แสงแดดสาดส่องลงมาที่ผิวเกาะร้าง เสียงคลื่นโบกกระทบชายหาดรูปพระจันทร์ส่องแสงระยิบระยับ มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังอยู่ที่นี่ เปลี่ยว ผู้ชายที่ถูกลิขิตให้มีชีวิตในกรุงเทพฯ สุดเหงายืนอยู่ริมทะเล ข้อมือของเขามีร่องรอยของการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากคืนหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัว ขณะทำงานที่โรงแรมหรูเขาไม่เคยคิดฝันว่าจะมาที่นี่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฟ้าคือสาวที่มีหัวใจชอบท่องเที่ยว เธอตื่นเต้นกับชีวิตและธรรมชาติ แต่การเดินทางครั้งนี้กลับถลำตัวมาถึงเกาะนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ยังจำได้ถึงเสียงชะตากรรมของเครื่องบินที่ล้มลงกลางท้องทะเล
ภายใต้ความปวดร้าวและความโชคร้ายนั้นก็มีความหวังอย่างหนึ่งเกิดขึ้นอย่างช้าๆ เปลี่ยวและฟ้าเริ่มเรียนรู้กันและกัน ความคิดริเริ่มที่จะเอาตัวรอดนำไปสู่การขีดเส้นทางใหม่ที่ทำให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้น แค่การแบ่งปันอาหารการกิน กลายเป็นประสบการณ์ที่สร้างความใกล้ชิด
“เธอเคยคิดว่าจะมีคนที่เหมาะกับเราหรือเปล่า?” เปลี่ยวถามในคืนหนึ่งขณะที่ไฟประดิษฐ์จากไม้กองเล็กๆ ใกล้ๆ แสงวูบไหว เขามองหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน
“ถ้าความรักเป็นเรื่องของการคาดหวัง เราจะต้องรออีกนานไหม?” ฟ้าตอบเชื่องช้า มันคือการตั้งคำถามในจิตใจของเธอ
มิตรภาพที่ก่อตัวขึ้นบนเกาะเริ่มเข้มแข็งขึ้น แต่ความกดดันก็เริ่มเข้ามา พายุที่คาดไม่ถึงทำให้พวกเขาต้องหาที่หลบภัย นั่นสร้างความตึงเครียดในใจพวกเขา
เมื่อพายุสงบลง ผู้คนที่มาช่วยเหลือพวกเขา กลับมาพบเจอกัน F ต่างคนต่างมีเวลาที่ต้องใช้กันและอโหสิกรรมมากมายเกิดขึ้นในระหว่างนั้น
“ฉันต้องกลับแล้ว” ฟ้ากล่าว ขณะยืนอยู่ริมฝั่งน้ำ เสียงของเรือช่วยที่ดังมาจากกลางทะเล ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเธอเห็นแววตาของเปลี่ยวเต็มไปด้วยความกลัว
“แต่ถ้าฉันไป เราจะไม่มีวันได้กลับมาอีก” เขาเอ่ยคำพูดที่ตรงไปตรงมากับความรู้สึก
ฟ้าหยุดและหันไปมองตรงไปที่เขา ความรักที่ก่อตัวที่นี่เริ่มหลอมรวมเป็นความทรงจำ หรือต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อความรัก
การตัดสินใจสุดท้ายระหว่างพวกเขาเป็นสิ่งที่ต้องกล้าตัดสินใจในความหวังว่าความรักจะแบ่งปันพื้นที่ให้กับทั้งคู่ในโลกใบใหญ่
แสงพระอาทิตย์เบื้องหลังเกาะที่พวกเขาต้องจากไป ความทรงจำแห่งเกาะร้างและรักแท้ที่เกิดขึ้นในสถานที่อันโดดเดี่ยวนี้ จะคงอยู่ในใจของพวกเขาตลอดไป
