เสียงเล็บมือขูดเบา ๆ บนกระจกหน้าต่างทำให้ลิตาตื่นขึ้นกลางดึก แสงจันทร์ทะลุม่านเก่าฉายบนพื้นห้องนอนในหอพักนักศึกษา อากาศเย็นชื้นลอดเข้ามา เธอผวาเหลียวมองรอบห้อง เพื่อนร่วมห้องของเธอ “ซิน” ขดตัวในมุมเตียงใต้ผ้าห่ม แต่เธอรู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่ปกติ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ซิน… ได้ยินเสียงแปลก ๆ ไหม” ลิตากระซิบ ลมหายใจขาดห้วง ซินขยับเล็กน้อย พลิกตัวหันหลังให้แสง
“อย่าเพ้อดิ ลิตา แกฝันรึเปล่า…” ซินพูดเสียงอู้อี้ด้วยความงัวเงีย ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง
รุ่งเช้า ลิตาลุกขึ้นเตรียมไปเรียนแต่เตียงซินว่างเปล่า ผ้าห่มยับแต่ไร้ร่างคน ข้าวของยังอยู่ครบ โทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์วางตรงชั้นข้างเตียงเหมือนเดิม
“ซิน?” ลิตาเดินวนไปรอบห้อง ตะโกนเรียกแต่ไร้เสียงตอบ จนกระทั่งเพื่อนห้องข้างเคียง “พีค” กับ “นัท” ผ่านมา พีคยืนกอดอกทำหน้าขรึม
“เมื่อคืนมีใครเห็นซินไหม” ลิตาถามพลางดึงผ้าห่มขึ้นดม หวังจะได้กลิ่นทุกอย่างที่เชื่อมโยงกับเพื่อนรัก
“เหมือนเมื่อคืนได้ยินเสียงฝีเท้า… แต่คิดว่าเป็นแมว” นัทตอบลังเล สีหน้าไม่มั่นใจ
“ซินน่ะ…ชอบเดินละเมอรึเปล่า” พีคก้มหน้ามองพื้น เหมือนไม่อยากสบตา
ลิตานั่งลงที่เตียง จมอยู่ในความรู้สึกผิด เธอกับซินทะเลาะกันเรื่องเล็ก ๆ เมื่อวาน ทำให้ซินตัดบทแล้วเงียบไป
ตลอดวัน ลิตาเดินสอบถามเพื่อน ๆ และคนดูแลหอ ทุกคนต่างปฏิเสธว่าเมื่อคืนไม่ได้เจอซิน หลายคนเริ่มมองหน้าเธอด้วยความข้องใจ อากาศในหอเหมือนหนักอึ้งมากขึ้นทุกชั่วโมง
ค่ำวันนั้น พีคกับนัทอาสามานอนเป็นเพื่อนที่ห้องลิตา พวกเขานั่งล้อมวงกินมาม่า เสียงหัวเราะจากโทรศัพท์กลบความอึดอัดชั่วคราว
“แปลกเนอะ มือถือซินอยู่ แต่ตัวหายไป…” นัทพูดพลางเกาหัว
“จะว่าไป คืนนี้จันทร์เต็มดวงอีกแล้ว” พีคเงยหน้ามองแสงกระจก เห็นเงาตัวเองสะท้อนผิดเพี้ยน คล้ายมีเงาอีกคนซ้อนอยู่ข้างหลัง
ลิตาจ้องกระจกบานเก่าตรงโต๊ะเครื่องแป้ง ความรู้สึกแปลกแยกรุนแรงขึ้น เธอเดินเข้าไปใกล้ แตะผิวกระจกเย็นเฉียบ ก่อนบังเอิญเห็นเงานิ่งในหน้าต่างสั้น ๆ
เสียงเคาะเบา ๆ ตามด้วยลมหายใจร้อนกรุ่น ลิตาผงะ ถอยกลับ พีคกับนัทผลักประตูออกโผล่เข้ามา
“ปิดไฟนอนเหอะ ขอให้มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” พีคตัดบท ทุกคนพยายามข่มตาหลับภายใต้ความอึดอัด
เช้าวันถัดมา มีการโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ ตำรวจเข้าตรวจสอบ พบแต่รอยนิ้วมือที่ซ้อนบนกระจกหน้าต่าง ราวกับใครพยายามเปิดมันจากภายใน
“เมื่อคืนนี้… มีใครฝันร้ายไหม” นัทเอ่ยเบา ๆ ระหว่างนั่งจับมือกันแน่น
“ไม่ใช่ฝันแล้วมั้ย ถ้า…ถ้าซินติดอยู่ในกระจก” พีคพูดเสียงแผ่ว ทุกคนซึมจนเงียบ
หลังตำรวจจากไป กลุ่มเพื่อนพบสมุดจดบันทึกของซินตกอยู่ใต้เตียง ข้อความบางส่วนคือร่างเลื้อยวกไปมาตามขอบหน้ากระจก พร้อมสัญลักษณ์ประหลาด
“ซินเขียนนี่… เหมือนขอให้ใครช่วยปลุก ถ้าเธอหลงในเงาจันทร์” ลิตาอ่านเสียงขาดเป็นช่วง ๆ เสียงนัทสะอื้นจาง ๆ
ความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นแรงกระตุ้น พวกเขาตัดสินใจสำรวจห้องเก็บของใต้หอ พบกระจกโบราณใบใหญ่ ขนาบรอยร้าวและคราบดำคล้ายรอยนิ้วมือจากภายใน
ทันทีที่พีคแตะขอบกระจก ภาพในนั้นเปลี่ยน เขาเห็นหน้าซินร้องขอความช่วยเหลือ เสียงหวีดแหลมกับเงาดำกระเพื่อมไหลผ่านกระจก
“เราต้องช่วยซิน!” ลิตาเสียงสั่น รอยยิ้มแข็งทื่อของนัทแฝงความหวาดกลัว
กลุ่มเพื่อนแยกกันเฝ้าดูรอบ ๆ กระจกทั้งคืน หวังจะสังเกตสัญญาณ แต่ไม่มีใครกล้าเคลื่อนย้ายกระจกนี้ออกจากห้องเก็บของ
ในเวลาตีสอง เสียงฝีเท้ารีบด่วนกับเสียงลมหายใจดังขึ้น นัทหันไปสะดุ้ง ลิตายืนแข็งอยู่ริมประตู พีคหายใจขาดห้วง สายตาทุกคนจ้องกระจก
“เราอาจต้องเข้าไปข้างในเอง” ลิตากลั้นใจพูด ทุกคนมองเธออย่างตกใจและลังเล ต่างเคยทำผิดกับซินด้วยความเห็นแก่ตัว
พีคจัดแจงเตรียมถุงมือ นัทกลั้นน้ำตาขอให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี ลิตาสูดลมหายใจสั่นเครือ ก่อนแตะชั้นผิวกระจก เห็นเงาตัวเองค่อย ๆ เลือนหายไป
โลกในกระจกมืดหม่น แสงจันทร์เย็นเฉียบไร้เสียงนก แม้แต่ลมหายใจก็มีไอน้ำเป็นประกาย ลิตาเดินผ่านห้องโถงที่ภาพสะท้อนของเธอซ้อนทับกับความทรงจำในอดีต ความกลัวในใจชัดเจน
“ซิน…ซิน อยู่ไหน” เธอเรียกชื่อเพื่อนไปเรื่อย ๆ ในเงามืด เสียงสะท้อนกลับมาเป็นเสียงตัวเองขาดเป็นท่อน ๆ
พีคกับนัทพยายามจะติดต่อกับลิตาจากฝั่งห้องเก็บของ เคาะกระจกเป็นจังหวะ สมาธิลิตาสร้างพลังใจเดินลึกเข้าไปจนเจอโถงเงามืดกลางห้อง
ซินยืนกอดเข่าข้างฝาผนัง น้ำตาเปรอะหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอเงยขึ้นมองลิตาด้วยแววตาลึกซึ้ง ลิตารีบวิ่งเข้าไปคว้ามือเพื่อน
“กลับบ้านกันเหอะ ฉันขอโทษที่ทิ้งเธอ” ลิตาพูด มือสั่น เมื่อซินยกมือมาลูบแก้มพลางร้องไห้
“เรากลัว กลัวถูกลืม… กลัวว่าไม่มีใครต้องการแล้ว” ซินกระซิบ ดวงตาเจ็บปวด
หลังจากลิตาใช้ความกล้าเผชิญหน้ากับความผิดจากอดีต ทั้งสองก็แสงลอดเข้ามาทะลุความมืด ซินจับมือลิตาไว้แน่น
พีคกับนัทเห็นเงาในกระจกกลับมาขยับ ทุกคนพยายามดึงเพื่อนทั้งสองกลับมา พีคตะโกนเสียงสั่น สายตาเต็มไปด้วยน้ำตา
แสงจันทร์สาดเต็มใบหน้าซิน กับลิตาขณะกำลังข้ามผ่านกระจก รอยร้าวกระจกกระเพื่อมคล้ายคลื่นน้ำ ทุกคนตะโกนชื่อกันเสียงหลง
ในที่สุด ลิตากับซินโผล่พ้นมาจากกระจก ร่างทั้งสองล้มลงกับพื้นห้องเก็บของ พีคกับนัทเข้าประคอง เสียงสะอื้นกับเสียงหัวเราะปะปน
“ขอโทษจริง ๆ ฉันรู้แล้วว่าความกลัวของฉันทำให้เราแตกแยก” พีคสารภาพ ลิตามองเพื่อนด้วยน้ำตา แต่อบอุ่นใจขึ้น
ซินซุกตัวเข้าหาเพื่อน นัทกอดไว้แน่น จุดอ่อนไหวของแต่ละคนเปลี่ยนเป็นความกล้าที่จะยอมรับกัน
เช้าวันใหม่ ความเงียบสงบเยือนหอพัก กระจกโบราณถูกคลุมผ้าขาว ลิตามองเงาสะท้อนตนเองด้วยแววตาใหม่
“ถ้าเราเลือกผิดอีก เราก็กลับมาเริ่มต้นใหม่ได้…ด้วยกัน” ลิตากระซิบกับเงาสะท้อน พีค นัท และซินยืนเคียงข้างเธอ ภาพแดดเช้าสาดทาบสี่ร่างบนพื้น เงาทอดยาวแนบเคียงกัน—ไม่มีใครเดียวดายอีกต่อไป
