เสียงนาฬิกาปลุกแหกขี้ตาดังลั่นในเช้าวันเสาร์ หอพัก 4/4 ตึกเก่ากึ่งใหม่บนมุมหักศอกของมหาวิทยาลัย ม่านแดดยังทะลุม่านเก่าได้ไม่ถึงไหน ศิลากระโจนลงมาจากเตียงสองชั้นอย่างแน่วแน่ จมูกแนบคอเสื้อกลิ่นยาสระผมประหลาด เขาส่องกล่องของขวัญที่ซ่อนใต้โต๊ะ ส่วนเรย์ เพื่อนร่วมห้องยังนอนคลุมโปง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เมื่อคืนแกวางไว้ตรงนี้ใช่ปะวะ?” ศิลางึมงำพลางขยี้ตา
เรย์โผล่หัวมาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ “ฉันไม่รู้ แกเป็นคนวางไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่…แต่ทำไมซ่อนเองจำไม่ได้ว่าซ่อนไว้ไหนวะ!”
เรย์กลอกตา เขาลุกขึ้น ล้วงมือถือมาดูตาราง “อย่าลืมนะ วันเกิดพี่เลี้ยงหอวันนี้นะ เราต้องเซอร์ไพรส์พี่ต้น โอเค๊?”
ศิลาหัวเราะ “อันนี้เรื่องเล็ก ฉันจบแผนแน่นอยู่แล้ว เรื่องหาของขวัญน่ะแกห่วงไปเอง”
แต่ทันใดนั้นเอง ประตูห้องกระแทกเปิด เดชะ พี่ใหญ่ประจำชั้นเดินลิ่วเข้ามา หอบกล่องพิซซ่าเมื่อคืนกับกลิ่นอาหารทะลวงจมูก
“เมื่อคืนใครเอากล่องนี้ไปทิ้งตรงบันได? ใครก็ได้สารภาพมา!” เดชะตวาด ศิลากระพริบตาปริบ ๆ ใจเต้นโครม
เรย์รีบแก้ “ไม่ใช่ผมนะพี่ ของซิลาต่างหาก!”
ศิลาตกใจ “เดี๋ยว! ยังไงนะ…”
“นี่! ของขวัญฉันอยู่ไหน!!?”
เดชะชะงัก “ของขวัญอะไร”
ในขณะที่ศิลา เริ่มคิดว่าบางอย่างผิดพลาดหนักแล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเฟิร์น สาวหอพักข้าง ๆ โผล่มาชะโงกหน้า
“มีใครเห็นแมวฉันบ้าง!?”
“แมวชื่ออะไร” เดชะถามอย่างไม่อยากยุ่ง
“ชื่อ ‘ของขวัญ’ ไง!”
ศิวะกับเรย์อึ้งกิมกี่ มองหน้ากันวินาทีหนึ่ง ก่อนเรย์ค่อย ๆ ยกมือ “เมื่อกี้เราคุยเรื่องของขวัญ ไม่ได้หมายถึงแมวของคุณเฟิร์นนะ…”
เฟิร์นหน้าเครียดใส่ “ก็มันหายกับกล่องพิซซ่าเมื่อคืน!”
ศิลากลืนน้ำลาย ลางร้าย เริ่มเห็นแผนเซอร์ไพรส์ตั้งไข่จะแตกดังเปรี้ยงก่อนเริ่ม
ฉากวุ่นวายเปิดแน่นหอพักทุกคนแตกตื่น ปีเตอร์ เพื่อนห้องข้างประสิทธิ์ สะดุ้งตื่นตามเสียง เลื่อนหน้าต่างแคบ ๆ พูดข้ามซี่เหล็ก “ข้างล่างมีแมวด้วยเหรอ?”
ศิลาหันไป “ทุกคนหยุด! เดี๋ยวผมตามหาแล้วจะคืนให้”
เรย์ถอนหายใจ “เพราะแผนของนายแท้ ๆ เลย…”
“ไม่ใช่แผนฉันเสียหน่อย! ของขวัญหมา–“ ศิลาพูดยังไม่ทันจบก็โดนเฟิร์นขัด “แมว!”
ศิลาเหลืออด “โอเค! ของขวัญแมวก็แมว!”
เดชะเอะอะ “แต่กล่องใต้บันไดฉันทิ้งไปให้แม่บ้านกวาดแล้วนะ”
ศิลา “แล้วแมวอยู่ไหน–”
ทุกคนหยุดอึ้งตามเดชะไปชั้นล่าง วิ่งฝ่ากันอลหม่านตามลู่ของกล่องปริศนาและเสียงร้องแมว (หรืออาจเป็นเสียงท้องร้องของปีเตอร์) ระหว่างที่เดินค้นกล่องกลับมาเฟิร์นเห็นเพียงตุ๊กตาที่เตรียมจะเป็นของขวัญวันเกิดพี่ต้น…
“นี่อะไรเนี่ย ของเล่นหมาเหรอ?” เฟิร์นถามอย่างงง ๆ
ศิลาสำทับ “มันเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์เซอร์ไพรส์อีกที พี่ต้นชอบของตลกไง”
เรย์แอบกุมขมับ “นายนี่มัน…”
ระหว่างความโกลาหล โทรศัพท์เฟิร์นดังขึ้น แม่บ้านแจ้งเสียงเข้าใจผิด ว่ามีกล่องแปลกวางไว้หน้าห้องน้ำหญิง ทุกคนรี่ไปยังจุดเกิดเหตุโดยไม่สิ้นสุด
ประตูหน้าห้องน้ำหญิงค่อย ๆ เปิด เดชะปรี่เข้าไปก่อน แต่แล้วกลายเป็นโดนไล่กลับเพราะปีเตอร์ดันเดินหลุดรอดเข้าไปก่อนโดยไม่รู้ตัว ปีเตอร์หันหลังมา “ขอโทษ ผมแค่มาหาแมว…”
เสียงหวีดจากห้องน้ำ “ผู้ชายเข้าไม่ได้!” ทุกคนสะดุ้ง เพิ่งรู้ว่าแมวและของขวัญกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิดไว้ในเวลานี้
ศิลาเริ่มเครียด “ฉันแค่จะเซอร์ไพรส์วันเกิดพี่ต้น ไหงเจอมรสุมนี้!”
เดชะตบบ่า “แกควรคิดให้มากกว่านี้ก่อนเอาของเล่นไร้สาระมาซ่อนแถวนี้”
เฟิร์นยังไม่ลดละ “แล้วไหนแมวฉัน ของขวัญฉันล่ะ!”
เรย์พูดแทรก “เราดูเหมือนไม่เซอร์ไพรส์ใครเลยนะ นอกจากตัวเอง…”
ศิลาเหลืออด “ทุกคนใจเย็น ผม–”
ประตูหลังหอพักดังปัง! แมวของเฟิร์นวิ่งปรู๊ดออกมา ฟาดไปชนถุงซักรีด แล้วปีนไปซ่อนในเครื่องซักผ้า!
เรย์ตะโกน “อย่าเพิ่งเปิดเครื่อง! มีแมวอยู่!”
แม่บ้านตกใจ “แมวตัวนี้หรือที่ซ่อนในกล่องเมื่อคืน?”
เฟิร์นรีบคว้าตัว “ของขวัญ! ทำไมไม่อยู่ห้องดี ๆ ห๊ะ!”
ศิลาอ้าปาก “ขอคืนของขวัญ…เอ้อ หมายถึงขอมอบของขวัญ…เอ่อ…”
ปีเตอร์โผล่หัวออกมา “หรือเราจะเซอร์ไพรส์แมวแทน?”
เดชะ “งั้นงานเซอร์ไพรซ์ปีนี้…เปลี่ยนเป็นวันเกิดแมวเลยไหม”
ศิลาพูดสวน “ไม่ๆ! ฉันวางแผนมาดีแล้ว…แค่ทุกคนเข้าใจผิดเอง!”
เรย์ “แกอาจต้องวางแผนชีวิตใหม่ก่อนเลยศิลา…”
เสียงหัวเราะปะปนเสียงบ่น ทุกคนได้ของขวัญเป็นเรื่องวุ่นวายคนละอย่าง ศิลาจึงถวายตนเป็นตัวตลกแทนของขวัญวันเกิดพี่ต้น แต่ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นในกลุ่ม กลายเป็นของขวัญที่ไม่ซ้ำซ้อนและ “พิเศษ” จริง ๆ
สุดท้ายค่ำวันใหม่ ศิลานั่งข้างเรย์บนดาดฟ้า อากาศเย็นฉ่ำ
“แกว่าปีหน้าจะซวยกว่านี้ไหม”
เรย์ยิ้ม “ถ้ามีนาย…ไม่มีอะไรหรอกที่เป็นไปตามแผน”
ศิลาชูแก้วน้ำหวาน “งั้น…ขอให้หอเราวุ่นๆ แบบนี้ละกันนะ!”
ปีเตอร์แถข้างหลัง “ปีหน้าอย่าลืมนับแมวก่อนงานนะ!”
ทุกคนหัวเราะกัน น้ำตาเล็กน้อยแห่งความผูกพันในหมู่เพื่อน พี่น้อง และแมวหลบมุมหนึ่งโต๊ะ “ของขวัญ” จ้องทุกคนอย่างผู้ชนะตัวจริง
เสียงประตูหอพักกระแทกเบา ๆ บอกให้รู้ว่า แม้วุ่นวายจะผ่านไป แต่ชีวิตที่นี่…คงไม่มีวันเงียบเหงา
