รอยตราตรึงในหิน

เสียงขลุ่ยเบาๆ ดังมาจากร้านขายของชำเก่า ขณะที่บรรดาเด็กๆ วิ่งเล่นอยู่ใต้แสงแดดอ่อนๆ ของวันเสาร์ สายลมพัดมา lightly ผ่านใบไม้ ทำให้ใบหน้านวลนุ่มของนพพร ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปี ดูมีชีวิตชีวาขึ้น เขายืนอยู่ในโรงงานหินเก่าที่เขาเรียกว่า ‘บ้าน’ ตั้งแต่เกิด แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างแตก ขึ้นไปกระทบพื้นหินขัด มันปล่อยให้เห็นเกือบทุกเส้นที่เขาขัดมันเป็นประจำทุกวัน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“จะเป็นอะไรไปถ้าไม่สร้างงานจากใจล่ะ?” นพพรถามตัวเอง มันเป็นคำถามที่เขาตั้งไว้เสมอ แต่ระหว่างการทำงาน หินทุกก้อนมักส่งเสียงกระทบกับความคาดหวังที่มีต่อเขา จากพ่อ ผู้ซึ่งเคยเป็นช่างแกะสลักชื่อดัง แม้ปัจจุบันจะไม่ได้ทำอีกแล้วแต่ฝันของเขายังคงแขวนอยู่เหนือบ่า

วันนั้นนพพรกำลังตัดหินทรายเพื่อนำไปทำรูปปั้นหลังจากที่เขาได้แรงบันดาลใจจากการเดินเล่นในป่า เขานึกถึงรอยที่เป็นเครื่องหมายแห่งความรักกับตัวเองและเป็นตัวแทนของการเติบโตของจิตใจ ขณะที่เขาพยายามทำภารกิจนั้น กลิ่นหอมของไม้ เนื้อหิน และเสียงหึกหกของอุปกรณ์เสริม เปลี่ยนให้วันธรรมดาเป็นวันที่สวยงาม

เสียงเปิดประตูแรงขนาดนั้นเพื่อเป็นการทำลายความเงียบทำให้เขาละสายตาจากหินด้านหน้าที่เขากำลังแกะกลายเป็นภาพ ของหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามา มิลค์ เพื่อนสมัยเด็กที่ตามมิตรมาถามหานพพร “เฮ้ นารีมาแล้ว!” เธอเรียกชื่อเขาเพื่อดึงความสนใจ เขาหันไปพบเธอยิ้มให้ และนั่นจึงทำให้เขารู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มจะมีอะไรที่มากกว่ามิตรภาพ”