เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนเช้า วุฒิสะดุ้งตื่น หัวใจเต้นแรง ด้วยซอยสามัคคียังเงียบอยู่ เหลือแค่เสียงไก่ขันกับเสียงลม วุฒิเป็นหนุ่มนักศึกษาเก็บตัว คิดมากจนขยับตัวทีก็คิดไปเผื่อปีหน้า คนอย่างเขาพยายามไม่ข้องเกี่ยวกับใครเกินจำเป็น แต่มาวันนี้กลับต้องรับฝากพัสดุจากแม่ที่ไปต่างจังหวัดมาให้ “ลุงแดง บ้านเลขที่ 17” คนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!วุฒิกำกล่องในมือ มองดูชื่อ-ที่อยู่ซ้ำแล้วซ้ำอีก พลางพึมพำ “ใช่แน่นะ 17 ไม่ใช่ 71… หรือแม่เขียนผิด?” แล้วเสียงประตูห้องก๊อกๆ ตามมาติดๆ โจ เพื่อนรักแต่ขั้วตรงข้ามบุกเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจกว่าดาราระดับโลก โจไม่คิดมากเรื่องไหนนานกว่าคำว่าสวัสดี
“ออกไปส่งของเหรอวุฒิ?” โจถามอย่างรู้ทัน “ให้ช่วยไหม?”
วุฒิลังเล “เอ่อ…กลัวไปเคาะผิดบ้านอ่ะโจ ลุงนี้ใครก็ไม่รู้ บ้านตรงนั้นใคร ๆ ก็กลัวมาแต่ไหนแต่ไร…”
โจทำตาตื่น “บ้านเลขที่ 17? โอ้ย นั่นมันบ้านลึกลับประจำซอย ใครก็ไม่กล้าเข้าไป พัสดุอะไรหรือเปล่า? หรือเป็นของผิดกฎหมาย?”
วุฒิอึ้งไป เขาแค่คิดกลัวโดนดุ แต่โจดันเสริมให้เรื่องน่ากลัวขึ้นหลายเท่า “เปล่าๆ ของแม่ ให้ลุงเฉยๆ มั้ง”
โจชะโงกดูหน้ากล่องแล้วเดาว่า “หรือจริงๆ ลุงแดงเป็นสายลับ อยู่องค์กรลับ ส่งหลักฐานอะไรสักอย่างล่ะสิ ฝังตัวในซอยมาตลอด เราต้องระวังไว้ก่อน”
วุฒิบ่น “เออ…ระวังยังไงวะ เอาจริง…”
โจยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่ง่ายแต่ไม่ยาก เดี๋ยวพี่ช่วย คอยดูแผนเพื่อนพี่!”
ระหว่างเดินไปบ้านเลขที่ 17 โจเริ่มแอบชำเลือง คอยส่องซ้ายขวาเหมือนอยู่ในหนังสายลับ ทำเอาชาวซอยที่เดินออกมาซื้อข้าวเช้ามองตาโต คู่ป้าจอยกับลุงอ๊อดหน้าห้องแถวหัวซอยยังเลย มองตามอย่างขำๆ “สองคนนั้นจะไปก่อเรื่องอะไรอีกน้า”
วุฒิกลืนน้ำลาย “โจ ถ้าเกิดเค้าดุ หรือโวยวายว่าไม่ได้สั่งของล่ะ?”
โจกลับมั่นใจ “มีกล่องแบบนี้ มีแต่ของสำคัญ กล้า ๆ ไปเหอะ เข็มขัดสั้นยังไม่กลัว”
ทั้งสองยืนลังเลหน้าบ้าน 17 ซึ่งประตูปิดสนิท หน้าต่างลงกลอนแน่น ใบไม้พลิ้วล้อกับเสียงจั๊กจั่น ดูลึกลับเหมือนในเรื่องเล่า วุฒิกลัวจนมือสั่นขณะกำลังจะเคาะ โจแวะหันไปร้องแซว “ขอให้โชคดีนะติ๋ม!” แบบไม่มีที่มาที่ไป
เสียงคนในบ้านขานตอบ “ใคร?!” วุฒิเหงื่อซึม มือยังจับกล่องแน่นกว่าเดิม
“ผม…เอ่อ มาส่งของครับ…”
ประตูแง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นชายสูงวัยหน้าตาเย็นชา วุฒิใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม โจตาโตขึ้นพลางกระซิบ “เห็นมั้ย เขาต้องตรวจสอบก่อนเปิดประตู!”
“ของอะไร ส่งผิดบ้านมั้ย?” ลุงแดงเอ่ยเสียงขรึม พร้อมจ้องกล่องในมือวุฒิ
“ชื่อ…ลุงแดง บ้าน…เลขที่ 17…ใช่มั้ยครับ?”
“ใช่ แต่ผมไม่ได้สั่งอะไรนะ จะเอามาให้ก็วางไว้ตรงนั้น เดี๋ยวออกมาเอา” ลุงเหมือนพยายามซ่อนอะไรไว้ด้านใน วุฒิยื่นกล่องสั่นๆ ไว้ข้างประตู แล้วรีบถอย โจก็เดินถอยหลังตาม เหตุการณ์ดูปกติแต่โจไม่เชื่อ
“สงสัย!” โจพูดเสียงดังพอจะให้เพื่อนฟัง “ลุงต้องมีอะไรปิดบังแน่!”
วุฒิถอนใจ หวังว่าทุกอย่างจะจบ แต่แล้วเวลาผ่านไปไม่ถึงนาที เสียงร้อง “เฮ้ย!” ดังจากในบ้าน เจ้าตัวลุงกลับคว้ากล่องวิ่งออกมาแหวกฝูงนกพิราบที่มากินข้าวหน้าบ้าน กระซิบกระซาบกับหญิงวัยกลางคนซึ่งออกจากบ้านเลขที่ 15 แล้วชี้ไปที่วุฒิกับโจที่ยังยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงฟุตบาธ
โจสังเกตเห็นภาพนั้น ยิ่งมั่นใจในทฤษฎีลับ “ของมันต้องมีความลับซ่อนอยู่ เชื่อพี่ จะไปถามป้าอุ่นที่ขายปลาทู ป้าอุ่นรู้ข่าวลือทั้งซอย!”
เดินมายังร้านปลาทู ป้าอุ่นนั่งหยิบก้างปลาทูใส่ตะกร้า “เรามาแปลกนะวันนี้ ของปริศนา?” ป้าอุ่นถามพลางหัวเราะ
“ป้าอุ่น บ้าน 17 มีอะไรลึกลับมั้ยครับ ป้ารู้มั้ย?” โจถาม
ป้าอุ่นชะงัก ขมวดคิ้วทำจริงจังเกินเหตุ “บ้านนั้นตั้งแต่ย้ายเข้ามา ไม่ค่อยสุงสิง ใครแซวก็ไม่ตอบ โต๊ะประชุมซอยเดือนก่อนยังประกาศขอฝากจดหมายผิดคน กลัวโดนหลอกบอกตรงๆ”
วุฒิหน้าเสีย โจกลับฮึกเหิม “เห็นป่าว เขามีอะไรปิดบัง! เราต้องหาความจริง เพื่อความสงบสุขของซอยนี้!”
ทันใดนั้น เสียงเฟื่องฟ้า กุ๊กไก่ประจำซอยค่อยๆ เดินผ่าน “จะไปส่งของที่บ้าน 17? เคยมีเด็กหายังหาไม่เจอจนวันนี้เลยนะ”
“เอาจริงเหรอพี่เฟื่อง?!” วุฒิเริ่มจะเชื่อโดยไม่ตั้งใจ โจเสริม “ไม่แน่ อาจเกี่ยวกับกล่องนี้…”
วุฒิกลืนน้ำลาย โจเดินวน คิดแผนใหม่ “ไปซุ่มดูว่าเขาจะทำอะไรกับกล่องคืนนี้!”
วุฒิพยายามปฏิเสธ “ไปดูทำไมล่ะ เดี๋ยวเอาไปส่งให้ก็เรียบร้อย!”
โจเน้นเสียง “เพื่อนเอ๋ย มันเลยจุดส่งของแล้ว เราจะกลายเป็นฮีโร่ซอยนี้ เชื่อพี่!”
สองหนุ่มแอบซุ่มใต้ต้นชงโคหน้า 7-11 เผื่อเผชิญเหตุการณ์แปลกประหลาด โจตั้งโทรศัพท์ถ่ายคลิปช้าๆ ไม่ยอมพลาดแม้แต่ระยะกระพริบตา วุฒิก้มหน้ากินปังไส้กรอก พยายามหลบตาคนเดินไปมา
เวลาเย็น เริ่มมีเด็กๆ กลับมาจากเรียนพิเศษ คุณยายแหม่มนั่งจกขนมขบเคี้ยว ส่งสายตามากวน “ลูกหลานใครนั่งหมอบในพุ่มไม้ อย่าให้แม่เห็นนะลูก!”
วุฒิอาย พยายามซ่อนตัว โจเสริม “คนโตไม่รู้หรอกว่าวันนี้เรากล้า!” สายตาคนทั้งซอยเริ่มสนใจความผิดปกติของสองหนุ่ม
แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น โจรับสาย “อ้อ พี่เฟื่อง จะปิ้งไก่ตอนห้าโมงเหรอครับ พี่รีบจดให้เลย ปกติไม่ได้จดอะไรหรอก แต่วันนี้ต้องบันทึกหลักฐานทุกอย่าง!”
วุฒิถอนใจพลางคิดว่า ไม่น่าเป็นเรื่องใหญ่เลยถ้าไม่ฟังโจตั้งแต่แรก…
ทั้งสองเริ่มโดนแซวจากเด็กๆข้างถนน “พี่โจ พี่วุฒิ แอบดูคนอื่นเหรอ!” วุฒิหน้าแดงโต้กลับ “เปล่า! แค่นั่งพักเฉยๆ!”
ขณะนั้นเอง ลุงแดงเดินออกจากบ้าน 17 พร้อมป้ากรุณีข้างบ้าน ถือกล่องลึกลับเดินตรงมาหาสองหนุ่ม
ทั้งคู่ลุกพรวดด้วยความตกใจ วุฒิตะกุกตะกัก “คือเรา…เอ่อ…สงสัยว่า กล่องนี้มัน…”
ลุงแดงมองหน้า “หนุ่มๆ ช่วยบอกตรงๆ หน่อย ส่งของให้แล้ว ยังแอบดูฉันอีกเหรอ?”
โจรีบอธิบาย “กลัวว่าจะมีของสำคัญ กลัวมีอะไรผิดปกติครับ”
ลุงแดงถอนหายใจยาว “จริงๆ กล่องนี่คือของฝากแม่เธอนั่นแหละ แค่ข้าวต้มมัดกับเต้าฮวยที่เขาฝากมาให้ฉัน ของธรรมดา แต่ขอบใจที่เป็นห่วง”
ป้ากรุณีหัวเราะ “ถ้าอยากรู้ก็ลองชิมดูก็ได้ จะได้มั่นใจ!”
วุฒิชะงักก่อนจะหัวเราะเขินๆ ตัวโจเองก็หน้าเสียที่เข้าใจผิดไปไกล
เสียงหัวเราะของชาวซอยดังขึ้นรอบตัว รองลงมาคือมุกส่งท้ายของลุงแดง “แต่ถ้ายังสงสัย ทีหน้าช่วยแอบให้เนียนกว่านี้นะ ไม่งั้นจะถูกเด็กๆ เลียนแบบ!”
วุฒิกับโจหันมามองกันแล้วหัวเราะ วุฒิบ่น “เออ ทุกอย่างมันพังเพราะคิดมากกับมั่นใจผิดๆ นี่แหละเนอะ”
โจส่ายหน้าแบบขำ “มีเพื่อนแบบนาย มุกแต่ละวันก็บานปลายได้ขนาดนี้”
ทุกคนแยกย้ายด้วยรอยยิ้มและเสียงแซวประสาคนชุมชน วุฒิเดินกลับบ้านพร้อมกล่องข้าวต้มมัดที่เหลือ โจหยิบเต้าฮวยมาแซว “ลองกินดูไหม นายอาจมีพลังลึกลับขึ้นมาก็ได้!”
วุฒิลังเลแต่ก็หัวเราะกินจนหมด ก่อนที่โจจะพูดปิดท้าย “แค่เรื่องเล็กๆ ก็กลายเป็นภารกิจสุดวุ่นได้ถ้ามีเราอยู่ในวง แม่บอกว่าชีวิตก็ต้องหัวเราะกับมันบ้างเนอะ”
เสียงหัวเราะดังไปทั่วซอยสามัคคี…และยังไม่จบแค่นั้น เพราะโจบ่น “คราวหน้าฉันว่าพัสดุต้องเป็นจดหมายลับจริงๆ แน่!”
