เสียงสัญญาณไลน์เด้งรัวในกลุ่ม “ก๊วนคนดีศรีซอย 4” ถือเป็นสัญญาณอันตรายปริศนาในเช้าวันเสาร์ที่ฝนตกพรำ ขวัญใจ ผู้เชื่อมั่นว่าตัวเองเป็นคนคิดบวกประจำกลุ่ม อ่านข้อความแล้วพ่นลมหายใจ “ซื้อของขวัญให้โน้ตหรอ นึกว่างานง่าย…” เธอบ่นกับตนเองพลางคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดอ่านข้อความของปลา พร้อมน้ำเสียงฮึมฮัม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ใครช่วยซื้อของขวัญวันเกิดให้โน้ตทีนะ ขอเป็นความลับด้วย!” ข้อความนั้นจุดชนวนหายนะโดยที่ไม่มีใครรู้
พัน ผู้มองโลกแง่ร้ายสุดขั้วแต่ใจดีแบบแปลก ๆ ตอบสนองก่อนใคร “ใครจะไปซื้อวะ รถยังติดแถวบ้านอยู่เลย เดี๋ยวถ้าซื้อผิดไซส์ล่ะ”
ขวัญใจพิมพ์กลับอย่างมั่นใจ “ง่ายมาก เดี๋ยวเราไปเอง!”
ปลา สาวหวานนุ่มนิ่มแต่เป็นคิวปิดมากประสบการณ์ เธอพิมพ์ลังเล “ขวัญใจ แน่ใจนะ ไม่เอาอะไรติงต๊องล่ะ”
ขวัญใจมองฟ้า ถอนใจ แล้วตอบ “ปล่อยให้มือโปรจัดการ!” แล้วรับหน้าที่ด้วยความภูมิใจพลางวาดภาพในหัวว่าจะสร้างเซอร์ไพรส์ยิ่งใหญ่ชนิดโน้ตร้องไห้แน่
แต่ทันทีที่เธอเดินฝ่าฝนพลางคิดในใจว่า “ของขวัญราคากลาง ๆ ใช้งานได้ แค่นี้รอด!” ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีก
ปลาส่งไลน์มา “เออๆ เพิ่มชิ้นนึงนะ ของขวัญให้คู่หูโน้ตด้วย เผื่อเขาจะมา”
ขวัญใจหรี่ตา “คู่หูโน้ตนี่ใครวะ!?” แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ เอาวะ ซื้อทีเดียวสองอย่างไปเลย ขวัญใจหัวไวคิดแผนฟุ้งกระจาย “ซื้อสบู่กับสมุดโน้ต กำลังดี!”
พันโทรมาแทบจะทันที “แก ๆ อย่าลืมดูสัญลักษณ์ดวงดาวด้วย ของกับดวงเฮง ๆ อะ เขางมงาย astrology”
“หา…แล้วดาวเฮงหน้าตาแบบไหนฟะ?” ขวัญใจกรอกตา หลอดไฟไอเดียสว่าง เธอรีบคว้ารถมอเตอร์ไซค์คันเล็กของตนออกจากบ้าน
ภาพตัดสู่ร้านขายของขวัญเล็ก ๆ ท้ายตลาด ขวัญใจยืนเลือกสบู่รูปดาวกับสมุดที่ปกประดับภาพกราฟดวงชะตาอยู่ชั่วโมงเต็มจนเจ้าของร้านนั่งหลับจากฝนช่วงบ่าย
ฉากการเจรจาขำขันกับเจ้าของร้านเริ่มต้น
“หนูคะ นั่นสมุดสะกดคำค่ะ ไม่ใช่สมุดโน้ต”
ขวัญใจทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “อ้าวเหรอคะ เอ่อ… เอานี่แหละค่ะ คนได้จะได้ฉลาดขึ้น”
ขณะกำลังจะจ่ายเงิน พันโทรเข้ามาเสียงร้อนรน “ซื้อเสร็จยัง เดี๋ยวโน้ตมาเห็น ทีนี้แตกแน่!”
ขวัญใจลนลาน “โอเค เก็บทุกอย่าง เดี๋ยวรีบกลับ!”
แต่ในร้าน ขวัญใจพบชายหนุ่มแปลกหน้า (ที่จริงคือเพื่อนบ้านที่มีลักษณะเหมือนโน้ตอย่างน่ากลัว) กำลังเลือกหมอนรูปปลา พอขวัญใจเห็น ลนลานรีบหมวกใส่หน้าปิด แล้วหยิบสบู่มั่ว ๆ ใส่ถุงไปโดยลืมสมุดกับดาวที่พันกำชับไว้
ระหว่างทางกลับบ้าน แมวมุมซอยตัวโปรดเดินมาทัก ขวัญใจหยิบสบู่ออกมาจะลูบหัวแมวเล่น จู่ ๆ สบู่ก็ตกพื้นแล้วมีเด็กน้อยผ่านมาเก็บไปด้วยรอยยิ้มหวาน ขวัญใจตกใจ ถุงของขวัญเลยขาด ของตกระจาย
ขวัญใจโทรหาปลาแบบสิ้นหวัง “ปลา! เราวิกฤต ของขวัญหายไปครึ่งทาง!”
ปลาเสียงนิ่ง “ไม่เป็นไร เดี๋ยวซื้อใหม่ก็ได้”
แต่พันสวนกลับ “ไม่ได้! โน้ตจะรู้แน่! ต้องบังหน้าให้เนียน ห้ามโป๊ะแตก!”
ขวัญใจสบถปนฮา “เนียนอะไร ขนาดนี้ใครเขาเชื่อ”
ปลานิ่ง “ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ของขวัญเกิดมาเพื่อหาย เนียนต่อ!”
สถานการณ์เริ่มลุกลาม พันเสนอแผนลับสุดฮา “ไปขอยืมสบู่จากป้าข้างบ้านแทน เอาอะไรก็ได้ขอให้ไม่ใช่ของเก่าเก็บ”
ขวัญใจย่องไปบ้านป้า ขอมวลสบู่รูปเป็ด ป้าขี้สงสัย “เอาไปทำอะไร สบู่เป็ดนี่หน่วงแล้วนะหนู”
ขวัญใจตอบเนียน ๆ “ก็…แค่อยากให้โน้ตสะอาดทั้งปีป้าคะ!” ป้าขำจนหยุดไม่ได้ยื่นสบู่มาให้ ขวัญใจโล่งอก
ปลาดูแลบรรยากาศกลุ่ม “ตกลงได้อะไรบ้าง?”
ขวัญใจ “สบู่เป็ดกับสมุดสะกดคำ นับว่ารอดไหม?”
พันถอนหายใจเงียบ ๆ “เออ…ก็พอถูไถ”
ค่ำคืนก่อนวันเกิดโน้ต พวกเขามาปาร์ตี้กันที่บ้านพัน ขวัญใจห่อของขวัญอย่างภูมิใจ พลางกระซิบกับปลาว่า “ไม่มีใครจับได้แน่!”
ปลาแทะขนม “แต่สมุดสะกดคำนั่นมัน…”
ขวัญใจรีบบอก “เดี๋ยวบอกว่าเป็นสมุดแรงบันดาลใจ”
เสียงโทรศัพท์ดัง โน้ตทักไลน์มา “เจอกันวันนี้นะ มีอะไรเซอร์ไพรส์มั้ย ฮ่า ๆ”
ทุกคนเงียบ ทำเป็นไม่อ่าน ขวัญใจเหงื่อตก
เช้าวันงาน ทุกคนรวมตัว แต่งตัวเหมือนเป็นภารกิจลับจริงจัง แผนคือจะแกล้งทำเป็นมอบของขวัญช้า ๆ ไม่ให้โน้ตรู้ว่าทุกคนเตรียมพร้อม
แต่โน้ตกลับวางแผนเซอร์ไพรส์ “สวัสดีเพื่อน ๆ ทุกคน…วันนี้ผมก็มีของขวัญให้ทุกคนเหมือนกัน!”
กลุ่มตกใจ หันมองหน้ากัน ขวัญใจกระซิบ “แล้วแผนเรานี่ขะ…ขำมั้ยเนี่ย?”
โน้ตแจกของที่ระลึกเป็นการ์ดคำคม เขียนว่า “เพื่อนแท้คือคนที่พร้อมจะยิ้มกับความผิดพลาดที่ไม่มีใครเห็น นอกจากเรา”
ขวัญใจยิ้มเก้อ ๆ “อืม… แล้วของขวัญของเรานี่ มันยังโอเคอยู่มั้ย?”
ทุกคนผลัดกันยื่นของขวัญแบบเงอะงะ สมุดสะกดคำกับสบู่เป็ดถูกเปิดออกต่อหน้า โน้ตปรายตาไปที่คำว่า “จงสะกดคำว่าเพื่อนให้ถูก” บนปกสมุดแล้วขำ
พันกอดอกทำเสียงเรียบ “ก็มันมีชิ้นเดียวในโลกไง ของขวัญสุดติ่ง”
ปลารีบแถ “นี่เป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเราไม่สมบูรณ์แบบไง”
ขวัญใจหน้าแดงแต่ยิ้ม “แต่ก็จริงใจนะ!”
โน้ตหัวเราะ “ขอบใจ ชอบมาก เพราะของแบบนี้ไม่มีใครกล้าให้แน่”
ก๊วนมองหน้ากัน ทุกคนระเบิดหัวเราะออกมา เสียงท้องฟ้าข้างนอกสดใส ขวัญใจผลักเพื่อน “ปีหน้าจะให้เพื่อนเป็นอะไรดี สบู่รูปมือไหม?”
พันสวน “เดี๋ยวก็หายอีก”
ปลาเสริม “ปีหน้าซื้อรวดเดียวร้อยก้อนจะดีกว่า”
ขวัญใจหัวเราะ น้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งใจที่กลบความอาย กลุ่มเพื่อนกลับมายิ้มอีกครั้ง ทั้งที่เหตุการณ์ยิ่งใหญ่ในวันนี้ตั้งต้นจากความมั่นใจเกินเหตุและความซุ่มซ่าม แต่ก็จบลงด้วยสายสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม
เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกปิดท้าย พันพิมพ์ว่า “ปีหน้าสั่งออนไลน์!”
ขวัญใจรีบตอบ “แล้วใครจะกล้ากดปุ่ม ‘ซื้อ’ ล่ะ?”
ปลาส่งสติกเกอร์ “อาบน้ำเถอะเพื่อน”
ทุกคนระเบิดหัวเราะกันอีกรอบ เรื่องวุ่น ๆ จบลงแบบยังไม่จบ…เหมือนมิตรภาพที่ไม่มีวันหมดมุก
