เสียงจานชามดังก้องในครัวของร้านอาหารอิตาเลียนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แสงไฟสีเหลืองนวลส่องลอดผ่านหน้าต่าง กระจายความอบอุ่นให้กับผู้คนที่นั่งอยู่ เคียงข้างกันบนโต๊ะไม้เก่า มีวนนา เจ้าของร้านซึ่งนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ รอยยิ้มของเขาสดใสแต่ลึกในใจกลับมืดมน หัวใจเขาถูกเก็บไว้ในที่ต่ำเพราะการสูญเสียของครอบครัวในอุบัติเหตุที่ผ่านมา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในระหว่างที่วนนาทำงานอย่างเร่งรีบ ลูกค้าประจำเพียงคนเดียวอย่างเอิร์ทก็เข้ามา เธอมีความสุขสดใส ชอบพูดคุยและเป็นที่แอบชอบของเขา แม้ว่าจะไม่มีอะไรมากไปกว่าความเป็นเพื่อน แต่การได้เห็นรอยยิ้มเธอทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเพียงชั่วคราว
“สวัสดีค่ะ! วันนี้ต้องการอะไรกินดี” เธอสั่งอาหารด้วยน้ำเสียงสดใสขณะที่เขายิ้มอย่างไม่เต็มใจ
“มาอย่างเดียวหรือเปล่าครับ?” เขาถาม แม้ว่าจะรู้ว่าคำตอบคือใช่
“ใช่ค่ะ วันนี้มีงานสัมมนา เลยสั่งมาทานที่นี่” เอิร์ททำท่าทางเหมือนพูดลอย ๆ แต่เขารู้ว่าอาจมีนัยะบางอย่างซ่อนอยู่
ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เติบโตขึ้นในร้านนี้ พวกเขาเริ่มแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันมากขึ้น เมื่อวนนาเผยให้เห็นถึงการสูญเสียของเขา เอิร์ทก็เริ่มเปิดใจเกี่ยวกับตัวเธอ เมื่อพวกเขานั่งพูดคุยที่โต๊ะ นอกซุ้มอาหารตรงประตู
“รู้ไหม ตอนที่คุณทำพาสต้า คิดถึงวันนั้นที่แม่ของฉันทำให้ได้ไหม?” วนนาพูด พยายามทำให้เขารู้สึกดีขึ้น
“ฉันรู้สึกว่ามันมีความหมายมากสำหรับคุณ” เอิร์ทพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
แล้ววันหนึ่ง ความลับที่วนนาซ่อนไว้เกี่ยวกับครอบครัวของเธอก็ถูกเปิดเผย การทะเลาะกับแม่ทำให้เธอรู้ว่า แม้แต่ความรักระหว่างคนในครอบครัวยังมีความซับซ้อน
“การรักใครสักคนมันไม่ง่ายเลย” เธอบอกกับเอิร์ทขณะนั่งที่ร้าน “บางครั้งมันทำให้เราเจ็บปวด”
เขามองเธออย่างเข้าใจ แสงไฟที่ตกกระทบจากหน้าต่างในร้านให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในภาพยนตร์รัก
เวลาผ่านไปวันหนึ่ง ในขณะที่กำลังทำความสะอาดร้าน วนนารู้สึกถึงความเหงานิ่งนานของการไม่มีเอิร์ตอยู่ด้วย พอเอิร์ตไม่มาที่ร้านเธอก็มีอาการเฉา รอคอยคำบอกเล่าจากเขา
จนกระทั่งวันสุดท้ายของการทำงานที่ร้าน เมื่อเอิร์ ตเลือกที่จะแยกตัวออกไปทำตามความฝันของเขา วนานึกได้ว่าความรักแท้จริง อาจไม่ใช่เพียงการอยู่เคียงข้างกันเสมอไป
และในคืนที่อากาศเย็นลง วนนาจึงตัดสินใจไปหาเอิร์ต ทั้งสองมาพบกันที่ประตูร้าน เขาสวมแจ๊กเก็ตใหม่ของเขา ยิ้มให้ด้วยความรู้สึกสุขสันต์และเศร้าในเวลาเดียวกัน
“เราควรจะเก็บมันไว้” เอิร์พูด ก่อนที่เขาจะก้าวออกไป ขณะที่วนนาเองรู้สึกมั่นใจว่าจะไม่ยอมให้ตัวเองสูญเสียเขาไป
ทั้งคู่จะต้องเรียนรู้ที่จะเดินต่อไป ไม่ว่าจะเรียกมันว่ายุติธรรมหรือไม่ก็ตาม เอิร์ตกลับหันมามองเธอ “คุณแค่ต้องคิดถึงเรา” และความรักที่ค่อย ๆ โตขึ้นก็เชื่อมโยงพวกเขาทั้งคู่ให้ยังคงเป็นหนึ่งในหัวใจของกันและกัน สุดท้ายความรักทำให้เขาและเธอเรียนรู้ว่าบางครั้งการปล่อยวางคือความรักที่แท้จริง
และปิดท้ายด้วยการมองย้อนกลับที่ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้ ที่ความรักและความหวังค่อย ๆ หวนกลับมาอีกครั้ง
