เสียงลมหายใจแกว่งไกวในท่อน้ำแข็ง สายลมหอบเอากลิ่นสนิมใต้ดินมาปะปนกับอากาศชื้น พีค เด็กส่งอาหารวัยสิบเจ็ด สะพายกระเป๋าผีบนหลัง มือกำลังแทะขนมปังญี่ปุ่นราวกับมันเป็นทองคำ แม้จะเย็นชืดจนแข็งเกือบหักฟันก็ตาม เงาของเขาแหวกว่ายบนพื้นกระจกน้ำแข็งที่แตกเป็นรอยจาง ๆ แสงสว่างจากชั้นเมืองด้านบนทะลุลงมาเป็นเส้นเรืองรองในความมืด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!"มุงกันทำอะไรตรงนั้น?" พีคหยุดเดินเมื่อเห็นกลุ่มคนสามคนยืนเกาะโครงเหล็กใต้อาคารเก่า ๆ เสียงผู้หญิงผมสั้นแปลบาดหู เธอสวมแจ็กเก็ตขาดหัวไหล่ ปากกัดไม้เลื่อนแป้งอย่างคนคุ้นมือ "ส่งอาหารเหรอ? ปีนขึ้นมาคุยกันหน่อย!"
พีคลังเล สองขาหยุดค้าง เขาเหลียวหลังไปทางเส้นทางที่เพิ่งผ่านมา—แหล่งเขตยากจนใต้ชั้นน้ำแข็งรัศมีห้ากิโลเมตร เบื้องหน้าเป็นถนนเลื้อยหายไปกับความมืด แต่เพราะเป้ส่งอาหารต้องถึงมือ เขายอมฝืนใจปีนบันไดสนิมขึ้นไป
เสียงรองเท้ายางกระทบโลหะ แรงสั่นสะเทือนทำให้เกล็ดน้ำแข็งหล่นลงกระทบหัว สาวผมสั้นโยนไม้เลื่อนแป้งลงพื้น ขอมือช่วยฉุดเขาขึ้นมา "ชื่ออะไร?"
"พีค…" เขาตอบ ผิวหน้าโลกฝืดอยู่บนแก้มซ้ายตั้งแต่วัยเด็กยังเห็นรอย ฟีล เด็กชายในกลุ่มถามอย่างไม่สบตา "เคยเห็นเงาแปลก ๆ ในน้ำแข็งมั้ย?"
พีคหัวเราะ "พวกนายเมายาอีกแล้วล่ะสิ" ฟีลหลบสายตา "ก็เห็นสิ แต่มันสะท้อนตัวฉันเอง…ไม่ใช่หรือ?"
รอยนิ่งสงัดคล้ายถูกจับได้ เด็กหญิงอีกคนในกลุ่มจับแขนฟีลไว้แน่น ใบหน้าครึ่งซีกถูกเงาบังดูเศร้าซึม "ถ้าใช่เงานาย…แล้วนี่ล่ะ" เธอเอานิ้วชี้ลงกระจกน้ำแข็งใต้เท้าพวกเขาทั้งหมด ลายเส้นตรงกลางกระจกมีเงาร่างหลอนอีกคนเคลื่อนไหวสวนทางพวกเขาทุกฝีก้าว
ความเงียบกลืนกินเป็นนานก่อนทุกคนหัวเราะขื่น สาวผมสั้นตบบ่าพีค "นายอยู่โซน D-13 เหรอ? นายเคยเห็นฟ้าผ่าลงกลางเมืองใต้น้ำแข็งบ้างเปล่า"
คืนนั้น พีคส่งอาหารเสร็จช้ากว่าปกติ เขากลับห้องเช่าซอมซ่อใต้ตึกมหึมา เตียงเหล็กอีกชั้นมีแม่ของเขานอนแน่นิ่งใต้ผ้าห่ม เขาเงี่ยหูฟังเสียงหัวใจช้า ๆ ของแม่ผ่านฝาเหล็กยังพออุ่นใจ
"แม่…" พีคกระซิบในความมืด พลางหยิบเครื่องรับสัญญาณจากซี่เตียง พลั่วเหล็กฉายแสงวาบสั้น ๆ ใต้เตียงทำให้เงากระจกน้ำแข็งสะท้อนไปทั่วห้อง เงาของเขาส่งยิ้มเยาะเย้ยนิด ๆ กลับมาในเงามืด
เช้าวันถัดมา ถนนในเมืองใต้ธารน้ำแข็งเต็มไปด้วยเสียงกลไกมนุษย์ที่ยังฝืนตั้งรับความเย็น เด็กกลุ่มวานินทาเกี่ยวกับเหตุฟ้าผ่าสุดประหลาด น้ำแข็งร้าวลึกจากพื้นผิวโค้งอาคารหลายชั้นจนมีผู้คนก้าวข้ามไม่ได้ ร้านค้าริมถนนต่ำเขต D-13 แขวนป้ายไม้สีเงิน "เฉพาะคนในชุมชน" ทุกที่เต็มไปด้วยคนระแวง
พีควางกล่องอาหารหมายเลข 42 กลางร้านกาแฟดาดฟ้า ลมเย็นจัดเสียดทะลุเสื้อผ้า เพื่อนร่วมงานซึ่งเป็นชายแก่ชื่อจู่ซู พูดเสียงกร้าว "ฟ้าผ่านี่มันสัญญาณ ว่าถ้าพวกเราย้ำอยู่ที่เดิมมากไป น้ำแข็งจะกลืนกินทุกอย่าง" พีคขมวดคิ้ว สงสัยในเสียงรอบข้าง "กลืนกิน? มันพูดเหมือนน้ำแข็งมีชีวิต?"
จู่ซูขำขื่น มือหนึ่งเขี่ยเศษควันบุหรี่ อีกมือฟาดกระจกน้ำแข็งเบา ๆ "มันมีชีวิตนานแล้ว แค่พวกนายน่ะไม่กล้าดูดี ๆ" เขากระซิบแผ่วเบาใกล้หูพีค ใบหน้าซีดเซียวสะท้อนเงาที่ยังผิดปกติ
เย็นวันนั้น พีคแยกทางกับเพื่อนขึ้นรถรางน้ำแข็งไร้คนขับ สายตาเขากวาดผ่านหน้าต่าง ทิวทัศน์เมืองน้ำแข็งผ่ากลางด้วยสายไฟขนาดใหญ่ เขาเพ่งมองลงพื้น เงาในกระจกน้ำแข็งใต้ทางเท้าเหมือนวิ่งสวนทางไปยังทิศเหนือ
ประกายความหนาวสั่นวาบเข้ากระดูกเมื่อรถรางเคลื่อนผ่านทางแยกใจกลางเมือง ที่นั่น กลุ่มเด็กชายหญิงเมื่อวานยืนรวมกลุ่ม ห้องออดิทอเรียมใกล้ ๆ มีเสียงแม่ชีแจกข้าวเหนือแสงไฟเยือกเย็น
"นายกลัวอะไรสุดในชีวิต?" สาวผมสั้นย้อนถามพีคเมื่อเจออีกครั้ง เขากระตุกไหล่ "กลัว…กลัวไม่มีใครรอที่บ้านอีก"
ความเงียบเยียวยาไม่ได้ มีเพียงรอยยิ้มเหน็บหนาว สาวผมสั้นจับมือเขาแน่นเกินเหตุ "ฉันชื่อขวัญ"
"ขวัญ…นายต้องไปกับเรา มีบางอย่างใต้ชั้นน้ำแข็งเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อคืน" ฟีลเอ่ยเสียงลึก พีคมองไปยังเงาในกระจกน้ำแข็ง เงานั้นชี้นิ้วมาทางเขา
กลุ่มวัยรุ่นทั้งสี่มุ่งหน้าไปยังจุดที่น้ำแข็งร้าว พวกเขาใช้ขวานเล็ก ๆ เจาะแผ่นน้ำแข็ง เผยให้เห็นหลุมลึกลงไปข้างใต้ พีคเป็นคนแรกที่ปีนลงไป—หัวใจเต้นแรงและขาเกร็งตึง
เสียงลมหายใจสะท้อนใต้หลุม เงาในน้ำแข็งเกิดการเคลื่อนไหวรัวเร็ว เด็กหญิงที่เงียบขรึมมาตลอดร้องไห้สะอึกสะอื้น ขวัญกอดเธอไว้แน่น "อย่าทิ้งฉันไว้"
"ฉันอยู่ตรงนี้" พีคตอบเสียงต่ำ ขวัญทำปากขมุบขมิบ "นายต้องเชื่อว่าพวกเราสามารถเปลี่ยนอะไรบางอย่างได้"
แสงไฟจากมือถือพีควูบไหวไปตามเพดานน้ำแข็ง พวกเขาเห็นรอยมือมนุษย์มากมายกดทิ้งไว้บนผิวน้ำแข็ง รอยนิ้วเหล่านั้นบิดเบี้ยว ผิดธรรมชาติ
"มันเหมือนใครบางคนพยายามออกมาจากตรงนั้น" ฟีลพูด มือสั่นน้อย ๆ ขวัญสั่นตาม "ฉันจะเป็นบ้า"
"ถ้าเราออกไปตอนนี้ก็กลับบ้านเหมือนเดิมไหม?" เด็กหญิงถาม พีครวบรวมความกล้า "แต่บ้านเราก็ไม่เคยมีคำตอบสักที…ใช่มั้ย?"
ทั้งสี่คนหยุดที่ขอบหลุม ทุกคนหลบสายตาตัวเอง แม้แต่เงากระจกน้ำแข็งก็หลบเหมือนกัน
ทันใดนั้น เสียงฟ้าผ่ากึกก้องจากเบื้องบน—สายฟ้าฉีกลงใจกลางเมือง ยอดตึกแหลกสลายและแรงสั่นกระแทกดันทุกคนกระเด็น เงาในกระจกน้ำแข็งแตกกระจายเป็นพันเส้น พีคร้องหาแม่ในความมืด เสียงสะท้อนกลับเหมือนใครตอบว่า "อยู่ด้วยกันเสมอ"
ภาพตัดสลับไปยังอาคารสูงใต้รอยฟ้าผ่า ผู้คนแตกตื่น วงจรไฟฟ้าขาดวิ่น เสียงไซเรนโหยหวนไกลลิบ ในความโกลาหล พีคพยายามวิ่งกลับไปหาแม่ แม้เด็กอีกสามคนตะโกนห้าม แต่พีคไม่หยุด
หน้าห้องเช่า แสงไฟฉายวาบเจิด เขาเห็นร่างผู้หญิงคนหนึ่งในเงากระจกน้ำแข็ง แม่ของเขายังคงนอนหลับสนิททั้งที่ทุกอย่างรอบข้างแทบล่มสลาย
พีคเข้าไปกอดแม่ น้ำตาซึมจนจับเป็นหยดน้ำแข็งในอากาศ ความจริงกัดกินใจลึก—เขากลัวจะต้องอยู่ลำพังในโลกที่ไม่มีใครเข้าใจ
ขวัญและเพื่อนตามมาสมทบ ขวัญดึงแขนพีคไว้เบา ๆ ฝุ่นน้ำแข็งปลิววนราวกับโอบล้อมหมู่เงารอบตัวพวกเขา "เราจะไม่ปล่อยให้นายอยู่คนเดียว"
เด็กหญิงเงียบ ๆ เดินไปหยิบกระจกน้ำแข็งแผ่นเล็ก ๆ จากพื้น เธอส่องดูเงาตัวเอง น้ำตาซึมออกมาก่อนเงานั้นจะค่อย ๆ คลี่คลายกลายเป็นรอยยิ้มแรกในรอบปี
"ฟ้าผ่าครั้งที่สองจะมาอีกเมื่อไหร่?" ฟีลกัดริมฝีปาก "ไม่รู้…แต่เราพร้อมหรือยัง?"
แสงไฟจากหลอดไฟกะพริบ ส่องฉากในห้องเช่าอับอายด้วยความอบอุ่นลึก ๆ ใต้ความหนาวเย็นเงียบงัน
ผ่านไปสามวัน เมืองใต้ธารน้ำแข็งซ่อมแซมตัวเอง ผู้คนเริ่มหัวเราะในร้านกาแฟริมถนนอีกครั้ง เด็กสี่คนนั่งเคียงกัน—แต่วันนี้ทุกคนกล้ากว่าที่เคย
"นายรู้ไหม…เงาในกระจกน้ำแข็ง นั่นคือตัวเองที่ซ่อนไว้ทั้งชีวิต" ขวัญกระซิบ พีคหัวเราะขื่น "ฉันรู้ แต่บางทีมันก็น่ากลัวน้อยกว่าความเงียบข้างในใจเรา"
เงากระจกน้ำแข็งสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ลอดทะลุลงมา เหมือนโลกทั้งใบกำลังเติบโตแม้หนาวเหน็บจะไม่เคยผ่อนปรน สายสัมพันธ์ของพวกเขาเปล่งแสงท่ามกลางความเปราะบาง และไม่มีใครกลับไปจ้องเงาตัวเองในรูปแบบเดิมได้อีกเลย
