เสียงเปียโนดังกลบกลิ่นแป้งสีและกลิ่นน้ำมันเทียนไข ภายในหอพักศิลปะ “ไอซิสกาย” ผู้คนแต่งตัวด้วยชุดคลุมกันหนาว เดินสวนกันไปมา จุดโคมไฟประดับอยู่เหนือโถงหลักที่มองออกไปเห็นเมืองลอยฟ้ารับแสงจันทร์สะท้อนเหนือขอบฟ้าหิมะ ศิลปินหนุ่มสาวต่างเพ่งสมาธิกับงานศิลป์ในมือ ใต้เงาจันทร์เต็มดวงที่ปรากฏเหนือหน้าต่างบานโค้ง ตัวโน้ตของเพลง “อดีตไร้เสียง” ยังคงล่องลอยในอากาศ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!คนที่นั่งอยู่ข้างเปียโนคือ พายุ เด็กหนุ่มวัยสิบเก้าที่มีเครื่องหมายแก้มรูปพระจันทร์อ่อนเฉียงบนใบหน้า พายุไม่มีใครรู้ชาติกำเนิดที่แท้จริง เขาชอบเฝ้ามองจันทร์ทุกค่ำคืน เย็นวันนั้นพายุเลื่อนนิ้วช้า ๆ ไปตามคีย์เปียโน เสียงประตูไม้ดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่เจนนี่ สาวผมดำตัดสั้น ใส่เสื้อโค้ทใหญ่กว่าตัว จะเดินเข้ามา
“นี่ พายุ…นายได้ข่าวไหม? แอนนาไม่กลับมาหลายชั่วโมงแล้ว” น้ำเสียงเจนนี่เต็มไปด้วยความกังวล เธอมองซ้ายขวาราวกับกลัวใครได้ยิน พายุเอียงศีรษะ “แอนนา?”
เจนนี่ขบฟันคิดก่อนไขว้นิ้วมือ “เห็นมีคนบอกว่าตำรวจขึ้นมาตรวจรอบหอนาฬิกา นายว่ามันเกี่ยวมั้ย?”
พายุเงียบ สีหน้าไม่แน่ใจ “แอนนา…เธอบอกว่าต้องออกไปคุยเรื่องผลงานประกวด…แล้ว…”
เสียงเปิดประตูอีกบานดังขึ้น ขาดตอนความสนทนา ฟิลลิป หนุ่มผิวคล้ำตัวสูงเดินกระแทกเท้าเข้ามา ท่าทีหัวเสีย “จะคุยอะไรก็พูดตรงนี้เถอะ ไม่มีใครในหอตอนนี้ที่ไว้ใจได้หรอก”
บรรยากาศเย็นลง พายุกำเปียโนจนข้อมือขาว ซีรีน มือวาดภาพสีน้ำ นั่งอีกมุมเงยหน้าขึ้น “เขาหายไปเมื่อคืนก่อนพระจันทร์เต็มดวง…ใช่ไหม ฟิลลิป?”
ฟิลลิปผงกหัว ไม่สบตาใคร “ใช่” ความเงียบถาโถมราวหิมะที่ตกลงกลางห้อง เจนนี่เดินมาหยุดตรงขอบหน้าต่าง ลมหนาวพัดผมเธอปลิว “นี่มันคงไม่ใช่…อย่างครั้งก่อน?”
ไม่มีใครพูด วินาทีหนึ่งพายุเพ่งมองจันทร์นอกหน้าต่าง สายตาวูบไหวด้วยความกลัว เจนนี่เสียงสั่น “ถ้ามีคำสาป…หรือมีอะไรบางอย่างในเมืองนี้จริง ๆ…เราต้องสืบความจริงก่อนจะมีใครหายไปอีก”
เสียงเปียโนยังค้างไว้เพียงโน้ตเดียว บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความกดดัน เร็ว ๆ นี้ เมืองลอยฟ้ากำลังจะมีเทศกาลแสงเหนือ ตำรวจปิดกั้นเขตหอนาฬิกา มีข่าววัตถุประหลาดตกจากฟ้า—ทุกอย่างสื่อถึงเงื่อนไขที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง
“ทุกคนมีอะไรปิดบัง คนหายตัวแบบนี้… มันไม่ใช่อุบัติเหตุ” ฟิลลิปพูดขึงขัง เจนนี่กลืนอากาศแข็ง ๆ ยื่นมือไปแตะแขนพายุโดยไม่พูดอะไร เขาแอบสะดุ้ง แต่ไม่ปัดมือออก บรรยากาศอบอุ่นเจือความกลัวบางอย่าง
คืนนั้น พายุเดินกลับห้อง เขาพบจดหมายแปลก ๆ เสียบใต้ประตู “อย่าบอกใคร ถ้าอยากรอด ให้ออกมาที่สะพานแก้วตอนสองทุ่ม” ตัวอักษรโย้เย้ด้วยหมึกดำไม่มีชื่อ เขากำลังตัดสินใจหยิบมือถือโทรหาแอนนา แต่ลังเล นิ้วสั่นเล็กน้อย สุดท้ายเขาตัดสินใจเก็บจดหมายในกระเป๋าเสื้อโค้ท
การประชุมประจำสัปดาห์ของหอพักจัดขึ้นในห้องโถงกลาง ครูใหญ่ เคียร่า—หญิงสูงวัยท่าทีสงบนิ่งเสียงนุ่ม—แจ้งเรื่องการหายตัวของแอนนาอย่างเป็นทางการ “ทุกคนต้องไม่ออกจากเขตพักหลังสองทุ่ม” เธอเตือนด้วยแววตาแข็งกร้าว เจนนี่เหลือบตาประสานสายตากับพายุ มีบางอย่างในสีหน้าของครูใหญ่ที่ทำให้ทุกคนไม่กล้ามองตรง ๆ
ฟิลลิปเถียงเสียงดัง “งั้นพวกเราต้องรอจนกว่าใครจะหายไปอีกเหรอ?”
ครูใหญ่เคียร่านิ่ง ก่อนตอบช้า ๆ “ในเมืองนี้ ทุกคนมีเหตุผลที่จะระวังตัว” ท่ามกลางความเงียบ ทุกคนในห้องต่างรู้ว่าเธอไม่ได้หมายแค่โจรธรรมดา
ค่ำคืนนั้น พายุกับเจนนี่นั่งเงียบอยู่บนหลังคาหอพัก ใต้แสงจันทร์เหมือนแผ่นกระจก พายุลังเลจะพูดถึงจดหมายนั้น เจนนี่รูดปลอกคอเสื้อตัวเอง “ฉันกลัว…ว่ารอบนี้จะไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ”
พายุชะงัก “นายคิดว่ามันคืออะไร?”
เจนนี่นิ่งไปนาน “น้ำเสียงครูใหญ่เปลี่ยนไปตั้งแต่ปีที่แล้ว แอนนา…เธอเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องคำสาปดี”
พายุรู้สึกผิดแปลกในอก เขามีแผลเป็นที่ข้อมือจากคืนฝนตกเมื่อหลายปีก่อน—คืนที่เขาเคยตัดสินใจผิด เลือกหนีความจริง พายุยังจำได้ดีถึงแววตาแม่ที่จากไป—ความกลัวถูกทิ้งให้เป็นความลับเร้นลึก
ตกดึก ฟิลลิปแอบเข้าไปค้นห้องครูใหญ่ แสงแฟลชสาดผ่านชั้นหนังสือ เขาค้นพบสมุดจดเล่มเก่า ภายในระบุรายชื่อเด็กในอดีต ทุกชื่อมีเครื่องหมายพระจันทร์และจุดหมายวันหายตัว ฟิลลิปหน้าเสีย รีบถ่ายภาพเอกสารไว้แล้วซ่อนกลับที่เดิม
กลางสะพานแก้ว พายุยืนนิ่งในความมืด เงาจันทร์ฉาบบนผิวกระจก มีเสียงฝีเท้าค่อย ๆ เข้ามา เจนนี่ “พายุ นายทำอะไร?”
“นายตามฉันมาทำไม?” เสียงพายุสั่น เจนนี่ดูเครียด “ก็ฉันไม่ไว้ใจใคร…แล้วนายจะทำอะไร?”
ทันใดนั้น มีเงาดำโดดข้ามหลังคาตึกที่ไกล เสียงโลหะขูด ทั้งสองหลบหลังเสา เงาประหลาดกระโดดลงขวางหน้าพวกเขา มันเป็นรูปเงาคนแต่มีแสงจันทร์ทะลุผ่าน ใบหน้าคล้ายสวมหน้ากากเปล่า
พายุจ้องตาค้างด้วยความตกใจ เจนนี่กัดฟัน “นั่นใช่…แอนนาหรือเปล่า?”
เงานั้นก้าวเข้าหา เสียงแตกของกระจกและลมแรงพัดข้าวของปลิวว่อน พายุตัดสินใจคว้ามือเจนนี่แล้ววิ่งหนี เสียงเงาตะโกนลอยมาตามลม “จงคืนสิ่งที่ขโมยไป!”
ทั้งสองหอบหายใจเมื่อถึงบันไดหนีไฟ เจนนี่ทรุดลงข้างกำแพง “นายเห็นไหม? หน้ากากนั่น…เหมือนเครื่องหมายจันทร์ของนาย”
พายุหน้าโพรก มือคลำเครื่องหมายบนแก้ม “ฉัน…เคยเจอแบบนี้ในฝันตอนเด็ก ๆ”
ฟิลลิปวิ่งตามขึ้นมา “เก็บของ เราต้องออกไปจากหอนี้!”
“ไปไหน?” เจนนี่ถาม ฟิลลิปสบตาเหมือนขอร้อง “ลงไปข้างล่าง ไปดูใต้โรงหนังเก่า แอนน่าเคยพูดถึง”
ทั้งสามแอบหนีออกจากหอพัก ลัดเลาะตามซอกอาคาร เมืองลอยฟ้าในยามค่ำให้ความรู้สึกเยียบเย็น คนเดินน้อย แสงไฟเหลืองสะท้อนบนพื้นหิมะ มีเสียงแตรล่องลอยอยู่เบื้องล่าง
ใต้โรงหนังเก่า พวกเขาพบร่องรอยสัญลักษณ์จันทร์และกระจกแตก ฟิลลิปหยิบสมุดจดขึ้นเทียบ เจนนี่ส่องไฟฉายเจอประตูบานแคบ ดึงเปิดออกอย่างระวัง ในห้องมืดมีร่องรอยถูกคนขูดขีดเต็มไปหมด เงาหนึ่งโผล่จากเงามืด—เป็นแอนน่าในสภาพอิดโรย มีแผลที่แขนยาวเป็นรอยเทียนไขหยด
“ออกไป!” แอนน่าตะโกนเสียงแหบ เจนนี่ผงะถอย “เธอเป็นบ้าอะไร!”
“จะมีใครถูกเลือกเป็นรายต่อไป ถ้าไม่มีคนหยุดวงจรนี้!” แอนน่าปลุกปล้ำกับประตู ฟิลลิปจับมือเธอไว้แน่น “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
แอนน่ากระชากแขนออก “คำสาปของครอบครัวฟ้า—the Sky—บรรพบุรุษฉันขโมยกระจกจันทร์มา เหลือแค่เงานี้จะมาคร่าชีวิตทุกคนที่เกี่ยวข้อง ถ้าไม่คืนสิ่งนั้น ทุกปีจะมีคนหายไป”
เจนนี่ตกใจ “สิ่งที่ครูใหญ่ไม่บอกเราคืออะไร?”
แอนน่าน้ำตาคลอ “ผู้ถูกเลือกอาจจะรอด หรือทุกคนตายหมด…มันมีคนในหอนี้รู้ดีแต่ไม่ยอมบอก”
เสียงปล่องอากาศลั่น มีรอยเท้าเงาอีกคู่วิ่งตามหลังมา ช่วงชุลมุนคือเสียงลมหายใจดังใกล้ ๆ ฟิลลิปตะโกน “รีบหนี!”
พายุหยุดนิ่ง มองกระจกจันทร์ในมือแอนนา นึกถึงแม่กับร่องรอยความผิดในอดีต “งั้นฉันคือหนึ่งในคนที่ควรชดใช้?”
แอนนาเงยหน้าสบตา “นายต้องตัดสินใจ—จะยอมปล่อยเงานั้นเอาชีวิตไปอีก หรือคืนทุกอย่าง คืนความจริงต่อทุกคนในเมืองนี้”
ชั่วขณะหนึ่ง แสงจันทร์สาดเข้ามาในห้อง เงาหน้ากากยืนจ้องรออยู่ พายุสั่นหัว “ฉันหนีมาแล้วครั้งหนึ่ง…แต่คราวนี้จะไม่หนี”
เขาเดินตรงเข้าหาเงานั้น หยิบเครื่องหมายจันทร์ที่แก้มลอบถอดออก—มันคืองานศิลป์แก้วที่บิดเบือนความทรงจำของเขา—มือยื่นชิ้นแก้วคืนให้เงานั้น เงาจันทร์รีบคว้ามันไว้ เสียงแตกเหมือนโลกทั้งใบสั่นสะเทือน
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยน กระแสลมแรงพัดหิมะปกคลุมทั่วเมือง จากนั้นทุกอย่างสงบนิ่ง เงาหน้ากากค่อย ๆ ละลายเป็นไอจางจาง กลายเป็นฝุ่นเงินที่ปลิวหาย เจนนี่โผกอดพายุไว้แน่น “นาย…กล้าจริง ๆ …ทั้งที่กลัวสุดหัวใจ”
แอนน่าทรุดตัวลงกับพื้น ปล่อยน้ำตา “ฉันขอโทษ…ที่ปิดบังความจริง”
ฟิลลิปลูบไหล่ทั้งคู่ สิ่งที่สูญเสียไปจะไม่มีวันหวนคืน แต่อย่างน้อยพวกเขาได้คืนความจริงให้กับเมืองนี้
รุ่งเช้า เมืองลอยฟ้าเปิดรับแสงใหม่ พายุเดินกลับหอพักด้วยสีหน้านิ่งขึ้น ไร้เครื่องหมายจันทร์บนแก้ม ก่อนเข้าไปในห้องเปียโน เขาหันไปมองเงาสะท้อนจันทร์บนกระจกบานใหญ่ สะท้อนสายตาแกร่งของคนที่ไม่เหลืออะไรต้องซ่อนอีกต่อไป
