“บลู นายลืมล็อกประตูอีกแล้ว!” ปอร้องเสียงสั่น ตั้งแต่ย้ายมาอยู่หอจินตนา ปอแทบไม่เคยได้นอนหลับสนิทยิ่งกว่าอยู่บ้าน เพราะกลัวข้าวของจะหาย กลัวใครจะลืมหยิบกุญแจ กลัวแม้กระทั่งนักศึกษาเพื่อนบ้านกำลังคิดแผนร้ายอยู่เสมอ บลู หัวโตและตาโตที่กำลังรินนมใส่ชามซีเรียล เดินออกมาจากครัวอย่างไม่เร่งรีบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มันมีอะไรให้น่ากลัวตรงนี้บ้างล่ะปอ นี่หอพักนะ ไม่ใช่คุก” บลูพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ
“แต่อาจจะมีขโมยปลอมตัวเป็นเพื่อนข้างห้องก็ได้นะ!” ปอเน้นเสียงหนักแน่น ทั้งที่ในหัวของปอมีภาพเหตุการณ์น่าตกใจสารพัดตั้งแต่ชั้นล่างถึงชั้นบนถึงชั้นดาดฟ้า
“โอ๊ย นายนี่นะ ชีวิตไม่มีช่องว่างให้จินตนาการบ้างเลย บางทีห้องเราน่ะอาจกำลังจะถูกเลือกให้โชว์เป็นต้นแบบ ‘ห้องสะอาด น่าอยู่’ ในเว็บไซท์มหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ” บลูกะพริบตาอย่างมั่นอกมั่นใจ เดินไปหยิบขวดน้ำแร่
ทันใดนั้น เสียงแว่วปริศนาดังมาจากทางเดิน “คืนนี้หอเราจะมีตรวจหนัก… ใครไม่พร้อมโดนแน่”
ปอมองหน้าบลู ก่อนจะตอบเบา ๆ “ตรวจอะไร? นายเคยทำอะไรผิดหรือเปล่า?”
บลูชะงักช้อนซีเรียลอยู่กลางอากาศ “ผิดอะไร นายก็อยู่กับฉันตลอดนะปอ เหลือแค่โดนตรวจฝุ่นรึไง?”
ปอฮวบหน้า พยายามคุมสติ “ฉันได้ยินเจ้าหน้าที่พูดว่ามีคนแอบเลี้ยงสัตว์ในหอ ทั้งที่มหาลัยห้ามเด็ดขาด!”
บลูทำตากลม “พูดจริงดิ?”
“ใช่ แล้วนาย… นายไม่ได้ซ่อนอะไรไว้นะ?”
บลูพยักหน้าหนักแน่น “มี…มี! ฉันซ่อนของเล่นกระดานใต้อ่างล้างหน้า แต่อย่าบอกใครล่ะ เดี๋ยวโดนเพื่อนยืมหมดฮ่า ๆ” พอสายตาปอจริงจังจึงรีบบอก “ล้อเล่น ไม่เลี้ยงอะไรทั้งนั้น”
แต่ปอเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง บรรยากาศเริ่มเคร่งเครียด ข่าวลือถูกปล่อยจากชั้นสองถึงชั้นห้า ปอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวไปเรื่อย ๆ จนเชื่อว่าบลูมีสัตว์ลับจริง (แม้จะไม่มีหลักฐานอะไรก็ตาม) และเริ่มคิดแผนช่วยเหลืออย่างลนลาน
เช้าวันรุ่งขึ้น ปอเดินวนอยู่หน้าห้อง เจออ้อยจากห้อง 530 วิ่งสวนออกมา อ้อยเป็นสาวสำอางที่มีหนูแฮมสเตอร์เป็นดั่งเพื่อนรัก ปอรีบกระซิบปรึกษา “อ้อย เธอเคยเลี้ยงแฮมสเตอร์ในหอ ไม่โดนจับได้เหรอ”
อ้อยยิ้ม ๆ “ถ้าไม่ส่งเสียงดัง หรือทำหลุด ก็ไม่มีใครหาเจอหรอก”
ปอตาโต “แล้วถ้าคนอื่นโดนแทนล่ะ”
อ้อยเปรย “บางทีคนรอบข้างอาจไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ซ่อนอะไรไว้”
ความคิดเพี้ยน ๆ พุ่งเข้าใส่ปอทันที เขามั่นใจโดยไม่มีหลักฐานใดว่า “คนซ่อน” คือบลู บลูต้องการความช่วยเหลือ! ปอค่อย ๆ เดินกลับห้องอย่างเร่งรีบ เดินชนกับเบนซ์ มนุษย์สถาปัตย์ผู้ใจดีแต่พูดช้าเหมือนกำลังสไลด์ไม้บรรทัด
“มีไรเหรอ ปอ?”
“บลูโดนจับแน่ ๆ คืนนี้เราต้องช่วยมัน!”
เบนซ์กะพริบตาช้า ๆ “ช่วยไง เนี่ยจะทำโมเดลส่งอาจารย์ ยังไม่มีเวลา…”
“เบนซ์! แค่คืนนี้ นายช่วยถามเพื่อน ๆ ว่าเจ้าหน้าที่ตรวจตรงไหนก่อน ฉันจะหาทางปกป้องบลู”
เบนซ์พยักหน้าช้า ๆ
แต่ยุทธ กลุ่มเพื่อนอีกคน โผล่มาอย่างรวดเร็ว “พูดถึงบลูเมื่อกี๊ ใครจะโดนอะไรนะ?”
“ไม่มีอะไร!” ปอตอบทันที ขณะที่เบนซ์พึมพำ “โดนจับ…ก็อาจไม่ต้องสอบ…”
ปอสะดุ้ง “เฮ้ย! ไม่ใช่แบบนั้นนะ ถ้าเพื่อนไม่รอด เราซวยทั้งแก๊ง!”
จังหวะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกัน เสียงเคาะดังเปรี้ยง ๆ ที่ประตู ก้องทั้งทางเดิน ปอใจหายวาบ บลูเปิดมารับหน้า ผู้ดูแลหอถือแฟ้มเอกสารใหญ่กับสมุดจด
“ขออนุญาตตรวจห้องนะ นี่มาตรวจสุขภาพ-ความสะอาดเฉย ๆ”
บลูกวักมือ “เชิญเลยคร้าบ อยากได้อะไรเพิ่มไหม? น้ำเปล่าอีกขวดมั้ย?”
แต่ปอหน้าเสีย หันขวับไปหาเตียง ห้องเต็มไปด้วยกล่องเก็บของยุ่งเหยิงที่บลูชอบสะสม
“ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวผมจัดให้” บลูสร้างความฉลาดเฉพาะตัวเอาชั้นวางรองเท้ามาบังกล่องนั้นอย่าง ‘แนบเนียน’
“ขอโทษนะครับ ขอเปิดดูใต้เตียงหน่อย” เจ้าหน้าที่ว่า
ปอน้ำเสียงสั่น “มีแต่ฝุ่นน่ะครับ อาจจะเยอะไปนิด”
บลูตอบกลับ “ของสะสมครับ ไม่ได้เอาออกมานอนด้วยหรอก”
ปอรีบเสริม “ยืนยันเลย ไม่มีสัตว์ใด ๆ ซ่อนอยู่ใต้เตียง”
แต่เจ้าหน้าที่เดินไปตรวจตู้เสื้อผ้า บลูยังคงชิว “ระวังโดนถุงเท้านะครับ ระเบิดกลิ่น!”
ปออยากจะร้องไห้เพราะคิดว่ากลิ่นถุงเท้าจะพาเพื่อนติดคุก
การตรวจจบไปด้วยดี เจ้าหน้าที่แค่ขอให้เก็บของให้เรียบร้อยกว่าเดิม และเขียนหมายเหตุไว้ในสมุด “ห้องนี้ สะอาดถ้ามองข้ามของวางเยอะ” บลูหัวเราะ ส่วนปอหายใจทั่วท้องเป็นครั้งแรกในรอบเดือน
แต่ปอไม่รู้เลยว่า ฤทธิ์ระแวงภายในใจยังไม่จบแค่นี้ เมื่ออ้อยเล่าให้ฟังว่าเมื่อคืนเห็นเงาดำออกมาจากห้อง 532 (คือห้องตรงข้าม!)
ปอปะติดปะต่ออย่างเหนือมนุษย์ “นี่มันแผนลวง! หรือคืนนี้จะมี ‘แก๊งแอบ’ อีกห้อง?”
เบนซ์ตอบ “ปอ นายดูเยอะไปไหม”
แต่ปอมั่นคง “เพื่อความปลอดภัยของบลู ฉันควรสอบสวนให้สุด”
วันถัดมา เรื่อง ‘สัตว์ลับ’ เริ่มลุกลาม ปอแอบฟังจากหลังเส/library/ว่า ชั้นห้าแอบเลี้ยงเต่าอยู่! จนอาจารย์กำลังสืบหาตัวคนผิด
บลูเดินมา เห็นปอกำลังหลบมุม “ไปหาข้าวก่อนไหม?”
แต่ปอกระซิบเสียงต่ำ “นายแน่ใจว่าไม่มีอะไรซ่อนอยู่ใช่ไหม?”
บลูถอนหายใจ “อย่างมากก็ซ่อนคะแนนสอบวิชาน่าอายไว้ในกระเป๋า เก็บดีสุด ๆ”
แต่ความสงสัยของปอหยุดไม่ได้ เขาเริ่มสังเกตบลูมากขึ้น ทุกครั้งที่บลูหายออกจากห้อง ปอจะพยายามแอบตาม ไปสุดขีดกระทั่งดักหน้าเพื่อนใต้ตึก
เย็นวันหนึ่ง ระหว่างที่กำลังแอบส่องเข้าไปในครัวรวมด้านข้างหอ ปอทำมือสัญญาณ เบนซ์และอ้อยแอบตามด้วย จังหวะเดียว เสียงร้องแปลก ๆ ดังขึ้นใต้ตู้เย็น
ปอขยับเข้าไปฟัง สะดุดขอบพรม บวกกับเบนซ์มือซุ่มซ่ามสะกิดโดนถาดหล่นดังสนั่น สายตาทุกคู่หันมอง
อ้อยรีบแหย่ “นี่หนูแฮมสเตอร์แน่เลย!”
บลูยืดอก “ไม่ใช่ของฉันแน่นอน!”
เจ้าหน้าที่โผล่มาพอดี ทุกคนแข็งค้าง
“ใครหลบตรงนั้น?” เจ้าหน้าที่ลากเสียงเข้ม
“ผม…หาเศษเหรียญที่หล่นไปครับ” ปอแต่งเรื่องทันที
เจ้าหน้าที่มองด้วยสายตาสงสัย ทิ้งท้ายไว้อย่างมีนัย “ระวังอย่าเงอะงะ ระวังจะคนละห้องกับเพื่อนเพราะเรื่องเล็กน้อย”
ปอเริ่มใจเสีย กลัวบลูจะถูกย้ายหอเพราะตัวเอง พยายามคิดแผนซ่อนสัตว์ที่ไม่มีอยู่จริงออกจากห้อง
แต่บลูกลับพูด “นายยิ่งคิด นายยิ่งซวยนะ ฉันไม่ซ่อนอะไรจริง ๆ เชื่อมั้ย?”
ปอลังเล “แต่ถ้านายโดนจริง ๆ ล่ะ”
บลูจ้องตานิ่ง “ฉันโดนเพราะนายต่างหาก ถ้าโดนจริง”
ทุกคนเงียบ ต่างคนต่างหน้าเหวอ เบนซ์ถึงกับพึมพำ “เพื่อนเขามีให้เชื่อ ไม่ใช่ให้จับผิด”
แต่ปอยังไม่ละความพยายาม ปฏิบัติการกู้เพื่อนยังดำเนินต่อไป เขานัดบลูออกไป ‘ชำระล้าง’ ห้อง ทั้งที่ความจริงแค่จะดูลับตาคนกวาดของอาจมีหลักฐาน
“โอ๊ย นายปั่นเก่งนะ!” บลูแกล้งบ่น “คราวหน้าให้ฉันคิดแผนบ้าง”
จังหวะฉุกคิด บลูหยิบกระดาษโน้ตออกมา “นี่ ไว้เตือนใจ ‘อย่าหวาดระแวงจนเสียเพื่อน’ นายเก็บไว้ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น”
ปอเอากระดาษนั้นไว้ในกระเป๋า ยังเหลือความกลัวเล็ก ๆ แต่ยิ้มมุมปาก
คืนต่อมา ข่าวว่ามี ‘คนโดนย้ายหอ’ จริง ๆ ฟุ้งทั้งตึก ปอนั่งถามตัวเองว่า ถ้าไม่มีบลูอยู่ห้อง จะเหงาแค่ไหน
วันนั้น เจ้าหน้าที่เรียกประชุมหน้าหอแจ้งอย่างเป็นทางการว่า “คนที่ต้องย้ายหอไม่ใช่เพราะแอบเลี้ยงสัตว์ แต่เพราะห้องชั้นสี่รั่วน้ำ ทำให้ต้องปิดปรับปรุง”
ทั้งแก๊งถอนหายใจเฮือก แต่บลูหัวเราะลั่น “จบภารกิจตื่นเต้น ตื่นตูมของเราแล้วนะ!”
ปอยิ้มเขิน ๆ “มันก็…แอบสนุกแปลก ๆ เหมือนกันนะ”
บลูตบบ่า “คราวหน้าจะคิดอะไร ให้ชวนด้วย ไม่ต้องกังวลคนเดียว”
เบนซ์ พูดช้า ๆ “ถ้าเรารวมทีม สักวันอาจเป็นทีมสอบสวนดีที่สุดในหอ…”
อ้อยโบกมือ “แต่ห้องต้องสะอาดที่สุดในหอด้วยนะ!”
ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน ในหัวใจของปอรู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ รู้ว่าการกลัวในบางที ก็ทำให้ได้เพื่อนแท้ที่พร้อมวุ่นวายไปด้วยกัน
ก่อนเข้าห้อง บลูส่งท้าย “คืนนี้อย่าล็อกประตูแน่นะ จะเดินเข้ามาเอาขนมกลางดึก ไม่อยากปลุก!”
ปอสะดุ้ง “นี่ไงล่ะ!”
เสียงหัวเราะก้องทั่วโถงหอพัก บรรยากาศอบอวลไปด้วยมิตรภาพวุ่น ๆ แบบที่ไม่มีใครอยากเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว
