เสียงกริ่งประตูหอพักศึกษาชายที่ 4 ดังลั่นท่ามกลางความโกลาหลยามเช้า บนชั้นสอง ณ ห้อง 204 เจษฏา นอนฟุบอยู่กับกองชีท เงยหน้ามาหรี่ตา มองไปยังต้นเสียง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ไอ้ป่อ! เปิดประตูที!” เสียงจอมพล เพื่อนร่างสูงประจำห้องตะโกน เร่งเร้า เพราะโดนไล่ให้ไปเก็บขยะชั้นล่างตั้งแต่ตีห้า
“อดีตคนดังของหอ…ปัจจุบันเป็นเบ้หอแล้วสินะ” เจษฎาแซวพลางหาว ก่อนเดินไปเปิดด้วยสีหน้าง่วงจัด กำลังจะปิดประตูอีกรอบ แต่เสียงยศพลย์ โผล่มาพร้อมกล่องใบใหญ่ “อย่าปิด! มีข่าวใหญ่!”
ห้องพักสะอาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์เริ่มกลายเป็นวาระ ทุกคนรายงานข่าวลือที่สดใหม่ “เขาว่าถ้าหอเรากวาดรางวัลประกวดบ้านสะอาด จะได้หยุดยาวเจ็ดวัน!” ยศพลย์ตาเป็นประกาย
น่านไง! เจษฏาถาม “มันจะจริงเรอะ? มีใครได้หยุดเพราะประกวดสะอาดด้วย?”
“มึงจะลองไม่เตรียมตัวดูมั้ยล่ะ? ถ้าเขาตรวจขึ้นมาจริง ๆ” จอมพลแทรก บรรยากาศในห้องเริ่มมีทั้งกลิ่นขยะเก่า ๆ กับความหวังในวันหยุดใส ๆ
ในอีกสิบวินาที ทั้งสี่คนประกอบด้วย เจษฏา (เจ้าความคิดเกินเหตุ), จอมพล (มั่นใจเกินเบอร์), ยศพลย์ (พูดเก่งแต่คิดช้า) และ คิว (ชาวบ้านเงียบ ๆ ที่หมดแรงกับชีวิต) ตกลงลุกฮือขึ้นมา เป็นครั้งแรกในรอบเทอมที่ตั้งใจจะล้างห้องน้ำเอง
“ถ้าหยุดได้จริง มึงจะทำอะไรเป็นอย่างแรก?” จอมพลถามพลางหยิบถังน้ำไปตีเพื่อนเล่น
“จะนอนต่อให้บิลค่าไฟฟ้าถึงหมื่น!” ยศพลย์ตอบก่อนรับถังน้ำใส่หน้าเต็ม ๆ
แต่แน่นอน ทุกอย่างไม่ได้เรียบร้อยง่าย ๆ ระหว่างที่ยศพลย์พยายามเช็ดกระจกด้วยกระดาษทิชชู่ เจ้าคิวก็กำลังชงโอวัลตินแบบไม่ดูที่ดูทาง ทำน้ำหกเปรอะเต็มพื้น หมดกันกับความฝันวันหยุดแรก…เริ่มศึกน้ำผสมผงโอวัลติน สาดเดินปลอบใจกันบนผ้ายางเปียก
แห่งนี้เองที่ความปั่นป่วนเริ่มต้นขึ้น คิวเท้าหลุดลื่น เกือบหน้าทิ่มโทรศัพท์ของเจษฏา “เฮ้ย! มือถือกู!” เจษฏาเสียงหลง จอมพลดันหัวเราะจนหลุดเสียง
ช่วงเที่ยง หัวหน้าหอประกาศเสียงตามสายในแบบเคร่งเครียด “ห้อง 204 รายงานตัวที่หน้าหอภายใน 10 นาที” กลุ่มเพื่อนโปรก้าวออกมาด้วยความสงสัยและกังวล
หน้าหอพัก หัวหน้าหอยืนหน้างอ “มีคนแจ้งเรื่องกลิ่นห้องน้ำของพวกนาย อีกสามวันจะมีคณะกรรมการโรงเรียนเข้ามาตรวจทุกซอก ทุกซอย ใครชะล่าใจระวังไว้!”
“ขอโอกาสเถอะครับ นี่พวกผมเพิ่งรู้ตัวว่า…กลิ่นมันขนาดนั้นเลยเหรอ…” ยศพลย์ว่าเสียงค่อย
หลังจากนั้นแผนใหญ่เกิดขึ้น จอมพลเสนอ แบ่งหน้าที่กันชัดเจน เจษฏาดูดฝุ่น ยศพลย์เก็บขยะ คิวล้างห้องน้ำ จอมพลเช็ดกระจก เจษฏาคิดแผนสำรอง จดทุกอย่างลงกระดาษแต่ลืมดูว่าจดด้วยน้ำโอวัลติน
ช่วงบ่ายวุ่นวายตามมา เมื่อทุกคนตั้งใจทำความสะอาด แต่ดันทิ้งขยะไว้ในถุงแล้ววางไว้ริมโถงลมโชย จู่ๆ กลิ่นโผล่กระจายยิ่งกว่าก่อนหน้า เพื่อนข้างห้องเดินผ่าน เอามือปิดจมูกแซว “นี่ห้อง 204 จะประกวดมั้ย หรือจะเปิดร้านซุปเปอร์ตีน!”
“เฮ้ย ไว้หน้าด้วย! อันนี้โปรเจคห้องสะอาดสุด ๆ” เจษฏาพูดเสียงอาย คิวได้แต่อมยิ้มกดโทรศัพท์
คืนนั้นกลุ่มเพื่อนวางแผน “ขอแอบขนของออกไปทิ้งคืนนี้ดีกว่า จะไม่มีใครเห็น”
22.30 ทุกคนลอบเดินกระหยิ่มยิ้มย่อง ลากถุงขยะฝ่าความมืด ฉับพลัน ยศพลย์เหยียบเปลือกกล้วย เสื้อขาดล้มใส่ถังขยะหน้าหอโดยไม่ตั้งใจ ถุงขยะเปิด กลิ่นฟุ้งทันที “ได้เรื่องละ!”
จอมพลรีบชิงพูด “มึงอย่าออกเสียงดังสิตำรวจหอจะมา!”
ตอนกำลังจะเก็บถุงขยะที่ขาดอยู่นั้น เสียงพี่วินัย ตำรวจหอปรากฏตัวออกมา “ทำอะไรกันเที่ยงคืน”
“เราแค่ขยันเป็นพิเศษค่ะ น้อง ๆ เตรียมห้องสะอาด!” เจษฏาตอบพลางยิ้มแบบเครียด ๆ
“ถ้าขยันจริง พรุ่งนี้เจอกันที่เวรเก็บใบไม้หอหน้า” พี่วินัยพรูลมหายใจ พวกเขาเดินกลับห้องด้วยความท้อใจนิด ๆ
เช้าวันใหม่ เจษฏานั่งหน้าเครียด “เอาไงต่อดี ไม่มีแรงใจจะทำแล้วว่ะ” จอมพลสวนทันที “เดี๋ยวลองแผนของกู…”
จอมพลสั่งทุกคนไปเด็ดใบเตยจากสวนหลังหอมาปูพื้นห้องน้ำ “ให้กลิ่นหอมฟุ้ง สะอาดชะงัด!” ยศพลย์ถาม “ตกลงประกวดห้องสะอาดหรือจะขายขนมไทย?”
คิวลูบคาง “กูว่ากลิ่นหอมก็จริง แต่อย่าเผลอกินนะ ใบเตยเต็มพื้นขนาดนี้”
ระหว่างที่วุ่น ๆ กับการโรยใบเตย เจษฏาบังเอิญพบว่ามีประกาศจริง “ประกวดหอสะอาด ชนะได้ของรางวัลพัดลม ไม่ใช่วันหยุด!”
เจษฏาเริ่มเครียดหนัก “นี่พวกเราทำมาเพื่อพัดลมหรอวะ” ยศพลย์ตาโต “พัดลมก็ดีเว้ย! ห้องพวกเราร้อนจะตาย”
มาถึงจุดนี้แผนใหม่ทวีความวุ่น ถูกเข้าใจผิดในหมู่เพื่อนกลุ่มอื่น บางกลุ่มนึกว่าห้อง 204 จะเป็นคู่แข่งในการลับฝีมือ เลยแอบย่องเข้ามาวางขวดเปล่าไว้ในห้องเพื่อเพิ่มความรก
กลางดึก เจษฏาจับได้ว่าในถังขยะมีขวดน้ำที่ไม่ใช่ของตัวเอง ทุกคนเลยต้องหาวิธีจับโจร แต่แผนที่วางไว้คือให้ยศพลย์แกล้งเดินหิ้วถุงขยะแล้วทำเป็นทิ้งสัมภาระไปทั่วหอเพื่อดักจับคนมาสอดส่อง สุดท้ายกลายเป็นยศพลย์โดนดุเพราะเอาขยะไปวางผิดที่จนโดนต่อว่าอีกรอบ
“เอาไว้แค่นี้เถอะ กูว่าพวกเราทำเต็มที่แล้ว!” คิวจับมือทุกคนดึงมานั่งตรงพัดลมเก่าในห้อง
ถึงวันประกวดจริง คณะกรรมการเดินมาตรวจแต่ละห้อง ห้อง 204 ประหม่า ตื่นกลัว เจษฏาพูดสั่น ๆ “ห้องเรามีกลิ่นโอวัลติน อะ…อันนี้สร้างบรรยากาศ…”
คณะกรรมการขำ ตอบว่า “พวกเธอตั้งใจดูแลมากนะ ถึงจะมีปัญหานิดหน่อยแต่ก็เห็นความพยายาม”
ประกาศผล ห้อง 204 ได้รางวัลชมเชยพร้อมพัดลม มือสอง มันไม่ใช่วันที่หยุด มันไม่ใช่รางวัลใหญ่ แต่มันเป็นเรื่องที่เพื่อนทั้งสี่หัวเราะกับความวุ่นวายร่วมกัน
เย็นวันนั้น ท่ามกลางอากาศร้อน ๆ ทุกคนนั่งล้อมวงคุยกันรอบพัดลมเก่า คิวสรุป “ถ้ามีครั้งหน้ากูขอแค่ประกวดความซื่อสัตย์พอ…”
เจษฏาเสริม “แต่ทุกอย่างมันก็ฮาดีนะ พัดลมเก่าดีกว่าไม่มีเลย”
จอมพลตั้งเป้าใหม่ “ปีหน้าขอเป็นห้องแรกที่ไม่มีขยะซ่อนอยู่หลังตู้เย็น!”
เพราะสำหรับเพื่อนสี่คนนี้ ระหว่างวันหยุดที่ไม่มีอยู่จริงกับค่าความวุ่นวายที่ได้เจอมา มันคือมิตรภาพและรอยยิ้มที่ไม่มีใครปลอมแปลงได้
อากาศร้อน พัดลมหมุนเอื่อย เสียงหัวเราะยังคงดังในห้อง 204 หรือแม้แต่เสียงบ่น “ยังไม่ได้ล้างห้องน้ำเลยนะ…”
