มายาคำสาปแดนหิมะ

เสียงกริ่งอ่อน ๆ ดังตอนเช้าตรู่ บ้านไม้เก่าในหมู่บ้านวิเวกกลางหุบเขาถูกโอบล้อมด้วยหิมะขาวจัด นัดยารีบผูกเชือกรองเท้าบูท ขณะที่มืออีกข้างฉวยเอาผ้าพันคอสีแดงกรุยกราย เธอรวบผมเข้ามวยต่ำ เดินออกจากบ้านโดยไม่เหลียวหลัง มุ่งสู่โรงนาเก่าอันอยู่สุดถนนแห่งเดียวของหมู่บ้าน ใจเต็มไปด้วยความว้าวุ่น—เมื่อวานฟ้าใส เพื่อนรักไม่กลับบ้าน หลังแวะไปงานเลี้ยงวันเกิดของอรัญ ลูกพี่ลูกน้องขี้ประชดที่แม้ปากเสียแต่ใจดี

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

บนทางเดินเลียบแนวต้นสน ขี้เกียจแต่เช้าของชาวบ้านเริ่มตื่น เสียงปิดประตูหน้าร้านเสียงดัง เจิด ผู้เฝ้าประตูอารมณ์ขวาง ถามเธอด้วยเสียงกระด้าง “ออกแต่เช้า เดี๋ยวน้ำแข็งกัดเท้านะ” นัดยาฝืนยิ้ม พยายามทำเป็นไม่สนใจ

ในโรงนาแสงแดดส่องลอดช่องไม้ ฟ้าใสหายไปแล้วสิบสองชั่วโมง อรัญ ยืนพิงผนัง ตาแดงจากการไม่หลับ “ยังไม่เจอเลย แกลองไปถามแม่นายดูอีกทีไหม” อรัญกระซิบ เสียงเขาสั่นคล้ายกลั้นใจ นัดยาผงกหน้า บอกว่า “อย่าบอกแม่ฟ้าใสนะ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่”

ทั้งสองคนรื้อค้นโทรศัพท์ คุ้ยดูแชทล่าสุด พบแต่ข้อความแปลก ๆ ฟ้าใสบอกว่าจะไป ‘ขอบฟ้า’ ใกล้หุบเหวนอกหมู่บ้าน คำพูดดูเลื่อนลอยเหมือนไร้เหตุผล แต่ก็มีน้ำหนักพอให้นัดยาตัดสินใจแอบตามรอย—แม้ว่ากลัวตำนานคำสาปหิมะที่ผู้เฒ่าเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่เด็ก

อรัญหยิบไฟฉายขึ้นมา มองหน้านัดยา “จะไปจริงดิ” เธอกัดริมฝีปาก มือกำผ้าพันคอแน่น “ไป” เธอเปล่งเสียงหนักแน่นขึ้นกว่าทุกที ตั้งใจจะไม่ให้ใครเหมาเธอเป็นเด็กผู้หญิงขี้กลัวอย่างแต่ก่อน

ทางเดินไปป่าเงียบจนเสียงรองเท้ากาวน์บดบนหิมะฟังได้ชัด เหนือยอดไม้ เห็นประกายแสงเหนืออ่อน ๆ ลอยริบหรี่ ลมหายใจกลายเป็นหมอกขาว นัดยาก้มลงตรวจรอยเท้า พบเศษด้ายสีฟ้าจากเสื้อของฟ้าใสติดอยู่บนกิ่งไม้เตี้ย ๆ เธอรู้สึกตื่นเต้นแต่ในใจกลับปะปนด้วยความกลัวจากเรื่องเล่าเก่าแก่

อรัญเอาคำตอบอ้อมแอ้ม “แกเคยเชื่อไหมว่ามีวิญญาณอยู่จริง” นัดยาเงียบไปครู่ เหลือบตามองเขา “ฉันไม่เคยเชื่อ…แต่บางอย่าง มันก็เกินกว่าจะอธิบาย” เงียบกันไปสักพัก ก่อนเดินลึกเข้าไป

ทั้งคู่อยู่ในป่าธรรมชาติเงียบสงัด เสียงนกหายไป เหลือเพียงลมหนาวและเสียงกิ่งไม้ลู่สีขาวราวกับโลกหยุดนิ่ง นัดยาเดินนำ จู่ ๆ ได้ยินเสียงร้องไห้เบา ๆ แว่วมาจากลึกเข้าไปข้างใน อรัญชะงัก ตาหรี่ “ฟ้าใสหรือเปล่า?” นัดยาผงกหน้าแต่ไม่แน่ใจ พวกเขาเบียดเข้าไปจนถึงโขดหินสูง มีรอยเลือดจาง ๆ บนหิมะ

นัดยาหยุด เดินไปช้า ๆ ใจเต้นแรง อรัญตามมาติด ๆ “อย่าทำอะไรเสี่ยง ๆ” อรัญพยายามดึงมือ นัดยาเบี่ยงตัวหลบ “ถ้าเป็นแก แกจะทิ้งเพื่อนไหม” อรัญนิ่ง ตอบลอย ๆ “ถ้าเป็นฉัน…คงกลัวเหมือนกัน”

ฟ้าใสโผล่ออกมาจากหลังโขดหิน ใบหน้าซีดขาวและเสื้อผ้าเปียกจากหิมะ เธอยืนจ้องนัดยา แววตาแปลกคล้ายมีเงาสะท้อนในจิตใจ นัดยาเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ฟ้าใส! แกทำอะไรอยู่ตรงนี้?” ฟ้าใสไม่ตอบ เพียงแต่กระซิบเบา ๆ “เธอมาคนเดียวเหรอ…” น้ำเสียงแฝงความหวาดกลัว

เงามืดขยับผ่านเบื้องหลัง ร่างโปร่งแสงเหมือนถูกจำกัดไว้ด้วยเส้นใยบาง ๆ ฟ้าใสเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตา นัดยาเดินเข้าไปใกล้ เงาตะคุ่มนั้นเริ่มชัดขึ้นเป็นร่างของหญิงสาวผมยาวในชุดขาวซีด หน้าตาเศร้าสร้อย มีลมหิมะพัดวนรอบร่างเธอ

“มายะ…” อรัญกระซิบเสียงแผ่ว ฟ้าใสกอดอกหลบหลัง นัดยาเผชิญหน้ากับวิญญาณคนนั้น ดวงตาประสานกันอึดใจใหญ่ หัวใจเต้นช้าลงราวกับเวลาหยุดเดิน “เธอต้องการอะไร” นัดยาถามตรง ๆ

มายะนิ่ง ยืนนิ่งท่ามกลางปุยหิมะ เงาสะท้อนของเธอจางหายไปกับลม เหลือเพียงเสียงแฝงเจ็บปวด “ข้าถูกลืม…ข้ารอใครสักคนที่จะคืนอิสรภาพให้” ดวงตาของเธอมองผ่านนัดยาไปยังฟ้าใส

ฟ้าใสร้องไห้ออกมา เธอสั่นสะท้านตลอดร่าง “ขอโทษ นัดยา หนูแค่…กลัว ไม่มีใครเชื่อเลยว่าคืนวันนั้น…ฉันเห็นร่างเธอในป่า ฉันไม่ได้โกหก!”

นัดยาหันไปหาอรัญ นัยน์ตาแข็งกร้าว “อย่ายืนเฉย! ช่วยคิดว่าจะทำไงต่อ” อรัญลังเล มือกำไฟฉายแน่น “แล้วจะเชื่อเรื่องผีไปถึงไหนล่ะ! บางทีมันอาจมีคำอธิบาย…” คำพูดของเขาทำให้นัดยาหงุดหงิด “ถ้างั้นก็หน้าที่ฉันเอง!”

ลมเย็นพัดเข้ามาฉับพลัน หิมะฟุ้งกระจาย มายะหันมาจ้องนัดยาโดยไม่กราดเกรี้ยว แต่เต็มไปด้วยความเศร้า “ข้าไม่ได้ต้องการทำลายใคร…ข้าแค่ถูกสาป ไม่อาจข้ามไปอีกฝั่ง จนกว่าจะมีใครยกโทษ”

นัดยาตัดสินใจ นำผ้าพันคอแดงโยนลงกับพื้น แล้วพูดกับฟ้าใส “บางที…เราต้องให้อภัยแม้ในสิ่งที่ไม่เข้าใจ” เธอเดินเข้าไปกุมมือมายะ เสียงร้องไห้ของฟ้าใสเงียบไป เหมือนบรรยากาศรอบตัวพลันสงบลง

อรัญค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ “แกแน่ใจไหม…” นัดยาหันกลับพร้อมน้ำตาคลอ “ไม่รู้ แต่ฉันเลือกแล้ว” มายะเอื้อมมือจับนัดยา แสงสีฟ้าอ่อน ๆ ลอยออกจากร่างเธอ ท่ามกลางเสียงสายลมพัดเบา ๆ ราวกับสรรพสิ่งในป่าได้รับการปลดปล่อย

ท้องฟ้าค่อย ๆ เปิด แสงแรกส่องลงมากระทบหิมะ หลังจากผ่านคืนมืดมนมายาวนาน นัดยาโอบฟ้าใสไว้แน่น ฟ้าใสพึมพำเบา ๆ “ขอบคุณนะ…”

หมู่บ้านบนเขาเปลี่ยนสถานการณ์ไป หิมะละลายเป็นเส้นสายเล็ก ๆ ไหลรวมกันตามร่องทาง มายะหายไปจากความรู้สึก ทิ้งแต่ความอบอุ่นไว้ในใจ นัดยายิ้มแม้ดวงตาจะยังแดงคล้ำ เธอหันไปมองอรัญ ผู้ที่ตอนนี้ดูจะเข้าใจมิตรภาพและการให้อภัยมากขึ้น “ทุกคนต่างมีอดีตที่เจ็บ…เลือกเดินต่อ หรือยอมติดอยู่ในวันวาน นั่นก็อยู่ที่เรา” อรัญคลี่ยิ้มรับ ฟ้าใสเริ่มกลับมาหัวเราะเสียงใสอีกครั้ง หมู่บ้านเริ่มมีสีสัน ดอกไม้โผล่ขึ้นท่ามกลางหิมะละลายหลังจากร้อยปี

จากเด็กสาวขี้กลัว นัดยากลายเป็นผู้กล้ายอมรับความกลัวและอดีตของตน เธอได้เรียนรู้ว่าความกลัวใหญ่แค่ไหนก็ไม่อาจหยุดหัวใจที่ซื่อสัตย์ต่อมิตรภาพและการให้อภัย ภาพสุดท้ายแสงตะวันอาบทุ่งขาวแห่งภูเขา เงารางของหญิงสาวในชุดขาวโบกมือลาก่อนจะกลายเป็นไอหิมะจาง ๆ ทิ้งไว้แต่ความสบายใจและความงามครั้งใหม่ในโลกที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป