รักในรอยเวลา

ในเมืองเล็กที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน โบราณสถานต่าง ๆ ยังคงตั้งตระหง่านท่ามกลางความทันสมัยของชีวิตประจำวัน ทุกเช้าตรู่ เมืองจะถูกห่มด้วยหมอกขาวคล้ายมีม่านลึกลับปกคลุมอยู่ และที่นั่น มีหญิงสาวชื่อ “นิด” ยืนอยู่หน้าบ้านเก่าที่ถูกทิ้งร้างมายาวนาน ดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาจากบ้านหลังนั้น

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ใครน่ะ?” นิดพูดกับตัวเอง ขณะที่ใจเต้นแรง เธอเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู แต่ก็หยุดชะงักเมื่อเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง “ช่วยด้วย…” เสียงนั้นมาจากข้างใน

ไม่สามารถต้านทานความอยากรู้อยากเห็น นิดเปิดประตูและก้าวเข้าไปในบ้านที่มีกลิ่นอับ และฝุ่นละอองที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน เมื่อเข้าไปถึงห้องนั่งเล่น เธอสังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา เกิดความรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นเขาสวมเสื้อผ้าแบบโบราณ

“คุณคือใคร?” นิดถามด้วยเสียงสั่นระริก

ชายหนุ่มหันมาหาเธอ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น “ฉันชื่อ ‘ธีร์’ และฉันติดอยู่ที่นี่มานานแล้ว ไม่รู้ว่าจะกลับไปไหน”

นิดรู้สึกเหมือนกับว่าเวลาหยุดนิ่ง เธอพยายามทำความเข้าใจ “หมายความว่าไง?”

“ฉันมาจากปี 1920” ธีร์พูดอย่างมั่นใจ “บางครั้งเวลาอาจทำให้เราห่างกัน แต่ความรักก็ยังสามารถส่งผ่านข้ามกาลเวลาได้”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น นิดรู้สึกอบอุ่นในใจ แต่ก็ยังไม่สามารถเชื่อได้ “คุณจะบอกว่าฉันสามารถรักคุณได้หรือ?”

ธีร์ก้าวเข้ามาใกล้และยิ้มให้เธอ “ความรักไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล คุณสามารถรักได้แม้ในช่วงเวลาที่ไม่เหมือนกัน”

ตั้งแต่วันนั้น นิดและธีร์เริ่มพูดคุยกันทุกวัน พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันในบ้านเก่าแห่งนั้น นิดเล่าเรื่องชีวิตในปัจจุบันให้ธีร์ฟัง ขณะที่ธีร์เล่าเรื่องราวในอดีตที่ทำให้เธอตื่นตาตื่นใจ

“ในยุคของฉัน ผู้คนมีความสุขกับสิ่งที่เรียบง่าย เรามีความรักที่จริงแท้” ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงหวาน

“แล้วคุณไม่ได้อกหักบ้างเหรอ?” นิดถามอย่างสนใจ

ธีร์หัวเราะ “มีแต่ความรักที่ไม่สมหวัง แต่ฉันคิดว่าทุกอย่างมันมีเหตุผล”

วันเวลาผ่านไป ความรักของพวกเขาเบ่งบานในบ้านเก่าที่ถูกลืม ทุก ๆ คืน นิดจะนั่งมองดาวและคิดถึงธีร์ “มันเป็นไปได้จริง ๆ รักข้ามกาลเวลา”

แต่ในขณะที่ความรักของพวกเขาเริ่มเติบโต นิดเริ่มสังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกประหลาด วันหนึ่งเมื่อเธอไปเยี่ยมธีร์ที่บ้าน เธอสังเกตเห็นว่าเขาดูอ่อนแอลง “ธีร์ คุณเป็นอะไรไป?”

“ฉันรู้สึกเหมือนเวลาของฉันที่นี่กำลังหมดลง” ธีร์บอกเสียงแผ่ว “แต่ฉันไม่เสียใจ ฉันได้พบกับความรักที่แท้จริงแล้ว”

หัวใจของนิดเต้นรัว เธอไม่อยากให้ธีร์จากไป “ไม่! คุณต้องอยู่กับฉัน!”

“รักของเราไม่จำเป็นต้องอยู่ในที่เดียวกัน” ธีร์ยิ้ม “แม้ในขณะที่เราแยกจากกัน ความรักของเราจะยังคงอยู่”

นิดรู้สึกน้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณต้องการให้ฉันทำอย่างไร?”

“จงใช้ชีวิตและรักกันต่อไป แม้ว่าฉันจะไม่อยู่” ธีร์กล่าวด้วยความอบอุ่น

ในที่สุด ธีร์ก็จากไป เหลือไว้เพียงความทรงจำและความรักที่เหนือกาลเวลา นิดยืนอยู่ในบ้านเก่าที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง เธอรู้ว่าความรักนี้จะไม่มีวันสิ้นสุด

ทุกคืน ก่อนนอน นิดจะมองขึ้นไปที่ดวงดาวและพูดกับธีร์ “ฉันจะรักคุณตลอดไป” และเธอเชื่อมั่นว่าเวลาไม่สามารถทำให้ความรักของพวกเขาสูญหายไปได้