ค่ำคืนหนึ่งในเมืองเล็กริมทะเล เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่ง สายลมเย็นพัดผ่านทำให้รู้สึกสดชื่น แต่ในใจของ (ชื่อตัวละคร) กลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาเดินไปตามถนนที่เคยมีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และกลิ่นหอมของอาหารทะเลที่ขายอยู่ตามข้างทาง แต่วันนี้มันเงียบเชียบเกินไป ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่กลางเวลา เมื่อเขาเดินไปถึงบาร์เก่า ๆ ที่เคยเป็นที่นัดพบของเขากับ (ชื่อตัวละคร) หญิงสาวที่เขารัก เสียงดนตรีหน่วงใจจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่เปิดอยู่ทำให้เขาอดคิดถึงเธอไม่ได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เธอเคยบอกว่าเพลงนี้ทำให้เธอนึกถึงเรา” (ชื่อตัวละคร) พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยุดยืนอยู่หน้าบาร์ รอยยิ้มของเธอเหมือนจะยังคงอยู่ที่นั่น แม้เวลาจะพาเธอไปแล้วก็ตาม
เขาก้าวเข้าไปในบาร์ มองเห็นแสงไฟสลัวที่สะท้อนบนพื้นไม้เก่า และเสียงหัวเราะของลูกค้าที่นั่งอยู่มุมหนึ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝัน เขาสั่งเบียร์จากบาร์เทนเดอร์ที่หน้าตาคุ้นเคย ก่อนนั่งลงที่มุมที่เคยมีเธออยู่ มันเหมือนกับว่าทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม
“คิดถึงเธอหรือเปล่า?” เสียงของ (ชื่อตัวละคร) ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำให้เขาตกใจ เขาหันไปพบกับเพื่อนเก่าที่เคยสนิทกัน
“มาก” เขาตอบเสียงเบา ขณะที่มองไปที่จุดที่เธอนั่งอยู่เมื่อครั้งอดีต “เพลงนี้ทำให้ฉันนึกถึงวันนั้น”
(ชื่อตัวละคร) หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพลงเก่าที่เคยฟังร่วมกับเธอ และเสียงของเธอดังขึ้นในหัวใจ ความทรงจำสาดส่องเข้ามาเหมือนแสงแดดที่ลอดผ่านต้นไม้ เขายิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
“เธอเคยบอกว่าถ้าเราได้ฟังเพลงนี้ด้วยกันอีกครั้ง เราจะกลับมาอยู่ที่นี่” (ชื่อตัวละคร) ลืมตาขึ้นและมองไปยังเพื่อน “เราจะทำให้ความฝันของเราเป็นจริง”
“แต่เธอไม่อยู่แล้ว” เพื่อนตอบกลับอย่างเบา ๆ
“ใช่” เขาถอนหายใจ “แต่ฉันไม่สามารถลืมเธอได้”
เสียงดนตรียังคงดังอยู่ในบาร์ ขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นมองไปนอกหน้าต่าง มองเห็นคลื่นทะเลที่ยังคงซัดสาดเหมือนกับการไหลผ่านของความทรงจำ ทุกอย่างที่เขาเคยรักยังคงอยู่ที่นั่นในหัวใจของเขา แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป
คืนแล้วคืนเล่า (ชื่อตัวละคร) มาที่บาร์นี้ สั่งเบียร์และนั่งฟังเพลง เขาเริ่มพบว่าเสียงดนตรีทำให้เขารู้สึกใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น แม้ว่าในความเป็นจริง เธอจะอยู่ไกลออกไปแล้ว
วันหนึ่งเขาได้ยินข่าวจากเพื่อนว่ามีการจัดงานเลี้ยงที่บาร์ครั้งใหญ่ เขาตัดสินใจไปเพราะคิดว่ามันอาจจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้น แต่พอไปถึง เขากลับรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าในโลกที่เปลี่ยนไป
“ทำไมคุณไม่เต้น?” เสียงของสาวคนหนึ่งดังขึ้นขณะเขายืนอยู่มุมห้อง
“ไม่เป็นไร” เขาตอบสั้น ๆ
“ให้ฉันสอนคุณ” เธอยิ้มให้เขาและยื่นมือออกมา “การเต้นจะทำให้คุณลืมความเศร้าได้”
เขามองมือของเธอ ความลังเลเกิดขึ้นในใจ แต่สุดท้ายเขาก็ค่อย ๆ ยื่นมือไปจับมือเธอและเดินไปกลางเวที เมื่อเพลงเริ่มเล่น เขารู้สึกเหมือนกำลังเคลื่อนไหวไปตามทำนอง ตั้งแต่เขาเคยเต้นกับ (ชื่อตัวละคร) ในค่ำคืนที่มีแสงดาว
“ทำไมถึงเต้นเหมือนคนที่มีความรัก?” สาวคนเดิมถาม เขาหยุดนิ่งทันที
“เพราะฉันเคยมี” เขาตอบกลับไปด้วยเสียงสั่นคลอน
เสียงเพลงยังคงดังอยู่ แต่ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังดึงเขาออกจากความทรงจำที่เขาอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“คุณต้องก้าวต่อไป” เธอบอก “ชีวิตยังมีอะไรอีกมากที่รอคุณอยู่”
ในคืนที่เต็มไปด้วยแสงสีและเสียงหัวเราะ เขาพบว่าตัวเองกำลังเปิดใจรับความรักใหม่อีกครั้ง ชีวิตมีการเปลี่ยนแปลง แต่เสียงเพลงเก่านั้นยังคงอยู่ในหัวใจของเขา
หลายเดือนต่อมา เขายืนอยู่ที่ริมทะเลอีกครั้ง มองไปที่คลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง พร้อมกับยิ้มให้กับความทรงจำที่เคยมี “ขอบคุณ” เขาพูดออกมาดัง ๆ “เพราะเธอ ฉันถึงได้มาไกลขนาดนี้”
เสียงคลื่นยังคงดังต่อไป แต่เขารู้สึกว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ และเขาหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะพบความรักอีกครั้ง
