เสียงกระดิ่งประตูศูนย์กิจกรรมของมหาวิทยาลัยดังขึ้นเหมือนไดเรกชันสองบรรทัดที่วิ่งพร้อมกัน วันนั้นมีใบปลิวโปสเตอร์สีฟ้า-เหลืองติดทั่วชั้นล่าง เขียนตัวใหญ่ว่า “เสวนา: ความจริงใจในยุคฟีลเตอร์ — กับ ดร.ภัทรพล ศิลปะการสื่อสาร”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นาวินมองโปสเตอร์แล้วรู้สึกเหมือนมีเส้นประไร้เสียงลากผ่านอก เขาพึมพำกับตัวเอง “ฉันทำได้แล้ว…” แล้วก็หัวเราะเบาๆ เพราะจริงๆ แล้วเขาทำได้เหมือนคนจับกิ่งไม้ที่ลอยอยู่กลางแม่น้ำ: ยื่นมือเพียงเล็กน้อยแล้วหวังว่ากิ่งไม้นั้นจะติดมือเอง
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ตลกเพื่อนซี้, ความเข้าใจผิด, การเติบโต, ฟีลกู๊ด
