ปริศนาใต้ผืนหิมะ

เด็กหญิงร่างเล็กในเสื้อโค้ทหนาเดินย่ำไปบนหิมะนุ่มที่แผ่ปกคลุมทั่วหมู่บ้านยามพลบค่ำ ลมหายใจเธอกระทบอากาศหนาวจนกลายเป็นกลุ่มไอจาง ๆ เธอหยุดยืนหน้าประตูไม้เก่าหลังหนึ่ง สูดกลิ่นธูปราง ๆ ที่ลอยมาจากในบ้านและยกมือขึ้นเคาะประตู

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ประตูกลับถูกเปิดก่อนที่มือละเอียดนั้นจะสัมผัสบาน ไอบุคคลสูงวัยในชุดผ้าทอหนา ๆ โผล่มา เธอสบตาอาคิระด้วยสายตาอ่อนโยนปนเป็นห่วง

“กลับมาแล้วเหรอลูก หนาวไหม เชิญเข้ามาข้างในเร็วนะ”

อาคิระยิ้มจาง ๆ ก่อนพยักหน้าเดินผ่านยายเข้าไปในบ้านหิมะ ภายในมีเตาผิงไฟหยิบหุบบรรยากาศอบอุ่น ร่างบางของเธอทิ้งตัวลงข้าง ๆ เตาผิงพร้อมถอดรองเท้าบูทเปียกชื้นออก วางใจเล็กน้อยในพื้นที่ปลอดภัย

แต่แวบหนึ่งตรงกระจกหน้าต่างมีเงาตะคุ่มผ่านไป อาคิระขมวดคิ้ว ลุกขึ้นอย่างลังเลแล้วชะเง้อมองอีกครั้ง ไม่มีอะไร นอกจากผืนหิมะเงียบงันและต้นสนสูง

“ยายคะ…ที่นี่มีเรื่องแปลกบ้างไหม” อาคิระถามเสียงเบา ขณะแสงเตาไฟจาง ๆ สะท้อนในดวงตา

หญิงชราลืมตา พึมพำไม่เต็มเสียง “หมู่บ้านนี้เก่าแก่ …แต่ก็ไม่มีอะไรหรอกลูก อยู่ที่นี่เดี๋ยวก็ชิน”

อาคิระพยายามฝืนใจเชื่อ แม้ความรู้สึกในอกจะบีบรัด ราวกับหิมะหนาหนักนั้นบดบังบางอย่างไว้ใต้ผืนขาวบริสุทธิ์

รุ่งเช้าของอีกวัน เด็กหญิงลุกขึ้นเดินลัดเลาะริมหมู่บ้าน ผิวหน้าของหิมะยังสะอาดบริสุทธิ์ เสียงรองเท้าบูทกระทบเงียบ ๆ ขณะเธอกำลังจะข้ามสะพานไม้เก่าก็ได้ยินเสียงหัวเราะแหลม ๆ

“มองอะไรนักหนา ฮึ?” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างกาย เธอหันไปเจอเด็กชายผมยุ่งห่มผ้าพันคอหนาในชุดถุงมือเปรอะเปื้อน

อาคิระนิ่งไป ก่อนจะขยับริมฝีปาก “เอ่อ…ฉันชื่ออาคิระ”

“ฉันนัตสึกิ พวกผู้ใหญ่ไม่ค่อยให้ฉันเล่นกับใคร” เขาทำหน้าตาย อาคิระฉีกยิ้มฝืน ๆ เดินไปข้างกันอย่างลังเล นัตสึกิเค้นเสียงขำ “ก็ฉันชอบถามคำถามเยอะไง”

ทั้งสองเดินลัดเลาะ หลบสายตาผู้ใหญ่ที่ยืนคุยกันหน้าน้ำแข็งแตก พลางพูดถึงเรื่องเด็กชายในหมู่บ้านหายไปเมื่อคืน “ไม่มีใครกล้าเดินออกจากบ้านค่ำ ๆ หรอก”

อาคิระหันไปมองนัตสึกิ “นายเชื่อเรื่องผีในหิมะมั้ย”

“ไม่รู้ดิ แต่แม่ฉันกลัว…แล้วเธอล่ะ”

อาคิระก้มหน้า ไม่ตอบ หิมะทับถมใต้ฝ่าเท้าหนักขึ้นราวมีร่องรอยบางอย่างถูกกลบซ่อน

คืนนั้นอาคิระนอนพลิกไปพลิกมา เงียบ อากาศข้างนอกหนาวจับใจจนอากาศในห้องเย็นเฉียบ แล้วเสียงกระซิบแผ่วหลอนก็ดังมาจากใต้หน้าต่าง

“คืนคืนนี้ ฝังไว้…ฝังไว้”

อาคิระแน่นิ่ง หูฟังเสียงกลืนหายไปในหิมะ เธอเดินลงจากเตียงอย่างระแวดระวัง ค่อย ๆ เลื่อนม่านหน้าต่างออกมอง นัตสึกิยืนอยู่กลางหิมะ สะดุ้งเมื่อเธอเปิดหน้าต่าง

“อยากรู้คำตอบมั้ย!” เขาพูดลั่น—เสียงโดนหิมะดูดกลืน แววกล้าบนใบหน้าและบางอย่างที่ฉายความท้าทายในแววตาคู่นั้น ดึงอาคิระออกจากความลังเล

เช้าวันต่อมา ทั้งสองเดินตามรอยเท้าที่ยังใหม่บนผืนหิมะไปตามแนวป่า เด็กหญิงสูดลมหายใจลึกทุกครั้งที่กลัว เธอพยายามฟังเสียงในหัว หวังว่าไม่ใช่เพราะความเครียดจากอดีต

ระหว่างทาง ทั้งคู่เจอรูปปั้นไม้โบราณตั้งอยู่กลางลานหิมะ ไอเย็นจัดปะทะหน้า นัตสึกิเขยิบดูรอยแกะสลักบนฐาน ก่อนชี้ให้เธอดู “เคยเห็นไหม รูปปั้นนี้?”

อาคิระสบสายตารูปปั้น ทันใดนั้น คล้ายเงาจาง ๆ เคลื่อนผ่านหลังพุ่มสน

“บางที…ที่นี่อาจไม่ได้มีแค่เรา” เธอพูดเสียงแผ่ว

นัตสึกิเดินเข้าไปใกล้ เหยียบพื้นหิมะจนแตกดังกรอบแกรบ “เคยกลัวอะไรแบบนี้มั้ย?”

“กลัวทุกอย่าง” อาคิระตอบโดยไม่สบตา “แต่ถ้าหนี…ความกลัวจะยิ่งใหญ่ขึ้น”

เขายิ้มบาง ๆ “งั้นลุยไปด้วยกัน”

เย็นนั้นอาคิระกลับบ้าน เห็นยายกับเพื่อนบ้านกำลังเถียงกันเรื่องข่าวลือ “อย่าเอาเรื่องคำสาปมาทำให้เด็กกลัว!”

อาคิระแอบฟัง พลันมือกร้านของยายวางแผ่นหลังเธอ “ไม่ต้องกลัวหรอกลูก เดี๋ยวหิมะก็พาเรื่องไม่ดีไปเอง”

แต่เมื่ออาคิระได้ยินเสียงแว่วเดิม “คืนคืนนี้ ฝังไว้…ฝังไว้” เธอสบตายายด้วยความวิตก

คืนนั้นนัตสึกิส่งหินสีเขียวมาเสียบไว้ข้างหน้าต่างอาคิระ “เอาหินนี้กันฝันร้าย”

เขาเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนกระซิบ “ฉันก็กลัวเหมือนกัน”

อาคิระยิ้ม—เป็นรอยยิ้มแรกที่วาบออกจากใจจริง

จากวันนั้น ทั้งสองเริ่มสำรวจรอบหมู่บ้านมากขึ้น ค้นหาเบาะแสเกี่ยวกับเด็กชายที่หายตัวไปและเศษผ้าสีฟ้าที่เจอใต้ต้นสนใหญ่ ทุกเบาะแสพาไปถึงโบสถ์ร้างข้างลำธารน้ำแข็ง

โบสถ์ดูเหมือนถูกทอดทิ้งไปหลายปีแต่กลับสะอาดผิดปกติ นัตสึกิจุดไฟฉายส่องเข้าไป เผยให้เห็นรอยมือเล็ก ๆ ติดอยู่บนผนัง เธอกลั้นใจถาม “นี่คือที่อยู่ของวิญญาณหรือเปล่า”

เสียงลมหวีดผ่านกระจกแตกจนสั่นสะเทือนอยู่ชั่วขณะ ก่อนความเงียบลึกซึ้งจะปกคลุมอีกครั้ง

“เรื่องทั้งหมดนี้…อาจไม่ใช่แค่เรื่องเล่าเด็ก ๆ” นัตสึกิบอกเบา ๆ “พ่อฉันเคยบอกว่าวิญญาณหิมะภูมิใจกับหมู่บ้านนี้มาก ถ้าเด็กไหนเศร้าเกินไป เขาจะล่องลอยหายไปในหิมะ”

ภาพอดีตที่อาคิระหนีตลอดแวบเข้ามา—เสียงโต้เถียงในเมืองใหญ่ แล้วยามที่แม่ร้องไห้—เธอสั่น เหงื่อตกมือเย็นเฉียบ แม้ปฏิเสธจะคิดแต่ก็ย้อนหลอกหลอน

รุ่งเช้า ทั้งคู่เห็นกลุ่มผู้ใหญ่กระสับกระส่าย สายตาตื่นตระหนก “เด็กผู้ชายอีกคนหายไปเมื่อคืนนี้!”

ทุกคนจับกลุ่มถกเถียง บางคนโทษกันเอง บางคนโทษคำสาป ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้โบสถ์ร้าง

นัตสึกิขบกรามแน่น “เราเอง…ต้องช่วยเขา”

อาคิระกลัวแต่ก็ไม่ยอมถอย เธอโอบแขนนัตสึกิ “เราต้องหาความจริง”

กลางคืน ทั้งสองลอบออกจากบ้าน ฝ่าลมหนาว พายุหิมะเริ่มแรงขึ้นทุกขณะเมื่อเดินถึงรูปปั้นไม้โบราณ เสียงหิมะกราวดังแทรกท่ามกลางเงาสะท้อนสีเงินของดวงจันทร์

ขณะนั้น เงาดำพลันโผล่จากพุ่มไม้—เป็นร่างเด็กชายที่หายไป ท่าทีลังเล หวาดหวั่น แลบหนีเข้าไปยังโบสถ์ ทั้งสองจึงตามเข้าไปภายในอาคารไม้ที่เย็นเฉียบจนน้ำตาแข็ง

“เธอ…มาทำไม” เสียงเด็กชายสะท้อนในโบสถ์ว่างเปล่า นัตสึกิสบตาแล้วเดินเข้าไปใกล้ “เราจะช่วยนายกลับบ้าน”

แสงไฟฉายส่องไปเจอเงาสะท้อนฝุ่นละอองบนรูปปั้นเจ้าที่กลางโบสถ์ค่อย ๆ ลอยขึ้น เผยรอยยิ้มโศกเศร้า ภายในช่องไม้แคบ ๆ มีเศษกระดาษขาด ๆ กับตุ๊กตาหิมะขนาดเล็กซุกอยู่

อาคิระแตะตุ๊กตาดังกล่าวพลันทันใดรู้สึกเหมือนถูกแรงดึงรั้งเข้าไปในความทรงจำหมู่บ้าน ภาพแม่เด็กชายที่ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก ปะปนกับการเสียแม่ของเธอเอง เธอปล่อยน้ำตาไหลออกมาก่อนตัดสินใจพูดเสียงดัง “ฉันให้อภัยอดีต—ขอจงคืนลูกให้แม่ด้วย!”

ราวกับลมหนาวหายไปและแสงสีทองปรากฏขึ้นลอดบานหน้าต่าง เงาวิญญาณเด็กชายค่อย ๆ จางหาย หันไปโอบกอดแม่ที่ร้องไห้อยู่หน้าประตูโบสถ์

อาคิระทรุดตัวลงพื้นด้วยแรงอารมณ์ประดังพรั่งพรู นัตสึกิเข้ามานั่งข้าง ๆ “เธอเก่งมาก เธอกล้าเผชิญหน้าสิ่งที่น่ากลัวกว่าใคร”

เสียงนาฬิกาโบสถ์กระทบดัง เส้นทางกลับกลายเป็นทุ่งหิมะที่แต้มแสงอ่อนจากบ้านเรือนอีกครั้ง อาคิระรู้ในใจว่าความกลัวในใจเธอไม่ได้หายไป แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความเข้มแข็งรูปแบบใหม่—แรงรักต่อเพื่อน กับการให้อภัยตนเอง

ฤดูใบไม้ผลิแรกมาถึง หมู่บ้านสดใส พระอาทิตย์ฉายบนหิมะที่เริ่มละลาย ผู้คนออกมาต้อนรับวันใหม่ด้วยรอยยิ้ม อาคิระกับนัตสึกิเพิ่งถอดรองเท้าบูทเต็มไปด้วยน้ำสลัดออก ก่อนกระโจนลงไปบนผืนหญ้าเล็ก ๆ ที่โผล่มาเหนือหิมะ

อาคิระยิ้มกล้าแกร่งและสดใสกว่าครั้งไหน เธอเดินเข้าไปหาเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน ชวนพวกเขาเล่นปั้นตุ๊กตาหิมะใหม่ด้วยความเชื่อว่า—ในผืนหิมะนี้มีทั้งความเศร้าและความหวังสลับซ่อนอยู่ไม่ต่างกัน