เสียงดังจากโทรศัพท์มือถือของโอมดังลั่นห้อง ยังไม่ทันรุ่งสางดีนัก บีก็กระโจนเข้ามาในห้อง สะพายเป้แปลก ๆ ที่เต็มไปด้วยขวดพลาสติก ดิน และใบบัว พร้อมชูมือขึ้นเหนือหัวอย่างภูมิใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ตื่นยังไอ้โอม! กูมีแผนใหม่!” บีตะโกนเสียงลั่นจนโอมสะดุ้งจากฝัน คว้าหมอนฟาดโต๊ะน้ำข้างเตียงอย่างงง ๆ
“ฮื้อออ…เช้าแล้วรึ บี…แกเป็นอะไรกับเสียงดังแต่เช้าวะเนี่ย” โอมขยี้ตาอย่างแน่นอน บีทิ้งเป้ลงกับพื้น เสียงของเหลวข้างในกระฉอกจนน่าสงสัย
“วันนี้วันแรกของโปรเจกต์“ฟาร์มระเบียง 308” ของเราว่ะ! เมนูผักสดปลูกเอง กินเอง!” โอมทำตาโตขยี้ตาอีกรอบ คล้ายจะให้แน่ใจว่าฝันอยู่รึเปล่า
“ว่าแต่…เราปลูกอะไรได้บ้างวะ ห้องเราหันหน้าทางทิศเหนือ ไม่มีลมเลยนะบี” โอมตั้งคำถามอย่างกังวล
“โอ้ย แกคิดเยอะไป! ไป ๆ เปลี่ยนเสื้อ เดี๋ยวแฉะหมด ถ้ารอแดดคงมีต้นเดียวคือเห็ดขึ้นอยู่ดี” บีจุ๊ปาก โอมยกไม้มือให้ เหมือนจะยอมแพ้
การเคลื่อนไหวอันวุ่นวายที่ระเบียง 308 เริ่มต้น แต่ละคนต่างมีแนวคิดในหัว บีมองตัวเองเหมือนเกษตรกรในละครโฆษณา โอมคิดว่าบีคงดูรายการที่ผิดวันมาแน่ ๆ
ระหว่างที่ขุดดินใส่ขวด เกิดเสียงตีกันระหว่างเจ้าแมวห้องข้าง ๆ กับกระถางไม้ที่พยายามแขวนถ่วงสมดุล กระถางกลิ้งหล่นเสียงตึง ๆ ตกใจทั้งบีและโอม ยิ่งเก็บก็ยิ่งเละ มือเปื้อนดินทั้งคู่ มีเสียงจากใต้ระเบียงว่า “เอาดินมาทำไมวะเนี่ย!”
บีตะโกนสวนลงไป “ฟาร์มผักบนระเบียง โปรดินเฟรช! เดี๋ยวแจกผักนะพี่!” โอมกลอกตา ท่าทีเหมือนจะเถียงแต่ก็ขำขึ้นมาเอง
หอ 308 เริ่มมีกลิ่นดินโชยมาตามลมติดฉุน ๆ กลายเป็นหัวข้อคุยกันทางกรุ๊ปไลน์หอพัก เบนซ์–เพื่อนอีกคนในหอ เดินเข้ามาถาม
“นี่แกจะปลูกหรือจะทำโคลนสปา เลอะขนาดนี้”
บีไม่สนใจ “โลกไม่ได้รอดเพราะอัจฉริยะ มันรอดเพราะคนดื้ออย่างพวกเรา เฮอะ! นี่เอามะเขือเทศเมืองหนาวมาด้วย จะปลูกโชว์!”
โอมหลุดขำ “แกแน่ใจนะว่ามะเขือเทศมันโตในนี้ได้ อะไรไม่รู้มันโตขึ้นมาแล้วเราต้องกินด้วยอะ”
บีชูมือ “นี่แหละ วัดใจ! เพื่อนซี้ต้องร่วมด้วยช่วยกันผลักดัน!” โอมหัวเราะอย่างท้อแท้แต่หัวใจฟูแปลก ๆ
ค่ำวันนั้นในห้อง 308 แสงจากไฟระเบียงทำให้กระถางดูเหมือนกำลังร่วมแข่งขันประกวดนวัตกรรมสิ่งประดิษฐ์ บีใช้สก๊อตเทปพันมากกว่าครึ่งม้วนกับขวดน้ำดื่ม วางเรียงเป็นแถวอย่างภูมิใจ โอมหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดคราบดินที่โดนเหยียบทั่วห้อง
“โอม แกว่าของใช้อย่างอื่นจะเอามาปลูกได้ปะวะ ไอ้ถังไอติมในห้องแกน่าจะเหมาะดีนะ” บีถามแบบจริงจัง
“เออ เอาไปเหอะ แต่ถ้าเครื่องปรับอากาศเสียเพราะปลูกใบมิ้นต์ในนั้น ฉันจะลากแกไปซ่อมเอง” โอมมองเพื่อนอย่างรู้ทัน
เบนซ์ แอบขโมยมือถือมาถ่ายคลิปแผนปลูกผักของ 2 ซี้ โบกมือหยอกไปมา แต่แผน ‘ฟาร์มระเบียง 308’ โหมโรงเงียบ ๆ ผ่านกล้องมือถือที่ไม่รู้จะกลายเป็นหลักฐานความพังซ้ำสองหรือไม่
รุ่งเช้าวันใหม่ กระถางขวดน้ำและถังไอติมดูอบอวล กลิ่นแปลก ๆ ลอยมาในอากาศ เบนซ์เปิดประตูห้องแล้วตะโกนมาว่า “เออ กลิ่นโหระพาหรือกลิ่นชีววิทยาวะเนี่ย!”
โอมยักไหล่ ทำลายสถิติประสาทกิน “กูว่ากลิ่นชัยชนะ เอาตัวเองรอดได้แต่ต้นกินคนตายแน่ ๆ”
ช่วงบ่าย บีได้รับข้อความในกลุ่มว่า “ห้อง 308 ทำอะไรกันวะ กลิ่นทั้งชั้นเลย” พร้อมกับมีผู้ดูแลหอประกาศว่าจะเข้าตรวจเพราะเกรงมีการเลี้ยงสัตว์ผิดกฎ
บีตกใจรีบรวบขวดไปซ่อน โอมหน้าซีดรีบช่วย เพราะมันคือการแก้ปัญหาที่นำไปสู่ปัญหาหนักกว่าเดิม
ใต้เตียงและตู้เสื้อผ้ากลายเป็นสุสานกระถางแบบตั้งใจแต่ปิดไม่สนิท กลิ่นดินและผักตกค้าง กระทบทุกคนรอบข้าง
ต่อมา พวกเขาพยายามเนียนว่าห้องไม่ได้ปลูกอะไร โดยแขวนชุดชั้นในพรางตาไว้หน้าระเบียงแทนต้นไม้ บีพูดติดตลกว่าส่งสัญญาณรับพลังงานจักรวาล
เบนซ์แซวแรง “ถ้ามีมนุษย์ต่างดาวลงมา โทษนะ ฉันจะบอกว่าคนห้องนี้บ้า”
จังหวะเข้าใจผิดเริ่มหนักขึ้น โอมเข้าใจว่ากลุ่มเพื่อนที่นัดมาเยี่ยมจะโดนหอพักเล่นงาน เลยพากันไปซ่อนผักทั้งหมดไว้ในลิ้นชักข้างเตียง ปรากฏว่าช่องแช่แข็งเต็มไปด้วยต้นมิ้นต์ใบโหระพา
พี่ผู้ดูแลหอมาถึง เคาะประตู ห้อง 308 สะดุ้งในชุดคลุมอาบน้ำ โอมแกล้งพูดเสียงหล่อออกไป
“ขอโทษครับ…ผมเพิ่งปลูกแค่ต้นเดียวเองครับ พอดีศึกษาวิจัย—”
บีรีบบอก “คือที่หอมันกลิ่นพิซซ่าใช่ไหมพี่ สงสัยเพื่อนกินเยอะเกินไป ผักงอกในท้องเลยครับ!”
พี่ผู้ดูแลถอนหายใจ “ถ้าจะปลูกผัก เดี๋ยวหอจัด ‘ประกวดชาวสวน’ ให้ทุกห้อง โครงงานไหนถูกใจได้รางวัลฟรีค่าไฟหนึ่งเดือน”
โอมกับบีสบตากัน กลืนน้ำลายดังเอื๊อก หน้าซีดมากกว่าเดิม เพราะคู่แข่งคือห้องตรงข้ามที่ปลูกแคคตัสแค่สองต้น แต่เป็นสายพันธุ์ ‘ไม่ต้องรดน้ำ’ ที่รอดง่ายและแน่ใจว่าไม่เหม็น
โอมเครียด บีมั่นหน้าว่า ‘ยังไงก็ต้องชนะ!’ เบนซ์เริ่มวางเดิมพันให้ห้องตรงข้าม
กลางคืน บีแอบเอาไฟฉายมือถือมา “อบ” ผัก หวังให้โตขึ้นรวดเร็วแบบคลิปเฟคนิวส์ โอมอ่านคู่มือปลูกผักในมือถือ แต่เอามือถือตกน้ำในกระถางจนเครื่องดับ เบนซ์ถ่ายคลิปซ้ำอีก
เช้าวันแข่งขัน ชาวหอทยอยมาเยี่ยมชม ‘ฟาร์มผัก’ ห้อง 308 กลายเป็นจุดตลกเมื่อเจอสลัดใบมิ้นต์สีตับแห้ง หน้าตาพิลึก บีเริ่มแถ “ต้นสายพันธุ์จากอนาคต ปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อม!”
ห้องตรงข้ามเปิดไฟแสงเน้นแคคตัสจนเหมือนชิงรางวัลประกวดภาพถ่าย พี่ผู้ดูแลเดินวน ดูผลงานห้องต่าง ๆ แล้วหันมาถามโอม
“ตกลงนี่ฟาร์มหรือพิพิธภัณฑ์ความผิดพลาดส่วนตัวครับ”
โอมยิ้มแหย ๆ “เราสองคนตั้งใจปลูก…แต่ต้นไม้บางทีมันก็ไม่ตั้งใจโตอะพี่ ทุกอย่างเกิดอะไรขึ้นก็ได้ ขนาดเพื่อนผมยังไม่โตเลยครับ พลาดได้” ทุกคนเงียบไปแป๊บเดียว แล้วก็หัวเราะกลบความผิดพลาดนั้น
พี่ผู้ดูแลประกาศชื่อผู้ชนะ ห้องตรงข้ามได้รางวัล แต่บีเดินไปจับไมค์ประกาศกลางหอ “ถึงแม้เราจะไม่ได้รางวัล แต่เราปลูกมิตรภาพไว้เต็มห้อง ใครอยากชิมโหระพาออแกนิค—(หยิบต้นออกเหม็นสุด ๆ) เอิ่ม เอาไว้วันหลังนะครับ!”
เสียงหัวเราะกระจาย กลายเป็นเรื่องราวตลกเรื่องใหม่ในตำนานหอ 308 หลังจบงาน ทุกคนหันมาเก็บของช่วยกัน โอมกับบีนั่งกินมาม่ากลางห้อง ใบมิ้นต์เหี่ยวอยู่กลางโต๊ะ
“แกว่าปีหน้าปลูกอะไรดีวะ นายโอม”
“ปีหน้าเราน่าจะเปิดฟาร์มเมล็ดทานตะวันแทน ดีกว่าไหมวะ ขอแค่ไม่เหม็นก็พอ”
บียิ้ม “เออ อย่างน้อยมิตรภาพมันไม่เหม็นว่ะ ซี้กันไปยันปี 4 เลยแล้วกัน!” หัวเราะดังลั่นหอ
เสียงหัวเราะดังต่อเนื่อง โอมหันไปหยิบต้นโหระพามาเขย่า “ใครจะแข่งกับเรา เชิญปีหน้า ฟาร์มเหี่ยว ๆ ก็ฟาร์มของเรา!”
และเรื่องราวซวยต่อเนื่องก็จบลงอย่างอบอุ่น…กับมิตรภาพที่งอกเงยขึ้นมาในใจ มากกว่าต้นอะไรก็ตามบนระเบียงแคบ ๆ ห้อง 308
