สายลมแรงกรีดร้องตามซี่ไฟบนเพดานไม้ เกล็ดหิมะปลิวว่อนชนบานหน้าต่าง กระต๊อบไม้เก่าของทิมอร์สั่นสะท้านยามเขาลุกขึ้นกลางดึก เสียงอึกทึกจากหน้าหมู่บ้านทำให้ชายหนุ่มหัวใจดิ่งวูบ เขาดึงเสื้อกันหนาวคลุมร่างผอม ไฟในตาวาวโรจน์ด้วยความกังวล ทิมอร์เงียบขรึม อาศัยอยู่ตามลำพัง อดีตฝังใจจากอุบัติเหตุไฟไหม้เมื่อสิบกว่าปีทำให้เขาไม่กล้าเข้าหาใคร คืนนี้ ความสันโดษกำลังปลิวหายไปกับลมหนาว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูบ้านถูกเคาะอย่างรุนแรง ทิมอร์ลังเลแต่ก็เปิดออก ชาวบ้านยืนแน่นกลุ่มกลางหิมะ เวเรน่า หญิงชราหัวหน้าหมู่บ้านกล่าวเสียงสั่น “อีกแล้ว…มีศพอีกแล้ว ทิมอร์ ลุงโคร์ลนอนแน่นิ่งอยู่หลังโบสถ์ ดอกไม้บนมือเขา…เหมือนฝันร้ายปีที่แล้วกลับมาทำร้ายเราใหม่”
ทิมอร์กัดริมฝีปากเม้ม นิ้วที่เย็นเฉียบกำชับลูกบิดแน่น เขาก้าวออกไปทั้งที่ใจกลัว หิมะหนานุ่มกัดข้อเท้าระหว่างเดินมุ่งไปยังโบสถ์หลังเล็ก แสงตะเกียงจุดเป็นริ้ว รอบตัว ทว่าความหนาวไม่อาจดับความหวาดหวั่นในอก
ศพลุงโคร์ลนอนอยู่ใต้ต้นสนใหญ่ ใบหน้าสงบ แต่บนนิ้วเรียวยาวนั้นมีดอกสีม่วงสด ปลายกลีบแหลมสวย หญิงสาวแปลกหน้าตัวเปียกฝนก็ก้มสำรวจศพอยู่ก่อนแล้ว สีหน้าทิมอร์เปลี่ยนอย่างระแวดระวัง
“ฉันชื่อไอรา นักพฤกษศาสตร์,” เธอเอ่ยปากขณะลุกขึ้นเชยดอกไม้ขึ้นจ้อง “ต้นนี้ไม่ใช่พืชท้องถิ่น มันควรตายตั้งแต่ฤดูที่แล้ว”
เวเรน่าถอนใจตื้น ๆ เธอมองทิมอร์ “หมู่บ้านถูกตัดขาดจากโลกภายนอก สายไฟขาด รถออกไม่ได้… ฉันอยากให้ทิมอร์ช่วยไอราสืบเรื่องนี้ ลูกเป็นคนเดียวที่กล้าเดินในหุบเขาตอนกลางคืน”
ทิมอร์ชะงัก เขาเหลือบไปมองรอยไฟแผลเก่าบนข้อมือของตน หัวใจอยากปฏิเสธแต่เสียงเวเรน่าฝังแน่น “ถ้าเราไม่หาคำตอบ หมู่บ้านอาจไม่มีวันหลุดจากคำสาปนี้ได้อีก”
ไอรามองรอบตัวด้วยสายตาเจ็บลึก เช่นอดีตบางอย่างหลบซ่อนอยู่ข้างใน “คุณ…กลัวเหรอ?”
ทิมอร์ผละสายตาไปทางหมอกขาว “ผมแค่…ไม่อยากสูญเสียใครอีก” เสียงแผ่วราวกระซิบ
รุ่งเช้า หิมะโปรยปรายเบา ๆ ทิมอร์กับไอราออกเดินทางไปยังลำธารข้างสวนหิมะ จุดแรกที่พบศพลุงโคร์ลลงานพิธีเมื่อสามปีก่อน ไอราเก็บเศษเส้นใยละมุนของดอกไม้มาส่องดูใต้แว่นขยาย พลางจดโน้ตยิก ๆ
“ดอกนี้คล้ายดอกราตรีในตำนาน… แต่ไม่มีใครเคยเห็นมันมาก่อนจริง ๆ หรอก” ไอราวางสมุดลง หันมาคุยกับทิมอร์ที่ก้มๆ เงียบ “คุณไม่กล้าดมใช่ไหม?”
ทิมอร์ยิ้มแหย “กลิ่นมันทำให้ผมคิดถึงอดีต… ไอไฟ…แม่…” เขาไม่พูดจบ มือหนึ่งกำเชือกข้อมือแน่น
ไอราดูออกว่าเขาเจ็บในใจ เธอนิ่งไปก่อนพูดเบา ๆ “แผลของเราต่างกัน คนเราถึงต้องเดินไปข้างหน้า”
พวกเขาสำรวจไปในสวน ต้นสนสูงชะลูดยืนเรียงราย ทิมอร์ชี้รอยเท้าเล็ก ๆ ในหิมะ นำไปสู่บ้านร้างกลางป่า เสียงลมแรงจนต้องตะโกนคุยกัน
“อย่าขึ้นไป…ทำไมบ้านนี้ถึงถูกทิ้งไว้นานนัก?” ไอราถามขณะเปิดประตูที่ฝืดหนึบ
ทิมอร์ลังเล ชั่งใจอยู่นาน “…มันเคยมีไฟไหม้ใหญ่ ที่นี่ไม่มีใครอยากอยู่”
ในบ้านร้าง พวกเขาค้นพบกองสมุดบันทึกเก่าและขวดใส่เศษดอกไม้แห้งกลิ่นฉุน ไอราพลิกกระดาษอ่าน เธอสังเกตชื่อที่เขียนด้วยลายมือหวัดว่า ‘อาเรีย’ และบันทึกภาพร่างดอกปริศนาอย่างละเอียด
“ใครคืออาเรีย?” ไอราถามในเงาสลัว
ทิมอร์ขยับไม่สบายใจ “แม่ผม… เมื่อก่อนเธอศึกษาเรื่องพืชแปลก แต่ไม่มีใครเชื่อ ไม่มีใครเข้าใจเธอเลย…”
ไอราแตะไหล่เขาเบา ๆ “ฉันเข้าใจ…และอยากให้คุณเข้าใจแม่เช่นกัน”
เสียงกุกกักดังขึ้นจากห้องใต้ดิน พวกเขาเงี่ยหูฟัง ก่อนเดินลงไปอย่างระแวดระวัง ภายใต้แสงเทียนสลัว พวกเขาพบรากไม้สีม่วงพันกันแน่นเต็มโพรง ราวกับมีบางอย่างกำลังเติบโตใต้บ้าน
ความสงสัยเริ่มขยายใหญ่ขึ้น ทิมอร์ตัดสินใจเด็ดดอกที่กำลังแย้มบานออกมาศึกษา ไอรายื่นมีดสั้นให้ ท่าทีสงบแต่ตาเป็นประกาย
กลับถึงหมู่บ้าน พวกเขานำดอกไม้มาตรวจสอบท่ามกลางมวลชนและสายตาชนบทที่เปี่ยมไปด้วยความกลัว ไอราทดสอบน้ำยาบนกลีบดอก ให้เกิดปฏิกิริยาแปลกประหลาด ดอกไม้เหลืองหายไปในอากาศ กลิ่นหอมแรงจนเด็ก ๆ กระเจิงหนี
เวเรน่าเข้ามาใกล้ เอ่ยเสียงเบาทรงพลัง “ถ้าดอกไม้มีพิษ หมู่บ้านเราจะปลอดภัยอยู่หรือ?”
ทิมอร์นิ่งงัน ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาไอรา “ถ้าเราเอาความลับนี้ปกปิดไว้…จะมีใครต้องตายอีกกี่คน?”
ราตรีต่อมา มีเสียงร้องไห้แว่วจากบ้านกลางไร่ ทิมอร์กับไอราเร่งไปดู พวกเขาพบเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นอนหมดสติอยู่ข้างกระถางดอกสีม่วง เธอหายใจแผ่ว ดอกไม้ดูดกลิ่นควันไฟซึมหายไปทีละน้อย
ไอราร่วมมือกับทิมอร์หาทางถอนพิษ เด็กหญิงกระตุกแล้วลืมตาช้า ๆ ตาแดงก่ำ เปล่งเสียงเบา ๆ “ฉันฝันถึงแม่ที่ลอยอยู่ในเกล็ดหิมะ…เธอยื่นดอกไม้นี้ให้ฉัน แล้วบอกว่าอย่ากลัวความเศร้า…”
ทิมอร์ชาอึ้ง น้ำตาปริ่มขอบตา ไอราจับมือเขาไว้แน่น สะท้อนว่าคนทั้งสองต่างแบกอดีตของตน เด็กน้อยกอดดอกไม้อีกครั้ง กระซิบ “มันร้องเพลงเศร้า…”
หลังเหตุการณ์นั้น ทิมอร์กับไอราถกเถียงกันเรื่องวิธีหยุดยั้งดอกไม้วิญญาณ ไอราค้นคว้าเพิ่ม ความใกล้ชิดของทั้งสองเริ่มเกิดคำถามลึก ๆ ในหัวใจ มีความกระอักกระอ่วนเงียบ ๆ เวลาสายตาประสานกันในห้องแคบ ๆ
ในค่ำคืนอีกราตรี ดอกไม้สีม่วงเบ่งบานพรึบพรั่บตามรั้วบ้าน เด็กน้อยวิ่งไล่เก็บโดยไม่รู้ว่ามันมีพิษ ไอราคว้าแขนทิมอร์แน่น “เราต้องเผามัน!”
ทิมอร์ลังเล ย้อนนึกถึงวันไฟไหม้บ้านแม่ เขาสั่นงันงก “ผม…ทำไม่ได้ ไฟจะพรากคนทุกคน…”
ไอรานิ่งไป รอยแผลเป็นเหนือข้อเท้าเธอแง้มขึ้น เธอเองก็มีอดีตจากไฟ ไอรามองหน้าเขาแล้วพูดช้า ๆ “ความกลัวที่ไม่กล้าเผชิญ มันรั้งเราไว้กับเงามืด”
หลังการถกเถียงยาวนาน หมู่บ้านเรียกประชุมฉุกเฉินในโบสถ์ ทิมอร์ลุกขึ้นยืน ไหล่สั่นแต่เสียงมั่นคง “ผมขอกล้าต่อจากแม่ ผมจะเป็นคนจุดไฟ”
ฝูงชนเงียบงัน ไอราเดินข้างเขา เล็กน้อยจับมือไว้ราวจะส่งพลัง ในวินาทีตัดสินใจ ทิมอร์ชูคบเพลิง จุดไฟที่กองดอกไม้ ไฟลุกพรึ่บ นำไปรอบหมู่บ้าน สีของเปลวไฟสะท้อนรอยแผลในใจแต่กลับปลดปล่อยบางอย่างจนใจเริ่มโล่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น หมู่บ้านถูกห่อหุ้มด้วยเงาสีทอง ดอกไม้สีม่วงเหี่ยวเฉาไปหมด หมอกจางหาย ทุกคนหายใจโล่งอก
ทิมอร์กับไอรายืนบนหิมะ ดวงตาเจือแววอ่อนโยน ใจเต้นแผ่ว ทิมอร์กล่าวเบา ๆ “ผมกลัวอดีตน้อยลง… เพราะคุณกล้าเดินเข้ามา”
ไอรามองเขาตรง ๆ น้ำตาไหลพราก เธอกล่าว “อดีตก็เหมือนฤดูหนาว…มันจะจางหายเมื่อเรากล้ารักและให้อภัย”
สายลมฤดูใหม่พัดอุ่นขึ้นเล็กน้อย ในกลางหมู่บ้าน ต้นสนผลิใบเขียว เทียนในโบสถ์ถูกจุดขึ้นใหม่ เด็ก ๆ วิ่งเล่นไร้ความกลัวอีกครั้ง
ทิมอร์กับไอราไม่ได้เลือกเส้นทางแยกจากกัน พวกเขายืนเคียงข้าง มองไปสู่ขอบฟ้าที่กว้างใหญ่ หัวใจเปลี่ยนผ่านสู่ฤดูใหม่ พร้อมความกล้าและรักที่เติบโตในหิมะที่เคยเหน็บหนาว
