เช้าวันหนึ่งในกรุงเทพฯ เสียงทุบเรือนจากการตัดกระดาษของร้านขนมด้านล่างดังตื่นขึ้น เฟย์หญิงสาววัยสามสิบปียืนอยู่หน้ากระจกเงา ส่องตรองที่เสื้อเชิ้ตทักซิโด้สีขาวที่เธอสวมอยู่ เฟย์ถอนหายใจ มองเห็นตัวเองที่สะท้อนกลับมาบนกระจกยิ่งกว่าแค่ภาพ ในกระเป๋าหน้าของเธอมีแหวนหมั้นที่เก็บไว้มาหลายปี วันเวลาที่ผ่านมาได้แตกสลายความรักของเธอไปอย่างไร้ฟื้นตัว แต่คนกลับไม่สามารถลืมความทรงจำอันเจ็บปวดต่างๆได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!วันนั้น เธอไปงานเลี้ยงที่โรงงานที่พ่อของเธอทำอยู่ เสียงดนตรีดังขึ้นจากเครื่องเสียงขนาดใหญ่ ฟีลที่อบอุ่นของการกลับมาบ้านทำให้ความรู้สึกเธอกลับมา แต่ก็ไม่อาจลบอาการกดดันในใจได้ ในมุมหนึ่งของห้อง มีชายหนุ่มเดินเข้ามา เขาชื่อ ‘หนุ่ม’ อดีตเพื่อนร่วมชั้นที่เคยรักกันอย่างบ้าคลั่ง แต่หลังจากนั่นเกิดความเข้าใจผิดที่ทำให้ความรักทั้งสองต้องแยกทาง
เมื่อเฟย์และหนุ่มสบตากัน ความรู้สึกที่แตกต่างเข้าจู่ๆ มันเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงที่กลางใจ แทนที่จะเดินไปหากัน เฟย์กลับลังเล เต็มไปด้วยอารมณ์ที่รวมตัวกันระหว่างอาลัยและความหวัง
“จำได้ไหม? วันนั้นเราวิเคราะห์กันเรื่องคู่รักในภาพยนตร์?” หนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความรู้สึกอบอุ่น
“ใช่… แล้วคิดว่าจะเป็นยังไงถ้าได้กลับไปแก้ไข?” เฟย์ตอบพลางอายที่ได้พูดถึงอดีต
“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เราเรียนรู้” เขาตอบ ขยับเข้ามาใกล้ ทำให้เฟย์รู้สึกใจเต้น
การสนทนากับหนุ่มทำให้เฟย์เริ่มซึมซับบรรยากาศแห่งความหวัง แต่ในความรู้สึกนั้นก็มีความน้อยใจที่ซ่อนอยู่ สองชั่วโมงต่อมา ขบวนคนเข้าส่งของเข้าแถวรอกระดาษอัดภาพพรีเซ็นเตอร์ ในทั้งสองรู้สึกได้ถึงความพิเศษ แต่ในเวลาเดียวกัน ยกตัวอย่างถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นของชีวิต
หลังจากงานเลี้ยง เฟย์ยืนอยู่ที่สถานีรถประจำทาง มองหน้าภาพหนุ่มในโทรศัพท์ แต่จะลบเขาทิ้งหรือให้เขาอยู่? เธอรู้สึกเหมือนการจับต้องปวดร้าวของตัวเองถึงความทรงจำอันร้านดุจกับตัวเอง
ค่าสถานการณ์ความรักมันแค่ผิวเผิน แต่อดีตที่ไม่สามารถลืมได้กลับสามารถเปลี่ยนทุกอย่างได้ เมื่อหนุ่มโทรมา เธอจึงได้เลือก ทุกอย่างตั้งแต่บทสนทนาจนการตัดสินใจต่างๆกลับมาประชันกัน อยากจะเริ่มใหม่ แต่มันอาจกลายเป็นการทำร้ายซ้ำ
ทว่า เธอรู้ว่าเป็นความหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าแค่เป็นแกนกลางในอารมณ์นี้
แต่ในที่สุดเมื่อวันนั้นมาถึง หนุ่มส่งข้อความมาหาเฟย์อีกครั้งว่า “ทำไมไม่กลับมาที่บ้าน?” เธอตัดสินใจเด็ดเดียวออกไปที่บ้าน เส้นทางที่ยาวนานที่ผู้คนขับรถในวันหยุดสุดสัปดาห์กลับทำให้ความรู้สึกของเธออัดแน่นภายในรถ เธอเจอกับความซับซ้อนของการมองผ่านหน้าต่าง จนกลับมาที่บ้านรอดูบรรยากาศกับครอบครัวให้เป็นสุข จนมีความรู้สึกอยากพูดคุยกับหนุ่ม และการพบกันนี้จะเริ่มต้นสิ่งใหม่
แต่การเลือกจะเชื่อใจในความรักครั้งนี้มันไม่ง่าย เธอพบว่าชีวิตจะมีความหมายเมื่อไซเรนตีหารเสียงดังข้างนอก แออัดด้วยรถยนต์ เฟย์ยิ้มให้กับสิ่งที่เป็นอยู่ และตั้งใจว่าครั้งนี้จะไม่เข้าไปในบ่วงของความจำที่อาจทำให้เครียดมากขึ้น
“ทำให้เราเป็นนักลงทุนในชีวิตรักของเราเถอะ” หนุ่มพูดขึ้นทำให้ทุกอย่างโล่งขึ้น
หลังจากนั้นทั้งสองกลับมาหากันในคำพูดที่เปิดเผยความรู้สึก ช่วงเวลาที่ทำให้ทุกคนกลับไปมองอดีต ฝ่าฟันอุปสรรคของความเข้าใจผิดและการเลือกในชีวิตอาจเป็นทางออกที่ดีสำหรับความรัก…
