ลินินรู้ตัวว่ามาถึงเมืองเงียบขำแล้ว ตอนรถสองแถวเบรกหน้าศาลากลางอย่างสุภาพจนฝุ่นยังดูเกรงใจ ป้ายไม้ขนาดใหญ่แขวนอยู่เหนือซุ้มดอกเฟื่องฟ้า เขียนด้วยตัวอักษรสีน้ำเงินว่า “กรุณางดหัวเราะเพื่อความสงบของชุมชน” ข้างล่างมีบรรทัดเล็กกว่า “ฝ่าฝืนปรับตามความกว้างของรอยยิ้ม” เธออ่านซ้ำสองรอบ คิดว่าคงเป็นแคมเปญท่องเที่ยวแนวประหลาด แล้วหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ หนึ่งที แค่ “หึ” ที่ยังไม่ทันโตเป็นเสียง “ฮ่า” ชายวัยกลางคนในเสื้อกั๊กเทศบาลก็โผล่มาจากหลังต้นตีนเป็ด ยื่นกระดาษสีชมพูให้เหมือนแจกคูปองลดน้ำปลา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ใบสั่งครับ ยิ้มกว้างระดับสอง มีเสียงประกอบเล็กน้อย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มจนเหมือนขอโทษแทนโลก “ค่าปรับยี่สิบบาท หรือเขียนคำปฏิญาณว่าจะใช้ริมฝีปากอย่างรับผิดชอบหนึ่งบรรทัด”
ลินินมองใบสั่ง มองป้าย มองชายเสื้อกั๊ก แล้วพยายามปิดปากตัวเอง แต่ไหล่เธอสั่นอย่างคนถือถุงแกงร้อน “นี่จริงเหรอคะ”
“ในเมืองนี้เราไม่พูดเล่นเรื่องการไม่พูดเล่นครับ”
“ประโยคเมื่อกี้ถ้าอยู่กรุงเทพฯ จะได้ค่าตัวนะคะ”
ชายเสื้อกั๊กจดเพิ่ม “มีความพยายามสร้างมุกต่อเนื่อง ขอเตือนด้วยวาจา”
ลินินรีบหุบปาก เธอลากกระเป๋าผ้าสีเหลืองเข้มที่บรรจุโน้ตบุ๊ก เสื้อผ้าสามชุด และความมั่นใจเกินเหตุอีกครึ่งกระเป๋า เธอเป็นนักเขียนบทคอมเมดี้อิสระที่กำลังตกงานอย่างมีศักดิ์ศรี คือยังบอกแม่ว่า “งานกำลังเลือกเราอยู่” ทั้งที่ความจริงคือเธอส่งพอร์ตไปสิบสองที่ ได้กลับมาสามคำตอบ หนึ่งคือขอบคุณ สองคือยังไม่เหมาะ และสามคือสติกเกอร์รูปกระถางต้นไม้ซึ่งเธอยังไม่เข้าใจว่าเป็นการปฏิเสธหรือคำอวยพร บัวตอง เพื่อนสนิทและโปรดิวเซอร์จำเป็นของเธอ ส่งเธอมาที่เมืองเงียบขำเพื่อทำวิดีโอโปรโมตการท่องเที่ยว “เมืองที่จริงจังที่สุดในภาคตะวันออก” ถ้าปิดงานนี้ได้ สตูดิโอเล็ก ๆ ที่ทั้งคู่เช่าไว้จะไม่ต้องกลายเป็นร้านซ่อมพัดลมของเจ้าของตึก
โทรศัพท์เธอสั่น บัวตองโทรมาเสียงลุ้นเหมือนส่งลูกเข้าห้องสอบ “ถึงยัง เมืองเป็นไง น่าเที่ยวไหม”
“น่าเที่ยวมาก ถ้าคนเที่ยวเป็นตุ๊กตาหิมะที่มีปัญหากับความสุข”
“ดีเลย แปลว่ามีคาแรกเตอร์”
“บัว เธอแน่ใจนะว่าเขาจ้างเราทำคลิปตลก”
ปลายสายเงียบไปครึ่งวินาที ซึ่งสำหรับบัวตองเท่ากับสารภาพบาป “เขาจ้างทำคลิปประชาสัมพันธ์ภาพลักษณ์ ฉันอาจเขียนในอีเมลว่าเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้าน ‘การจัดการอารมณ์ขันในพื้นที่สาธารณะ’ เพื่อให้ดูแพง”
“บัวตอง” ลินินกดเสียงต่ำ “ฉันเป็นนักเขียนที่เคยทำให้ลูกค้าขายข้าวเกรียบด้วยคำว่า ‘กรอบจนแมวยังหันมาขอใบเสร็จ’ นั่นไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ มันคือคนที่ควรถูกพักการใช้คำว่าแมว”
“อย่าดูถูกตัวเอง เธอทำให้แมวมีมิติทางบัญชี”
ก่อนลินินจะเถียงต่อ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบเดินเข้ามา เขาถือแฟ้มสามเล่มแนบอกเหมือนเกราะป้องกันความไม่แน่นอน ใบหน้าหล่อแบบคนตั้งใจหล่อไม่ทัน เพราะมัวแต่จัดตารางชีวิตให้ตรงช่อง เขาหยุดตรงหน้าเธอ ก้มหัวน้อย ๆ แล้วพูดว่า “คุณลินิน พิทักษ์คำ ใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ ถ้าค่าปรับยี่สิบบาทเมื่อกี้ไม่ทำให้ฉันเปลี่ยนชื่อหนีไปก่อน”
ชายหนุ่มกะพริบตา เหมือนประโยคของเธอเป็นนกชนกระจก “ผมกวิน รองปลัดฝ่ายวัฒนธรรมและความสงบชุมชน ยินดีต้อนรับครับ เรารอท่านผู้ตรวจอยู่”
“ท่าน…อะไรนะคะ”
“ผู้ตรวจประเมินความสุขุมภาคสนาม” เขาเปิดแฟ้มอย่างรวดเร็ว “ตามหนังสือที่ทีมงานท่านส่งมา ท่านมีประสบการณ์ควบคุมสถานการณ์ขำขันในงานสาธารณะกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบโครงการ และสามารถออกแบบมาตรการลดเสียงหัวเราะโดยไม่ทำลายความเป็นมนุษย์”
ลินินได้ยินเสียงบัวตองในโทรศัพท์กระซิบ “อุ๊ย ฉันอาจใส่คำว่าไม่ทำลายความเป็นมนุษย์ลงไปด้วย มันดูอบอุ่น”
ลินินปิดไมค์โทรศัพท์ แล้วส่งยิ้มให้กวิน ยิ้มแบบคนกำลังยืนอยู่บนสะพานไม้ที่ตัวเองเพิ่งจุดไฟ “ค่ะ ก็…เราพยายามไม่ทำลายค่ะ เท่าที่งบประมาณอนุญาต”
กวินถอนหายใจโล่ง “ดีมากครับ เพราะพรุ่งนี้คณะกรรมการจากจังหวัดจะมาตรวจ เมืองเราต้องผ่านเกณฑ์ ‘ชุมชนสุขุมต้นแบบ’ ไม่อย่างนั้นเงินสนับสนุนห้องสมุดประชาชนจะถูกโยกไปทำวงเวียนรูปแตงกวายักษ์ที่ตำบลข้าง ๆ”
“แตงกวายักษ์ฟังดูเป็นภัยเงียบจริง ๆ ค่ะ”
“ขอบคุณที่เข้าใจภัยนี้ครับ” เขาพยักหน้าอย่างจริงจังจนลินินรู้สึกผิดที่ไม่ได้จริงจังด้วย
ศาลากลางเมืองเงียบขำเป็นอาคารไม้สองชั้นทาสีครีม มีระเบียงยาวและกระดิ่งเล็ก ๆ แขวนทุกมุม แต่กระดิ่งถูกพันด้วยผ้าสักหลาดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงร่าเริงเกินไป กวินพาเธอผ่านลานซ้อมพิธี ชาวเมืองประมาณสามสิบคนยืนเรียงแถวหน้าป้าย “ยิ้มได้ในใจ ไม่รบกวนใครภายนอก” มีคุณป้าขายขนมสอดไส้ยืนหลับตาเหมือนภาวนา เด็กมัธยมถือป้ายเตือน “ถ้าขำ ให้คิดถึงภาษี” และชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังสาธิตการพยักหน้าแทนเสียงหัวเราะอย่างแข็งแรงจนคางแทบมีวินัยของตัวเอง
“นี่คือการซ้อมรับคณะกรรมการครับ” กวินอธิบาย “เราจะมีขบวนต้อนรับแบบเรียบง่าย โชว์สินค้า OTOP แตงกวาดองไร้เสียง และการอ่านกลอนสดที่ไม่มีสัมผัสตลก”
ลินินหยุดเดิน “กลอนสดที่ไม่มีสัมผัสตลกนี่ทำยังไงคะ”
“เราใช้คำว่า ‘ประมาณ’ เยอะ ๆ ครับ มันตัดอารมณ์ได้ดี”
เด็กมัธยมที่ถือป้ายหันมามองลินิน ดวงตาเป็นประกาย “พี่เป็นคนจากเมืองใหญ่ใช่ไหมคะ พี่เคยหัวเราะบนรถไฟฟ้าไหม”
กวินขยับแว่น ทั้งที่ไม่ได้ใส่แว่น “พลอยแก้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสัมภาษณ์เชิงล่อลวง”
เด็กสาวยิ้มแฉ่งแล้วรีบเอามือปิดปาก “หนูแค่ศึกษาวัฒนธรรมค่ะ”
“ศึกษาทีไรใบสั่งของเธอหนาขึ้นทุกที”
พลอยแก้วกระซิบกับลินิน “หนูสะสมครบสิบใบแลกแก้วน้ำได้แล้วค่ะ แต่ป้าจำเริญบอกอย่าไปภูมิใจ”
คุณป้าขายขนมสอดไส้ที่ชื่อจำเริญหันมา “ป้าพูดว่าอย่าให้เทศบาลรู้ว่าป้าภูมิใจต่างหาก”
กวินไอเบา ๆ “ทุกคนครับ นี่คือคุณลินิน ผู้ตรวจประเมินและที่ปรึกษาเฉพาะกิจ เธอจะช่วยเราผ่านวันพรุ่งนี้ ขอความร่วมมือเต็มที่”
คนทั้งลานยกมือไหว้พร้อมกัน ลินินอยากยกมือไหว้ตอบแล้วตะโกนว่าเข้าใจผิดค่ะ แต่คำว่าเงินสนับสนุนห้องสมุดกับค่าเช่าสตูดิโอที่ค้างอยู่สองเดือนมาชนกันในอก เธอจึงยิ้มอย่างควบคุมความกว้าง “ดิฉันจะทำเต็มที่ค่ะ เป้าหมายของเราคือ…ทำให้ความสุขไม่รั่วออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาต”
ชาวเมืองพยักหน้าอย่างศรัทธา กวินจดลงแฟ้มทันที “ประโยคนี้ดีครับ ใช้เปิดรายงานได้”
ลินินกลืนน้ำลาย เธอเคยโกหกเล็ก ๆ หลายครั้ง เช่น บอกแม่ว่ากินผักแล้วทั้งที่แตงกวาในเบอร์เกอร์นับหรือไม่ยังเป็นข้อถกเถียง แต่ครั้งนี้เธอเหมือนโยนเมล็ดถั่วลงดินแล้วมันงอกเป็นต้นไผ่พร้อมใบสั่งราชการ
การประชุมฉุกเฉินจัดในห้องประชุมที่มีป้าย “โปรดสำรวมแม้เก้าอี้จะดัง” นายกเทศมนตรีพฤกษ์นั่งหัวโต๊ะ เขาเป็นชายร่างเล็ก หนวดตัดตรง สีหน้าเหมือนเพิ่งทราบว่าชีวิตไม่มีปุ่มย้อนกลับ ข้างเขามีหมอมึก แพทย์ประจำเมืองผู้คิดค้นไม้บรรทัดวัดรอยยิ้ม และป้าจำเริญที่อ้างว่ามาในฐานะตัวแทนผู้ประกอบการขนม แต่ใส่ผ้ากันเปื้อนลายหน้าคนหัวเราะที่พลิกกลับด้านไว้
นายกพฤกษ์พูดช้า ๆ “คุณลินิน เมืองเราก่อตั้งกฎงดหัวเราะสาธารณะมาเก้าปี เพื่อรักษาภาพลักษณ์สุขุม นักลงทุนชอบความแน่นอน ไม่ชอบคนหัวเราะตอนเซ็นเอกสาร”
ลินินถาม “เคยมีนักลงทุนบอกแบบนั้นเหรอคะ”
ทั้งห้องเงียบ กวินมองแฟ้ม ป้าจำเริญมองเพดาน หมอมึกมองไม้บรรทัด นายกพฤกษ์ตอบ “เขาไม่ได้บอก แต่เขากลับไปก่อนกินข้าวกลางวัน”
“อ๋อค่ะ หลักฐานแบบอาหารเที่ยง”
กวินรีบแทรก “ประเด็นคือจังหวัดจะดูว่ากฎนี้ช่วยให้เมืองเป็นระเบียบหรือไม่ ถ้าผ่าน เราได้เงินปรับปรุงห้องสมุด อาคารเก่าทรุดมากแล้ว”
“ห้องสมุดสำคัญมากเหรอคะ”
กวินเงยหน้า แววตาเปลี่ยนจากแฟ้มราชการเป็นคนจริง ๆ “สำคัญครับ มันเป็นที่ที่เด็กหลังเลิกเรียนไปนั่งอ่านหนังสือ ผู้สูงอายุไปอ่านหนังสือพิมพ์ คนตกงานไปใช้คอมพิวเตอร์หางาน และบางคน…” เขาหยุดนิดหนึ่ง “บางคนไปนั่งเงียบ ๆ ในวันที่บ้านเงียบเกินไป”
ลินินไม่ได้สวนกลับ เธอแค่พยักหน้า ความขำที่มักกระเด้งขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันตัวค่อย ๆ นั่งลงเหมือนหมาที่รู้ว่าตอนนี้ไม่ควรเห่า
หมอมึกยื่นแผนผังให้ “ปัญหาคือชาวเมืองมีอัตราหลุดขำสูงขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเห็นสิ่งต่อไปนี้ หนึ่ง แตงกวาดองรูปทรงไม่สมมาตร สอง กลอนของครูประจักษ์ สาม เสียงรองเท้านายกเวลาเดินบนพื้นไม้”
นายกพฤกษ์หน้าแดง “รองเท้าผมเป็นหนังดี เสียงมีฐานะ”
ป้าจำเริญพึมพำ “ฐานะมันดังแอ๊ด ๆ”
ลินินเกือบหลุด เธอรีบไอ “ดิฉันขอสัมภาษณ์ชาวเมือง เพื่อหาต้นเหตุที่แท้จริงของการหลุดขำค่ะ”
“ดีครับ” กวินว่า “แต่ขออย่าใช้คำถามปลายเปิดเกินไป คนที่นี่ถ้าได้พูดจะวกไปเรื่องราคาหอมแดง”
“ฉันชอบคนมีโลกทัศน์เป็นหอมแดงค่ะ”
กวินมองเธอนิ่ง ๆ แล้วมุมปากเขาขยับนิดเดียว นิดเดียวมากจนหมอมึกอาจต้องใช้แว่นขยาย แต่ลินินเห็น เธอรู้สึกเหมือนได้ยินกระดิ่งที่ถูกพันผ้าสักหลาดดังอยู่ข้างใน
บ่ายนั้นลินินตั้งโต๊ะสัมภาษณ์ใต้ต้นจามจุรี เธอติดป้ายว่า “คลินิกระบายขำ” เพราะคิดว่าคำว่า “คลินิก” จะทำให้ดูวิชาการ แต่ชาวเมืองอ่านแล้วเข้าแถวกันยาวกว่าจุดลงทะเบียนเลือกตั้ง คนแรกคือครูประจักษ์ เจ้าของกลอนที่หมอมึกระบุว่าเสี่ยงภัย เขานั่งลงอย่างสง่างาม เปิดสมุดแล้วอ่าน “เมืองเงียบขำงามงดประมาณหนึ่ง ฟ้าลึกซึ้งประมาณสามตามวิถี แตงกวาเขียวเกี่ยวใจประมาณดี ประมาณนี้ประมาณนั้นประมาณเรา”
ลินินจับปากกาแน่น “ครูคะ ขออนุญาตถาม กลอนนี้ต้องการให้ผู้ฟังรู้สึกอะไรคะ”
ครูประจักษ์คิดนาน “ปลอดภัยจากสัมผัสครับ”
พลอยแก้วที่ยืนช่วยแจกบัตรคิวไหล่สั่น ลินินรีบยื่นกระดาษให้ “เขียนความรู้สึกลงไป อย่าให้มันออกทางหน้า”
คนต่อมาคือป้าจำเริญ เธอนั่งลงแล้ววางกล่องขนมสอดไส้ “ป้าไม่ได้มีปัญหา ป้าแค่สงสัยว่าถ้าหัวเราะในใจแล้วกรามทำงานนิดหน่อย นับไหม”
“ตามหลักมนุษยธรรม ไม่น่าจะนับค่ะ”
“ดี งั้นคืนนี้มาที่ร้านป้านะ หลังสองทุ่ม เข้าทางหลังร้าน พูดรหัสว่า ‘ขนมไม่หวานแต่ชีวิตหวานกว่า’”
“ฟังดูไม่ผิดกฎหมายเลยค่ะ”
“ผิดแค่เทศบัญญัติ ไม่ใช่กฎหมายใหญ่ อย่าทำหน้าเหมือนป้าขายอาวุธ ป้าขายลอดช่อง”
กวินที่ยืนดูอยู่เดินเข้ามา “ป้าจำเริญ ช่วงนี้ขออย่าจัดกิจกรรมลับนะครับ”
ป้าจำเริญทำตาใส “กิจกรรมลับอะไร ป้าแค่ชวนผู้ตรวจไปชิมขนม”
“รหัสเมื่อกี้คืออะไรครับ”
“โปรโมชั่น”
“โปรโมชั่นที่ต้องเข้าทางหลังร้าน?”
“หน้าร้านป้ากำลังตากปลาแดดเดียว มันไม่โรแมนติก”
ลินินหันไปกระซิบกับกวิน “เมืองคุณมีชีวิตใต้ดินที่กลิ่นหอมมากนะคะ”
กวินถอนใจ “ผมรู้ครับ แต่ถ้าเขาไม่ทำเสียงดัง ผมก็ทำเป็นไม่รู้บ้าง เมืองที่ห้ามหัวเราะ ถ้าไม่มีที่ให้คนหายใจเลย มันจะกลายเป็นเมืองที่คนเก็บทุกอย่างไว้จนระเบิดตอนประชุมงบประมาณ”
“คุณไม่เห็นด้วยกับกฎทั้งหมด?”
เขาหันมามองเธอ “ผมเห็นด้วยกับการรักษาสิ่งที่สำคัญ แต่บางทีผมก็ไม่แน่ใจว่าเรากำลังรักษาห้องสมุด หรือรักษาหน้าของคนที่ไม่กล้ายอมรับว่าตัวเองเคยเสียหน้า”
ลินินอยากถามต่อ แต่นายกพฤกษ์เดินมาตรวจพร้อมหมอมึก หมอมึกยกไม้บรรทัดขึ้นวัดปากพลอยแก้วทันที “สองจุดหนึ่งเซนติเมตร ยังปลอดภัย”
พลอยแก้วหันมาบ่น “หนูรู้สึกเหมือนเป็นแตงโมในตลาด”
“แตงโมไม่มีประวัติหัวเราะเกินโควตา” หมอมึกตอบเรียบ
คืนนั้นลินินไปที่ร้านขนมของป้าจำเริญด้วยเหตุผลทางวิชาชีพและความอยากกินลอดช่อง ร้านเล็ก ๆ ปิดไฟหน้าร้าน แต่หลังร้านเปิดโคมสีอุ่น มีชาวเมืองนั่งล้อมวงบนเสื่อ ทุกคนถือหมอนใบเล็กไว้กอดปิดเสียง เมื่อป้าจำเริญเห็นลินิน เธอกระซิบ “ยินดีต้อนรับสู่ชมรมขำในหมอน เราไม่ใช่กบฏ เราเป็นประชาชนที่กล้ามเนื้อแก้มมีความต้องการ”
พลอยแก้วโบกมือ “คืนนี้หนูมีเรื่องเล่าใหม่ค่ะ เรื่องครูประจักษ์สอนสัมผัสแล้วเผลอใช้คำว่า ‘ประมาณ’ กับชื่อเมียตัวเอง”
ชายสูงวัยคนหนึ่งยกมือ “ขอเล่าเรื่องรองเท้านายกก่อน ผมเป็นช่างซ่อมรองเท้า ผมพยายามแก้เสียงแอ๊ดแล้ว แต่รองเท้าคู่นั้นไม่ร่วมมือทางการเมือง”
เสียงหัวเราะดังอู้อี้ในหมอน ลินินนั่งฟังอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะมุกทุกมุกคม แต่เพราะทุกคนหัวเราะด้วยความโล่ง เหมือนเปิดหน้าต่างในบ้านที่ปิดมานาน ป้าจำเริญเล่าเรื่องลูกค้าที่สั่งขนม “ไม่หวาน” แล้วเติมน้ำเชื่อมเอง พลอยแก้วเล่าเรื่องพ่อที่ฝึกหน้าเฉยหน้ากระจกจนแมวไม่ยอมเข้าใกล้ ครูประจักษ์อ่านกลอนล้อเลียนตัวเองว่า “ประมาณฉันประมาณเธอประมาณรัก” แล้วหน้าแดงเมื่อทุกคนปรบมือเบา ๆ
ลินินหยิบสมุดขึ้นมา จดไม่ใช่มุก แต่จดชื่อ จดแววตา จดวิธีที่คนเงียบ ๆ กลายเป็นคนมีประกายเมื่อได้รับอนุญาตให้ขำ เธอพูดกับป้าจำเริญ “ทำไมไม่บอกนายกว่าเมืองต้องการแบบนี้”
ป้าจำเริญตักลอดช่องให้ “เคยบอกแล้ว เขาบอกว่าหัวเราะทำให้คนไม่เคารพกัน”
“เขาเคยโดนหัวเราะใส่เหรอคะ”
ป้าจำเริญมองไปทางประตู “เก้าปีก่อน งานเปิดสะพานไม้ริมคลอง นายกขึ้นพูดครั้งแรกหลังภรรยาเสีย เขาตื่นเต้น รองเท้าดังแอ๊ด ๆ ไมค์หอน เด็ก ๆ หัวเราะ ผู้ใหญ่ก็หลุดตาม เขาพูดไม่จบ วันต่อมาเขาออกประกาศแรกว่าให้สำรวมในงานราชการ แล้วมันค่อย ๆ โตเป็นกฎทั้งเมือง กวินตอนนั้นเพิ่งกลับมาดูแลแม่ที่ป่วย เขาเป็นคนร่างกฎให้ เพราะคิดว่าช่วยนายกได้”
ลินินนิ่งไป เธอนึกถึงตัวเองที่ใช้มุกทุกครั้งเมื่อใครถามเรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องความกลัวว่าชีวิตจะไม่ไปไหน เธอหัวเราะใส่ความเจ็บของตัวเองก่อนคนอื่นจะทันเห็น มันดูปลอดภัย แต่ปลอดภัยแบบห้องที่ไม่มีหน้าต่าง
ทันใดนั้นประตูหลังร้านเปิด กวินยืนอยู่พร้อมแฟ้มในมือ เขามองคนทั้งวง มองหมอน มองลอดช่อง แล้วพูดเสียงเรียบ “ผมขอเดาว่านี่คือการชิมขนมแบบมีหมอนประกอบ”
ทุกคนแข็งค้าง ป้าจำเริญยิ้มหวาน “กวินเอ๊ย กินลอดช่องไหม”
“ผมมาเตือนว่าพรุ่งนี้คณะกรรมการมาเช้ากว่ากำหนดสองชั่วโมง และ…” เขาหันมาหาลินิน “ผมอยากคุยกับคุณ”
ลินินเดินออกมาหน้าร้านกับเขา ถนนเมืองเงียบขำตอนกลางคืนสวยกว่าตอนกลางวัน ไฟสีส้มสะท้อนพื้นหิน ลมพัดกลิ่นน้ำตาลมะพร้าวผ่านความเงียบ กวินยืนถือแฟ้มเหมือนกำลังเลือกว่าจะใช้มันเป็นโล่หรือสะพาน
“คุณไม่ใช่ผู้ตรวจจากจังหวัดใช่ไหม” เขาพูด
ลินินรู้สึกเหมือนใบสั่งสีชมพูทั้งเมืองปลิวมาแปะหน้า “คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตั้งแต่คุณบอกว่า ‘ความสุขไม่รั่วออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาต’ เจ้าหน้าที่จริงจะพูดว่า ‘ควบคุมพฤติกรรมแสดงออกตามระเบียบข้อสาม’ และน่าเศร้าที่ผมรู้จักภาษานั้นดี”
“แล้วทำไมไม่เปิดโปงฉัน”
เขามองร้านขนมที่มีเสียงหัวเราะอู้อี้ลอดออกมา “เพราะคุณทำให้คนพูดในสิ่งที่ผมถามมาหลายปีแต่ไม่มีใครตอบ พอผมถาม ทุกคนคิดว่าผมจะจดเข้ารายงาน พอคุณถาม เขาคิดว่าคุณจะเอาไปทำมุก”
ลินินหัวเราะเบา ๆ แล้วรีบปิดปาก กวินส่ายหน้า “ตรงนี้ไม่มีไม้บรรทัด”
“ฉันขอโทษค่ะ ฉันควรบอกตั้งแต่แรก ฉันเป็นนักเขียนบท ไม่ใช่ผู้ตรวจ ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอะไรทั้งนั้น นอกจากเชี่ยวชาญการทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องที่ต้องมีคณะกรรมการ”
“ผมก็ขอโทษ ผมปล่อยให้คุณเล่นบทนั้น เพราะผมกลัวเสียห้องสมุด”
“แล้วพรุ่งนี้ทำไงคะ”
กวินเปิดแฟ้ม หน้าแรกเป็นกำหนดการตรวจ มีช่องว่างเยอะเหมือนอนาคตที่ถูกลบ “ถ้าเราทำตามแผนเดิม เมืองอาจผ่าน แต่กฎห้ามหัวเราะจะถูกยกเป็นต้นแบบ ถ้าเราบอกความจริง เมืองอาจไม่ได้เงิน ห้องสมุดอาจปิดซ่อมไม่ได้”
ลินินกัดริมฝีปาก เธอเคยหลบความจริงด้วยประโยคขำ ๆ มาตลอด แต่ครั้งนี้คนทั้งเมืองยืนอยู่ปลายประโยคของเธอ “ถ้าเราไม่ทำให้เขาดูว่าหัวเราะไม่ใช่ศัตรูของความสงบ แต่เป็นหลักฐานว่าคนยังอยากอยู่ด้วยกันล่ะคะ”
กวินมองเธอ “นั่นฟังดูเหมือนสุนทรพจน์”
“ฉันเป็นนักเขียนค่ะ เวลาเข้าตาจนเราจะเรียกทุกอย่างว่าสุนทรพจน์ก่อน แล้วค่อยหาวิธีไม่ให้คนหลับ”
เขายิ้ม คราวนี้ชัดพอที่ลินินอยากเรียกหมอมึกมาวัด แต่เธอไม่ทำ “คุณมีแผนไหม”
“มีค่ะ แต่ต้องใช้ของสามอย่าง กล้องหนึ่งตัว ชาวเมืองที่กล้าพูดจริง และรองเท้านายกคู่นั้น”
เช้าวันตรวจเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายที่ทุกคนพยายามทำให้ดูไม่วุ่นวาย คณะกรรมการจังหวัดสามคนมาถึงก่อนเวลา รถตู้จอดหน้าศาลากลางขณะชาวเมืองยังซ้อมพยักหน้าเศร้ารุ่นสุดท้าย นายกพฤกษ์รีบเดินออกมาต้อนรับ รองเท้าหนังดีส่งเสียงแอ๊ดแรกดังพอดีกับประธานกรรมการก้าวลงรถ ชาวเมืองทั้งลานกลั้นหายใจ เสียงแอ๊ดที่สองดังเหมือนคำถามทางปรัชญา พลอยแก้วเอาป้าย “ถ้าขำ ให้คิดถึงภาษี” บังหน้า ครูประจักษ์กระซิบ “ประมาณใจเย็น” กับตัวเอง
ประธานกรรมการเป็นหญิงวัยห้าสิบกว่า ชื่อคุณวรรณี สีหน้าคม แต่แววตาไม่ได้แข็ง เธอมองป้ายห้ามหัวเราะแล้วถาม “นี่ใช้จริงทั้งเมืองเหรอคะ”
นายกพฤกษ์ยืดตัว “ใช้จริงครับ เพื่อความเรียบร้อย”
รองกรรมการอีกคนมองเด็กที่ถือหมอนใบเล็ก “หมอนนั่นส่วนหนึ่งของพิธี?”
พลอยแก้วตอบทันที “อุปกรณ์รักษาความรู้สึกค่ะ”
กวินหน้าเครียด ลินินยืนข้างเขาพร้อมกล้องคล้องคอ เธอกระซิบ “คำตอบดีนะ”
“ดีแบบจะรอดหรือดีแบบจะถูกจดไว้ในรายงานว่าแปลก”
“ต่างกันที่ดนตรีประกอบค่ะ”
แผนเดิมของนายกคือพาคณะกรรมการชมขบวนสินค้าเงียบ แต่ลินินกับกวินปรับกำหนดการกลางดึกโดยเปลี่ยนชื่อกิจกรรมเป็น “เส้นทางฟังเมือง” นายกเพิ่งเห็นป้ายก็ตาโต “นี่คืออะไร ผมอนุมัติขบวนแตงกวาดองไร้เสียง”
ลินินยกมือไหว้ “แตงกวายังอยู่ค่ะ แต่วันนี้เราจะให้มันพูดน้อยลง และให้คนพูดมากขึ้น”
“แตงกวาไม่เคยพูดมาก”
“นั่นคือจุดแข็งของมันค่ะ”
กวินแทรกก่อนนายกจะจับประเด็นแตงกวาเป็นวาระ “ท่านนายกครับ ขอให้เราลองสักครั้ง ถ้าไม่ดี ผมรับผิดชอบ”
นายกพฤกษ์มองกวินอย่างไม่พอใจปนกลัว “เธอรู้ไหมเรากำลังเสี่ยงอะไร”
กวินตอบเบาแต่มั่นคง “รู้ครับ เราเสี่ยงที่จะได้ยินความจริง”
คณะกรรมการถูกพาไปยังห้องสมุดประชาชน อาคารไม้เก่าที่พื้นบางแผ่นเอียงเหมือนมีความคิดเห็นส่วนตัว ชั้นหนังสือถูกดามด้วยไม้ไผ่ หน้าต่างบานหนึ่งต้องใช้พจนานุกรมหนุนถึงจะเปิดได้ เด็ก ๆ นั่งอ่านหนังสือภาพอยู่มุมหนึ่ง ผู้สูงอายุนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่โต๊ะยาว และคอมพิวเตอร์สองเครื่องที่เก่าแต่ยังสู้ชีวิตส่งเสียงพัดลมเบา ๆ
คุณวรรณีถาม “กฎห้ามหัวเราะเกี่ยวกับห้องสมุดยังไงคะ”
นายกพฤกษ์รีบตอบ “เมืองที่สงบย่อมเหมาะแก่การอ่านครับ”
ป้าจำเริญยกมือ “ขออนุญาตค่ะ ห้องสมุดเงียบดี แต่ถ้าเด็กอ่านหนังสือแล้วขำ เขาควรถูกปรับไหมคะ”
นายกหันขวับ “ป้าจำเริญ นี่ไม่ใช่ช่วงถามตอบ”
ประธานกรรมการยกมือห้าม “ให้ถามค่ะ”
พลอยแก้วเดินออกมา ถือสมุดบันทึก “หนูชอบมาที่นี่ เพราะที่บ้านขายของ เสียงดัง แต่บางทีหนูอ่านเรื่องตลกแล้วต้องเอาหน้าไปซุกกระเป๋า หนูก็สงสัยว่า ถ้าหนังสือทำให้หนูมีความสุข แล้วเมืองบอกว่าอย่าแสดงออก หนูควรเชื่อหนังสือหรือเชื่อป้าย”
ห้องเงียบลง ไม่ใช่เงียบแบบถูกสั่ง แต่เงียบแบบคำถามเพิ่งวางตัวลงกลางใจ ลินินยกกล้องขึ้นถ่าย เธอไม่ได้สั่งให้พลอยแก้วพูดอย่างนี้ เธอแค่ขอให้พูดจริง
ครูประจักษ์ก้าวออกมา “ผมแต่งกลอนปลอดภัยมาหลายปี เพราะกลัวทำให้คนหลุดขำ แต่เมื่อคืนนักเรียนบอกผมว่า กลอนผมเหมือนผ้าห่มที่กลัวอบอุ่น ผมเสียใจนิดหน่อย แต่ก็จริงมาก”
หมอมึกเสริม “ผมวัดรอยยิ้มคนมานาน จนลืมถามว่าเขายิ้มเพราะอะไร เครื่องมือผมแม่นระดับเซนติเมตร แต่โง่ระดับความหมาย”
ลินินแอบมองหมอมึก คำว่าโง่ของเขาไม่ได้เป็นมุกใส่ตัวเอง แต่มันเป็นการยอมรับอย่างมีศักดิ์ศรี เธอรู้สึกเคารพเขาขึ้นมาอย่างประหลาด
นายกพฤกษ์หน้าเครียด “พอแล้ว เราไม่จำเป็นต้องเปิดเรื่องส่วนตัวต่อหน้าคณะกรรมการ”
กวินก้าวออกไป “จำเป็นครับ เพราะผมมีส่วนทำให้เรื่องส่วนตัวของท่านกลายเป็นกฎของทุกคน”
นายกนิ่ง กวินสูดหายใจ “ตอนนั้นผมคิดว่าถ้าห้ามคนหัวเราะ ท่านจะไม่เจ็บอีก เมืองจะดูเรียบร้อย ผมจะได้รู้สึกว่าช่วยอะไรบางอย่างได้ หลังแม่ผมเสีย ผมก็อยากให้ทุกอย่างเงียบเหมือนกัน เพราะเสียงหัวเราะของคนอื่นทำให้ผมคิดถึงเสียงที่บ้านไม่มีแล้ว แต่ความเงียบไม่ได้รักษาเรา มันแค่ทำให้เราได้ยินความกลัวชัดขึ้น”
ลินินรู้สึกคอแน่น เธอไม่ได้เตรียมประโยคนี้ให้เขา และดีแล้วที่ไม่ได้เตรียม เพราะมันจริงเกินกว่าจะเขียนเมื่อคืนทัน
นายกพฤกษ์มองพื้น รองเท้าหนังดีของเขาขยับดังแอ๊ดเบา ๆ ไม่มีใครหัวเราะ คราวนี้ไม่ใช่เพราะกลัวใบสั่ง แต่เพราะทุกคนกำลังรอเขาโดยไม่ผลัก นายกพูดช้า ๆ “วันนั้น…ผมรู้ว่าคนไม่ได้หัวเราะเยาะผมทุกคน บางคนแค่ตกใจไมค์หอน บางคนเป็นเด็ก แต่ผมอาย ผมอายที่ยืนพูดถึงสะพาน ทั้งที่ในใจยังข้ามวันที่เมียไม่อยู่ไม่ได้ ผมเลยทำให้ทั้งเมืองต้องเดินเบา ๆ ตามผม”
ป้าจำเริญเช็ดตาด้วยชายผ้ากันเปื้อน “พฤกษ์เอ๊ย ถ้าเอ็งบอกตั้งแต่แรก ป้าจะทำขนมไปให้ ไม่ใช่ทำชมรมใต้ดิน”
นายกหัวเราะออกมาสั้น ๆ แบบไม่ตั้งใจ เสียงเล็กมาก แต่ทั้งห้องได้ยิน หมอมึกยกไม้บรรทัดโดยอัตโนมัติ แล้วค่อย ๆ ลดลงเอง “ไม่วัดแล้วครับ วันนี้เครื่องมือพักร้อน”
คณะกรรมการทั้งสามมองหน้ากัน คุณวรรณีถามลินิน “แล้วคุณล่ะคะ คุณเป็นผู้ตรวจหรือทีมประชาสัมพันธ์”
ถึงเวลาที่ความจริงยืนรออยู่ตรงหน้า ลินินก้าวออกไป มือจับกล้องแน่น “ดิฉันไม่ใช่ผู้ตรวจค่ะ ดิฉันเป็นนักเขียนบทที่ถูกจ้างมาทำวิดีโอประชาสัมพันธ์ และดิฉันปล่อยให้ทุกคนเข้าใจผิด เพราะกลัวเสียงาน กลัวเพื่อนเสียสตูดิโอ กลัวบอกความจริงแล้วตัวเองดูไม่เก่ง ดิฉันขอโทษทุกคน โดยเฉพาะคุณกวินและชาวเมือง”
บัวตองที่เพิ่งนั่งรถตามมาถึง ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมถุงกาแฟ เธอยกมือ “ขอรับผิดร่วมค่ะ อีเมลเว่อร์ ๆ เป็นฝีมือหนูเอง หนูใช้คำว่าเฉพาะกิจเยอะไป และอาจใช้คำว่าเชี่ยวชาญแบบไม่ปรึกษาศีลธรรม”
กวินมองลินิน ไม่ได้โกรธอย่างที่เธอกลัว เขาแค่พยักหน้า “ขอบคุณที่พูดจริง”
คุณวรรณีถาม “แล้ววิดีโอที่คุณจะทำคืออะไร”
ลินินเปิดกล้อง ต่อเข้าจอเก่าของห้องสมุด ภาพที่เธอตัดทั้งคืนปรากฏขึ้น ไม่ใช่วิดีโอขัดเงา ไม่ใช่โฆษณาเมืองสุขุม แต่เป็นภาพชาวเมืองพูดถึงสิ่งที่ทำให้หัวเราะและสิ่งที่กลัว พลอยแก้วเล่าว่าอยากเป็นไกด์ที่เล่าเรื่องเมืองแบบไม่ต้องขอโทษเวลาแขกยิ้ม ครูประจักษ์อ่านกลอนที่มีสัมผัสจริงครั้งแรกแล้วทำหน้าตกใจในพรสวรรค์ตัวเอง ป้าจำเริญบอกว่าลอดช่องอร่อยขึ้นเมื่อคนกินไม่ต้องทำหน้าเหมือนสอบใบขับขี่ หมอมึกเอาไม้บรรทัดวัดความกว้างของแตงกวาดองแทนปากคน และกวินนั่งในห้องสมุด บอกว่าอยากให้เมืองเป็นที่ที่แม่ของเขาถ้ายังอยู่ จะนั่งอ่านหนังสือแล้วหัวเราะได้โดยไม่มีใครปรับ
วิดีโอจบด้วยภาพป้ายใหม่ที่ลินินเขียนร่างบนกระดาษแข็ง “เมืองเงียบขำ: เงียบพอให้ฟังกัน ขำพอให้รู้ว่ายังมีใจกัน” ใต้ป้ายมีประโยคเล็ก ๆ “กรุณาหัวเราะอย่างมีน้ำใจ ไม่รบกวนคนอ่านหนังสือและนกกระยางที่จริงจัง”
ห้องสมุดเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วคุณวรรณีหัวเราะเบา ๆ ไม่ใช่เสียงระเบิด แต่เป็นเสียงยอมรับ “นกกระยางเกี่ยวอะไรคะ”
ลินินตอบ “ยังไม่ทราบค่ะ แต่ในเมืองนี้ถ้าไม่มีสัตว์ปีกจริงจังสักตัว ภาพลักษณ์จะเอียงไปทางแตงกวามากเกินไป”
รองกรรมการหลุดขำ ประธานกรรมการยิ้ม นายกพฤกษ์มองทุกคนแล้วไม่ได้สั่งห้าม เขาแค่ถอนหายใจยาว เหมือนวางของหนักที่ถือจนลืมว่าถืออยู่
ผลการตรวจไม่ได้ออกมาง่ายเหมือนนิทาน คณะกรรมการไม่สามารถอนุมัติให้เมืองเป็น “สุขุมต้นแบบ” ตามเกณฑ์เดิม เพราะเมืองเพิ่งสารภาพว่ากฎมีปัญหา แต่คุณวรรณีเสนอให้เปลี่ยนโครงการเป็น “ชุมชนฟื้นฟูพื้นที่สาธารณะเพื่อสุขภาวะ” ซึ่งมีงบอีกก้อนหนึ่ง เงื่อนไขคือเมืองต้องยกเลิกค่าปรับรอยยิ้ม จัดทำพื้นที่เงียบในห้องสมุดควบคู่กับพื้นที่เล่าเรื่อง และส่งรายงานโดยไม่มีคำว่า “ควบคุมริมฝีปาก” เกินสามครั้ง
นายกพฤกษ์ถามอย่างระวัง “แล้ววงเวียนแตงกวายักษ์ของตำบลข้าง ๆ ล่ะครับ”
คุณวรรณีตอบ “เขาก็ส่งโครงการสุขภาวะเหมือนกันค่ะ ชื่อ ‘แตงกวารวมใจ’ แต่รายงานมีแต่รูปแตงกวา ไม่มีคน”
ป้าจำเริญกระซิบ “แตงกวาพลาดตรงไม่มีปากพูด”
หมอมึกพยักหน้า “และไม่มีริมฝีปากให้วัด”
ทุกคนหัวเราะ คราวนี้ไม่มีใครเอาหมอนปิดปาก ไม่มีใครดังเกินไป ไม่มีใครเงียบเพราะกลัว มันเป็นเสียงหัวเราะที่เดินระวังโต๊ะเก่าในห้องสมุด เหมือนรู้ว่าความสุขก็ต้องมีมารยาท แต่ไม่จำเป็นต้องถูกขัง
เย็นวันนั้น เมืองเงียบขำจัดพิธีเล็ก ๆ หน้าศาลากลาง นายกพฤกษ์ปีนบันไดขึ้นไปถอดป้าย “กรุณางดหัวเราะเพื่อความสงบของชุมชน” ด้วยตัวเอง กวินยืนจับบันได ลินินยืนถือป้ายใหม่ที่วาดนกกระยางคิ้วขมวดโดยพลอยแก้ว บัวตองถ่ายคลิปพลางกระซิบว่า “ถ้าโพสต์แล้วดัง เราควรเปิดคอร์สสร้างแบรนด์เมืองด้วยความจริงไหม”
ลินินมองเธอ “เริ่มจากคอร์สเขียนอีเมลโดยไม่ทำให้เพื่อนติดคุกทางภาพลักษณ์ก่อน”
“รับทราบ อาจารย์ไม่ทำลายความเป็นมนุษย์”
กวินได้ยินแล้วหลุดยิ้ม ลินินแกล้งทำหน้าจริง “ระวังค่ะ ยิ้มกว้างระดับสอง”
“ค่าปรับเท่าไหร่”
“จ่ายเป็นกาแฟหนึ่งแก้ว และคำอธิบายว่าทำไมคุณถึงมีแฟ้มสามเล่มตลอดเวลา”
กวินมองแฟ้มในมือเหมือนเพิ่งพบญาติที่ไม่เคยนับจำนวน “เล่มหนึ่งงานราชการ เล่มหนึ่งแผนฉุกเฉิน เล่มหนึ่งเอาไว้ดูยุ่งเวลาคุยกับคนที่ทำให้ผมประหม่า”
ลินินชะงัก “แล้วตอนนี้เล่มไหน”
เขายกแฟ้มเล่มบางที่สุด “เล่มประหม่า แต่ผมกำลังพยายามไม่ใช้มันบังหน้า”
ลินินหัวเราะเบา ๆ คราวนี้ไม่ใช่เกราะ ไม่ใช่การหลบ ไม่ใช่มุกที่ขว้างไปก่อนความจริงจะมาถึง มันเป็นเสียงหัวเราะของคนที่ยอมให้ตัวเองถูกเห็นนิดหนึ่ง เธอพูด “ฉันก็จะพยายามไม่ใช้มุกบังเวลาที่ควรขอโทษหรือบอกว่ากลัว”
“ฟังดูยากนะครับ”
“ยากค่ะ แต่ฉันเคยฝึกห้ามหัวเราะในเมืองนี้มาแล้ว อะไรก็เป็นไปได้”
หนึ่งเดือนต่อมา ห้องสมุดประชาชนเริ่มซ่อมแซมด้วยงบใหม่ พื้นเอียงถูกปรับ หน้าต่างไม่ต้องพึ่งพจนานุกรมอีกต่อไป มุมหนึ่งจัดเป็น “โซนเงียบจริง” สำหรับคนอ่านหนังสือ อีกมุมเป็น “โซนเล่าแล้วขำได้เบา ๆ” มีหมอนวางไว้ ไม่ใช่เพื่อปิดปาก แต่เพื่อกอดเวลาฟังเรื่องดี ๆ ป้าจำเริญมาเปิดรถเข็นลอดช่องหน้าห้องสมุดโดยติดป้ายว่า “หวานพอดี ชีวิตหวานเองได้” ครูประจักษ์สอนเด็กแต่งกลอนสัมผัสโดยอนุญาตให้คำว่า “ประมาณ” พักงานทุกวันศุกร์ หมอมึกเปลี่ยนไม้บรรทัดวัดรอยยิ้มเป็นที่คั่นหนังสือขายระดมทุน พลอยแก้วเป็นไกด์เยาวชน พาแขกชมเมืองด้วยประโยคเปิดว่า “เมืองเราเคยห้ามหัวเราะค่ะ ตอนนี้ห้ามแค่หัวเราะใส่คนที่ยังไม่พร้อมเล่าเรื่องของเขา”
วิดีโอของลินินไม่ได้ดังแบบพลุ แต่ดังแบบคนส่งต่อพร้อมข้อความว่า “ดูแล้วอยากไปนั่งเงียบ ๆ แล้วขำเบา ๆ” ซึ่งบัวตองบอกว่าเป็นตลาดเฉพาะทางที่มีอนาคต สตูดิโอของพวกเธอรอดจากการเป็นร้านซ่อมพัดลมอย่างน้อยหกเดือน และลินินเริ่มเขียนบทใหม่เกี่ยวกับเมืองเล็ก ๆ ที่คนเรียนรู้ว่าความสุขไม่จำเป็นต้องดัง แต่ต้องไม่ถูกปรับ เธอเขียนหน้าแรกแล้วลบคำคมที่ดูฉลาดเกินไปออกครึ่งหนึ่ง เพราะรู้แล้วว่าความจริงไม่ต้องแต่งตัวมากก็พอเดินเข้าฉากได้
วันเปิดป้ายใหม่อย่างเป็นทางการ กวินส่งข้อความมาชวนเธอไปดู ลินินกลับไปเมืองเงียบขำพร้อมบัวตองและเค้กกล้วยหอมหนึ่งกล่อง ป้ายหน้าศาลากลางตอนนี้เขียนว่า “ยินดีต้อนรับสู่เมืองเงียบขำ กรุณาหัวเราะด้วยความเอื้อเฟื้อ และเงียบด้วยความเข้าใจ” ใต้ป้ายมีรูปนกกระยางยืนทำหน้าจริงจังข้างแตงกวาดอง กวินยืนรออยู่ เขาไม่ได้ถือแฟ้มสามเล่ม มีแค่สมุดเล่มเล็กในมือ
“วันนี้ไม่มีแฟ้มเหรอคะ” ลินินถาม
“มีสมุดแทนครับ ผมเริ่มจดเรื่องที่ทำให้ยิ้ม”
“ขอดูได้ไหม”
เขาลังเล แล้วยื่นให้ หน้าแรกเขียนว่า “หนึ่ง เมืองไม่พังเมื่อคนหัวเราะ สอง นายกเปลี่ยนรองเท้าแล้วแต่ยังเก็บคู่เก่าไว้เป็นบทเรียน สาม ลินินกลับมาโดยไม่ต้องมีใบสั่ง”
ลินินอ่านแล้วเงยหน้า “ข้อสามนี่ควรตรวจความถูกต้องค่ะ ฉันอาจโดนใบสั่งข้อหาคิดถึงเมืองโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า”
กวินทำท่าคิดจริงจัง “โทษเบาครับ จ่ายด้วยการเดินไปกินลอดช่องกับผม”
บัวตองที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังยกกล่องเค้ก “ฉันจะไปกับป้าจำเริญเอง เพื่อไม่ทำลายความเป็นมนุษย์ของบรรยากาศ”
ลินินกับกวินเดินไปตามถนนที่เคยเงียบเหมือนกลั้นหายใจ ตอนนี้ยังสงบ แต่มีเสียงคนคุย เสียงเด็กอ่านป้ายแล้วหัวเราะคิก เสียงรองเท้านายกคู่ใหม่ที่ไม่แอ๊ดแต่เดินมั่นคงกว่าเดิม ลินินมองป้ายเล็กข้างห้องสมุดที่พลอยแก้วเพิ่งติดไว้ “เขตหัวเราะเบาได้ โปรดเกรงใจนกกระยางที่จริงจัง” เธอหัวเราะ กวินหัวเราะตาม ทั้งคู่ไม่ได้ดังมาก แต่ดังพอให้กันและกันได้ยิน และในเมืองที่เคยกลัวเสียงนั้น แค่นี้ก็เหมือนเพลงเปิดเรื่องของวันใหม่แล้ว
