ในเมืองที่แสงไฟนีออนส่องสว่าง ถนนเต็มไปด้วยผู้คนที่ใจรีบร้อน ในระหว่างที่จอภาพขนาดใหญ่ติดอยู่เต็มไปหมด กำลังดูโฆษณาเกี่ยวกับการสร้างชีวิตและความทรงจำใหม่ สาวน้อยชื่อมีนา กำลังตั้งใจสเก็ตภาพวิวทิวทัศน์จากหน้าต่างห้องพักของเธอไปยังภาพที่ใฝ่ฝันถึง ทุกอย่างในโลกนี้ถูกควบคุมโดยฐานข้อมูลที่สามารถจัดการทุกสิ่ง ทุกคนต่างมีหน้าที่สร้างชีวิตใหม่ตามบทที่ถูกเขียนไว้แล้ว ในขณะที่มีนารู้ดีว่าเธอต้องเป็นศิลปิน ช่างฝีมือที่มีค่าของโลกที่ไร้ซึ่งการสร้างสรรค์และความเป็นอิสระของจิตใจ.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเพลงไพเราะลอยมาในบรรยากาศ มีนาเงยหน้าขึ้นมาเห็นคู่รักสองคนที่เดินผ่านไปด้วยรอยยิ้ม เธอมีความรู้สึกว่า ความรักยังไม่มีวันหมดไป แม้ในโลกที่เป็นระบบ.
“เธอว่าความรักคืออะไร?” มีนาถามตัวเองเสียงเบา ขณะประทับภาพสุดท้ายในหนังสือไว้
เวลาผ่านไป มีนาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ที่ซึ่งเธอเติบโตขึ้นในตัวเองและได้พบกับคนที่ชื่อว่าเจมส์ ชายหนุ่มที่มีความฝันที่จะสร้างชีวิตในสังคมใหม่ที่ปราศจากความเจ็บปวด.
“เราจะช่วยกันเปลี่ยนแปลงโลกนี้ให้สวยงามขึ้น.” เจมส์พูดด้วยความกระตือรือร้น ขณะแสดงให้มีนาเห็นงานศิลป์ที่เขาสร้างขึ้นมา.
มีนาเริ่มถึงบางเรื่องเมื่อได้ยินเจมส์พูดถึงสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นโลกที่สดใสไร้ซึ่งความทรงจำ เจมส์มีแผนที่จะใช้เทคโนโลยีลบความทรงจำอันเจ็บปวดของคนให้หมดไป แต่ความหวังของเขาเริ่มถูกรบกวนเมื่อมีนาไม่เห็นชอบในแนวทางนี้ ทุกครั้งที่เราพูดถึงมันจะมีกระแสความขัดแย้งเกิดขึ้นตามมา.”
“ไม่ใช่ทุกอย่างที่จะต้องถูกลบออกไปนะ มีนา ความทรงจำที่เจ็บปวดสอนให้เราโต.” เจมส์พยายามอธิบาย.
วันเวลาผ่านไป ในการจัดแสดงผลงานศิลปะของมีนา เธอได้ถ่ายทอดเรื่องราวความรัก เธอสร้างภาพหนึ่งที่นำสัญลักษณ์ความเจ็บปวดและการฟื้นฟูมารวมกัน ในสีน้ำตาลที่สวยงาม แม้ว่าเรื่องราวนั้นจะมีสีที่ดูเศร้า แต่ก็มีกลิ่นอายของความหวังอยู่เต็มไปหมด.
“เธออยากให้ผู้ชมนึกถึงอะไรหลังจากเห็นภาพนี้?” เจมส์ถามด้วยน้ำเสียงสนใจ.
“ฉันอยากให้เขารู้ว่า ไม่มีความรักไหนที่สมบูรณ์แบบ มันก็มาพร้อมกับความเสียใจ มันมีความหมายที่แท้จริง.” มีนาตอบด้วยความมั่นใจ.
ท่ามกลางเสียงปรบมือ มีนาเห็นเจมส์ยิ้มอย่างมีความสุข แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับอนาคต ความรักของพวกเขาเริ่มมีรอยร้าวเมื่อเจมส์เกิดความทุกข์ตั้งแต่ตอนที่ครอบครัวของเขาติดหนี้ สถานการณ์เริ่มกดดันจนเขาตัดสินใจอุทิศตนให้กับการค้นหาทางออกด้วยความเข้าใจผิดว่าการตัดความทรงจำจะช่วยให้เราหลีกเลี่ยงปัญหาได้.
“สิ่งที่เราต้องทำคือการตัดสินใจเพื่อตัวเราเอง.” เจมส์พูดอย่างเศร้าหมอง.
การต่อสู้ภายในจิตใจของเขาเริ่มแพร่กระจายไปถึงมีนา เธอต้องตัดสินใจว่าจะปล่อยให้ความรักของเธอทนทุกข์อีกต่อไปหรือไม่.
ถึงเวลาที่มีนาได้ยินข่าวคราวว่าพ่อของเจมส์ได้หายตัวไป ในคืนที่น่ากลัวเมื่อต้นไม้เริ่มลาออกจากใบไม้ มีนาเห็นเจมส์นั่งอยู่ที่มุมหนึ่งข้างๆ หอพัก กำลังจมอยู่ในความเศร้าของการสูญเสีย.
“ฉันคิดว่าทุกอย่างคือสิ่งที่ออกตามระเบียบ แต่ตอนนี้มันแตกต่างไปแล้ว ทุกๆ สิ่งที่เราทำคือการลบรอยของเรา.” เจมส์พร่ำบ่น.
มีนาเดินไปนั่งข้างๆ เจมส์ ค่อยๆ บอกเล่าเรื่องราวและความรู้สึกของตัวเองผ่านงานศิลปะ โดยไม่มีการตัดความทรงจำออกไป เพราะเธอเชื่อว่าตาทั้งสองต้องจดจำ นั่นจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ความรักเติบโตจากรอยแผลเป็น.
มีนาและเจมส์เดินทางไปอาณาจักรแห่งความmemories ในรายละเอียดของอารมณ์ ยาวไปกับการค้นหาให้เห็นว่า ความรักต้องการการเติบโตและการยอมรับจากความเจ็บปวด.
ในที่สุดทั้งสองดูแลรักษาความรักของพวกเขาที่สร้างขึ้นในฐานข้อมูลแห่งชีวิต กับความทรงจำที่สอดคล้องกัน แม้ในอดีตมันจะเจ็บปวดแค่ไหน ความหมายของการมีชีวิตอยู่คือการรักและเป็นที่รัก.
ขณะที่พวกเขายืนอยู่ใต้ดาวระยิบระยับในคืนฤดูใบไม้ผลิ มีนาตระหนักว่ารักของพวกเขาจะอยู่ไปตลอด.
