจอความท้าทายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ท้ายที่สุดใครจะอดทนมากกว่า? ความรักที่ถูกทดสอบจะคงอยู่หรือไม่? ทุกอย่างที่พวกเขาสร้างจะเป็นความจริงหรือจะถูกแย่งชิงไป
เรื่องราวของน้ำและบอมสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนรอบข้างเมื่อลุ้นให้พวกเขาชนะทุกอุปสรรคที่มาขวางกั้นความรักที่ต้องห้ามนี้ สุดท้ายความรักแท้ที่เหมาะสมที่สุดสามารถแสดงให้เห็นได้เมื่อพ้นผ่านอุปสรรคแห่งชีวิตอันยากลำบาก และสิ่งที่ปล่อยไว้คือภาพของตลาดเก่าที่ไม่เคยลืมเลือนในหัวใจของพวกเขา.
