ทางเลือกที่หายไป

ในช่วงเช้าของวันที่สดใส สมศักดิ์นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในกรุงเทพ เซ็กสุดใจแสนจะยุ่งเหยิง เพราะประเด็นใหญ่ภาพมหาชนกำลังตามติดชีวิตของเขา เขาคือมนุษย์เงินเดือนกึ่งศิลปิน ชีวิตอันยุ่งวุ่นวายท่ามกลางเสียงเพลงจากห้องข้างๆ ทำให้เขาไม่สามารถคิดถึงอะไรได้มากนักนอกจากค่าจ้างสุดท้ายที่จะโอนเข้าบัญชี แต่ในขณะนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาเป็นสัญญาณเตือน “คุณพ่อของคุณไม่สบาย” คำเหล่านี้เหมือนปลุกให้เขาตื่นจากความฝันที่เคยสร้างขึ้น

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ซึ่งที่บ้านเกิดนั้น ท่ามกลางความวุ่นวายจากโรคภัยไข้เจ็บ ความรักในครอบครัวได้ทยอยหายไป ระบบที่เขาเคยเห็นในวัยเด็กดูเหมือนจะอยู่เพียงบางส่วนในความทรงจำ ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้าไปในบ้านไม้เก่าๆ ที่เสียงไม้อ่อนระอุนและกลิ่นผิวไม้กรุ่นกรุ่นเข้ามาในจมูก

“พ่อ! เดี๋ยวนี้ค่อยๆ ยิ้มแย้ม เหมือนที่เคยเป็นเหรอ?” สมศักดิ์ตั้งคำถามกับผู้เป็นพ่อขณะนั่งอยู่ที่ขอบเตียง หญิงสาวคนหนึ่งในสถานที่นันไปทั้งที่เห็นความหวั่นไหวในใจของสมศักดิ์

พ่อเขายิ้มให้ ท่ามกลางความผิดหวังที่แสดงออกเผยอัมฤตสยบลงไปภายใน “ลูกแม่ฝากน้ำตาไว้ให้พ่อป่ะ? เมื่อก่อนก็ไม่ได้กลับบ้านบ่อย ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้”

สมศักดิ์นั่งฟังคำพูดของพ่อ ระลึกถึงความพยายามในการหนี้สินเพื่อประคองชีวิตของครอบครัว ทำให้เขานึกย้อนถึงบางสิ่งที่เหมือนจะถูกลืมเลือน

ความรักในวัยเด็กกับพี่สาวที่เคยเป็นเพื่อนสนิทแต่กลับหายไปจากชีวิตของเขา เธอหายไปในขณะที่เขาเผชิญกับอุปสรรคที่ไม่อาจแก้ไขได้ บุญญาเป็นพี่สาวที่ก็ยังคงรู้สึกถึงผลลัพธ์จากความสัมพันธ์ที่ขาดหาย ด้วยความรักที่เคยมีให้กัน แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไป แต่เขายังหาพี่สาวไม่เจอ

ในคืนวันนั้น เมื่อทุกคนออกไปหาพวกเขาจากทางติดกับบ้าน สมศักดิ์เริ่มกลัวกลยุทธ์ในความจำ เกิดความผิดปกติเมื่อความจริงหมายถึงแดนซึ่งเห็นกลิ่นเหม็นของความรักที่ถูกกดทับไว้

หลังการสืบค้นประวัติสำคัญระหว่างเพื่อนข้างบ้าน สมศักดิ์ได้พบข้อมูลที่เป็นไปได้—การหายตัวไปของพี่สาวเขาอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หลังจากจัดการสืบสวนเพื่อปฏิบัติการตามหาผู้หญิงคนหนึ่งที่น่าประหลาดใจ เราจะเห็นเยาวชนที่โตขึ้นมาในบ้านหลังนั้น ถูกปิดโดยความรับผิดชอบ

การเดินทางนี้เกือบจะสั่งสอนให้สมศักดิ์รู้ว่า ความรักที่เขาเสียสละต้องการการเลือกสรรอย่างประณีต จึงต้องทำการแก้ไขให้ถูกทาง หากหลีกหนีจากอัตตาของตนเองในส่วนของครอบครัวนี้ เขาต้องมีทางเลือกที่ยอมรับได้

เสียงฟ้าคำรามจนเขาหยุดและมองขึ้นไปที่ท้องฟ้า แวดล้อมไปด้วยเงาและอยู่ในกลุ่มควันรอบๆ ทำให้รับรู้ว่า มีเส้นแบ่งระหว่างคนอ่อนไหวกับความกลัวอยู่

และเมื่อมาถึงจุดกำหนดของชีวิต สมศักดิ์ได้โยนทุกอย่างทิ้งไว้ข้างหลัง เขาศึกษาและเริ่มมีความรักที่ไม่ใช่ตัวเอง เขาตัดสินใจที่จะเป็นคนที่อ่อนโยนเลือกที่จะก้าวออกไป แลกเปลี่ยนและเอาใจใส่พ่อและพี่สาวจนในที่สุดได้เห็นกันอีกครั้ง

ในการกลับบ้านลงท้าย สมศักดิ์พบกับความรักที่ไม่เคยแสดงออกและเคยถูกข้ามไป ตอนที่เขาตระหนักถึงชุมชนที่ไม่ใช่ของมนุษย์ที่เสียสละเพื่อพูด – “พวกเราหมด!” และกระนั้นเขากลับมาพบกับความรัก ไม่ใช่แค่การกอด แต่คือการเริ่มต้นใหม่ของปรากฏการณ์ที่ยังมีความหวังอยู่ในตัวเขา