นิชวิ่งจักรยานล้อดังเอี๊ยดไปจอดหน้าตึกชมรมด้วยเสื้อยืดที่มีรอยกาแฟไม่รู้จะซักออกไหม มือข้างหนึ่งถือใบสมัครทุน อีกข้างถือแก้วกาแฟที่เหลือครึ่งแก้ว เขาวางทุกอย่างบนโต๊ะไม้แล้วถอนหายใจหนัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นิช: “เอาไงดี…ฉันต้องมีผลงานเป็นผู้นำชมรมถ้าอยากได้ทุนจริง ๆ”
ปิ่นยืนพิงเสาประตู ผมมัดเป็นมวยสองข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบขยะแขยงใจที่เป็นเครื่องหมายการค้าของเธอ
ปิ่น: “โกหกเล็ก ๆ ก็ได้มั้ง คนทำทุนมีตายทั้งนั้นแหละ ใครไม่เคย…”
นิช: “ฉันไม่ชอบโกหก…แต่ถ้าเป็นโกหกที่จะทำให้แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินค่าตั๋วเครื่องบินล่ะ?”
ปิ่น: “เห็นไหมล่ะ มีเหตุผลเสมอ”
ต้นเปิดประตูเข้ามา เขามีตารางเวลาเหมือนคนเป็นโรคกลัวการว่าง เขาไม่ยิ้มแบบคนอื่น แต่สายตากรุ้มกริ่มเหมือนกำลังคิดเลข
ต้น: “ถ้าแกจะทำ แกต้องคิดชื่อชมรมดี ๆ แล้วก็รายการโชว์ที่จะทำให้กรรมการเชื่อ”
นิชวางปากกา เขามองหน้าพวกเพื่อนด้วยความตั้งใจแปลก ๆ
นิช: “ชมรมอะไรดี…ไม่ธรรมดา แต่ฟังดูมีเหตุผลพอให้กรรมการเชื่อ”
โยโผล่จากมุมห้องด้วยกล้องมือเก่าในมือ เธอเหมือนจะสะสมของเก่าและเสียงหัวเราะ
โย: “ทำชมรมเรื่อง ‘เสียงของสิ่งของ’ สิ คนจะสงสัยนิด ๆ แต่ก็น่าฟัง”
ปิ่น: “อะไรของโยอีกล่ะ เสียงของสิ่งของคืออะไร ไหนบอกมาซื่อ ๆ”
โยหัวเราะแห้ง ๆ: “ผมจะจัดการให้แกเป็นหัวหน้าชมรม ‘ชมรมภาษาสิ่งของ’ เลย ชื่อเท่ดี”
นิชขยับตัว เหงื่อเริ่มซึม นิชตัดสินใจทำสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะทำ
นิช: “ก็ได้…ฉันจะเป็นหัวหน้าชมรม”
ปิ่นกับโยชูมือในทันที ทั้งสองแสดงท่าทางสนับสนุนแบบไม่มีเงื่อนไข
ต้น: “แกต้องเริ่มจากการส่งอีเมลสมัครทุน อีเมลจะต้องมีรูปถ่ายของสมาชิกและแผนงานให้ดูจริงจัง”
นิชค่อย ๆ หยิบบทความที่เขาเพิ่งเขียนเกี่ยวกับโปรเจกต์ทดลองเสียงจากโทรศัพท์มือถือ แล้วลบข้อความ ‘คิดเล่นๆ’ ออกไป ก่อนจะพิมพ์ชื่อชมรมและแนบภาพถ่ายที่ถ่ายจากมุมห้องสมุดที่มีเบาะแดง ๆ จงใจให้ดูเป็นสตูดิโอ
ปิ่น: “ส่งไปเลยนะ อย่าเปลี่ยนใจตอนนี้”
นิชกดส่ง ใจเต้นแรง ราวกับว่าการกดปุ่มนั้นคือการเปิดประตูที่เขาไม่เคยเห็นแสงมาก่อน
สองวันต่อมา อีเมลตอบกลับมาพร้อมกับคำท้า: มีการประกวดทุน ‘แสดงศิลปะเชิงทดลองของนักศึกษา’ และทางกรรมการอยากเห็นการแสดงตัวอย่างภายในสามสัปดาห์ และ…มีกรรมการพิเศษชื่อ ‘ศิลปินสากลชาลี บี.’ จะมาดูการแสดงรอบคัดเลือก
นิช: “ศิลปินสากล? ชาลี บี.?”
โย: “ว้าว…นั่นมันระดับโลกเลยนะ”
ปิ่นทำหน้าแบบคนเพิ่งเห็นข่าวบันเทิง
ปิ่น: “เราไม่ต้องระดับโลกก็ได้ แค่ต้องหน้าตาสงสัยพอให้เขาเชื่อ”
ต้น: “แล้วถ้าเขามาจริง ๆ ล่ะ?”
เสียงเงียบเดินขึ้นมาหนึ่งจังหวะ นิชมีความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่กำลังกดทับอยู่ที่อก
นิช: “เราต้องทำโชว์ให้ได้ ให้สมกับคำโฆษณาในอีเมล”
ตั้งแต่ตรงนั้น ครั้งแรกของการซ้อมก็ดูเหมือนจะเป็นหมุดตอกชิ้นแรกที่ทำให้แผนงานแตกเป็นเสี่ยง ๆ
โยยกกล่องของเก่าขึ้นมา มีลูกบิดของประตู หมอนรูปแมว กระทะเล็ก ๆ และไมโครโฟนเก่า
โย: “ทุกอย่างมีเสียง และเสียงสามารถเล่าเรื่องได้ เราจะให้สิ่งของสื่อเรื่องแทนคน”
ปิ่นมองหมอน แล้วทำหน้าแบบคิดเลข
ปิ่น: “งั้นฉันขอเป็นหมอน ฉันมีของหลายชั้น…”
ต้น: “ฉันจะเป็นโต๊ะ ถือชุดพร็อพ แล้วก็…เป็นตรรกะของโชว์”
นิช: “แล้วฉันล่ะ?”
โย: “นายเป็นพี่เล่าเรื่อง นายมีหน้าที่ตั้งเวทีและช่วยให้สิ่งของรู้สึก”
นิชพยักหน้า แต่ข้างในเขาเต็มไปด้วยความกังวล การเป็นพี่เล่าเรื่องหมายถึงการต้องควบคุมภาพรวมทั้งหมด และภาพรวมทั้งหมดถูกสร้างขึ้นจากคนที่ไม่มีประสบการณ์ด้านการแสดง
ซ้อมแรกเริ่มด้วยการเดินเข้ามาในห้อง สมาชิกร่วมทีมจำบทไม่ตรงกัน กระทะดังขึ้นผิดจังหวะ หมอนถูกโยนจนหล่นใต้โต๊ะ และโยก็ร้องเพลงที่ไม่มีทำนอง
ปิ่นโผล่หน้าออกมาจากกองพร็อพ: “เฮ้ย ทำไมมันเหมือนการทำความสะอาดมากกว่าการแสดง?”
โยทำหน้าครุ่นคิด: “มันต้องมีความตั้งใจในการทำความสะอาดด้วยมิตรภาพ”
นิชพยายามแซวเพื่อคลายตึง
นิช: “งั้นฉันจะตั้งใจทำความสะอาดใหญ่ให้ทุกอย่างเป็นเรื่องศิลป์”
ซ้อมวันต่อมา ข่าวลือเริ่มแพร่ไปในวิทยาเขต มีคนสงสัยว่าชมรมใหม่จะทำอะไรแปลก ๆ และมีคนมาส่องหน้าซ้อมมากขึ้นเรื่อย ๆ
มายา หัวหน้าชมรมละครเวทีประจำมหาวิทยาลัย เดินมาถามนิชด้วยลักษณะครึ่งประชดครึ่งอยากรู้อยากเห็น
มายา: “ชิวย์ ชมรมใหม่เหรอ เดี๋ยวมาหยิ่งแล้วก็หายไปหรือเปล่า”
นิชยิ้มเกร็ง: “เรา…จะโชว์อะไรที่ไม่เหมือนใคร”
มายา: “โอ้ แน่นอน ว่าต้องแปลก แล้วใครเป็นกรรมการให้ความเห็นบ้างล่ะ”
นิชพยายามอธิบายด้วยความมั่นใจเทียม ๆ
นิช: “มีศิลปินสากลจะมาดูด้วย ชื่อ…ชาลี บี.”
มายายิ้มแล้วจ้องหน้าเขาแบบที่ทำให้คนตอบคำถามในรายการเกมโชว์เหนื่อยใจ
มายา: “ถ้ามีคนมาชื่อแบบนั้นจริง ฉันจะมาดูด้วยนะ จะได้ดูว่าเขาเข้าใจศิลปะแบบไหน”
คำว่า ‘ชาลี บี.’ เริ่มกลายเป็นรหัสลับที่ทุกคนอยากรู้ สื่อชมรมส่งคำถามไปที่อีเมลของนิชว่ามีอะไรเพิ่มเติมไหม ฝ่ายกิจกรรมนิสิตโทรมาถามเรื่องสถานที่ และที่แย่ที่สุดคือ แม่ของนิชโทร. มาอย่างกระวนกระวายว่าจะมาดูเขาเพราะได้ยินข่าวจากเพื่อนบ้านว่า “โชว์ของลูกจะมีคนดังมาดู”
นิชค่อย ๆ ตระหนักว่าความโกหกเล็ก ๆ ได้ผลักเขาไปสู่การต้องจัดงานจริง ๆ และผู้คนที่ไม่รู้เกี่ยวกับความจริงต่างตั้งความคาดหวังไว้สูงขึ้นเรื่อย ๆ
อาทิตย์ต่อมา พวกเขาถูกมอบหมายให้ใช้ห้องโถงเล็ก ๆ ที่มีเวทีพัง ๆ เป็นสถานที่คัดเลือก นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องโชว์ให้ดูจริงจัง
ปิ่นจัดการชุดและพร็อพอย่างมืออาชีพกว่าที่ใครคิดไว้ เธอเอาผ้าพลาสติกมาปะหมอนทำให้หมอนมีชั้นหลายชั้น และเขียนโคมสีด้วยมาร์กเกอร์
ปิ่น: “อย่าให้คนคิดว่าเรามาเล่น ๆ ทำให้เขาเห็นว่ามีการคิดล่วงหน้า”
ต้นวางกระดาษสคริปต์อย่างเป็นระบบ เขามีตารางเวลาสำหรับทุกจังหวะ ทุกเสียง ทุกการขยับ
ต้น: “เราควรซ้อมด้วยนาฬิกาจับเวลา ไม่อย่างนั้นกระทะจะดังผิดจังหวะ”
โยยิ้มแบบวาดฝัน: “แล้วถ้ากรรมการเข้าใจผิดว่ากระทะคือหัวใจล่ะ เราจะทำยังไง”
นิช: “เราจะบอกว่า…กระทะเป็นตัวแทนของความคิดถึงแม่ในยามดึก”
ทุกคนหัวเราะ แต่เสียงหัวเราะนั้นก็มีความกดดันแฝงอยู่
วันโชว์มาถึง โรงเล็ก ๆ ถูกตกแต่งด้วยผ้ายับ ๆ และไฟกะพริบ พวกเขาซ้อมครั้งสุดท้ายแล้วรอคิวประกาศ
และแล้วประตูเปิด กรรมการท่านหนึ่งเดินเข้ามาในชุดสูทที่ดูเหมาะเจาะ แต่มือของเขาถือกล้องถ่ายอาหารเล็ก ๆ อย่างใจจดใจจ่อ
นิชขมวดคิ้วในใจ: “นี่หรือชาลี บี.?”
กรรมการยิ้มกว้าง: “สวัสดีครับ ผมชื่อชาลี บี. ผมเป็นนักวิจารณ์ศิลปะอาหาร”
นิชแทบสำลัก กรรมการที่คิดว่าเป็นศิลปินสากลกลับเป็นนักวิจารณ์อาหารชื่อดังของเมืองที่มาชมงานศิลปะชุมชน เพราะเขาได้รับคำเชิญที่ผิดพลาดจากฝ่ายจัดกิจกรรมที่เข้าใจผิดระหว่างชื่อสองคน
นิชพยายามไม่ให้ความจริงเผยออกมาทันที เขารู้สึกว่าถ้าบอกไปเลย ผลงานของพวกเขาจะดูไม่เหมาะสม แต่ถ้าปล่อยให้ชาลี บี. ชมงานโดยไม่รู้หน้าที่จริง อาจเกิดความเข้าใจผิดใหญ่ขึ้น
นิชกระซิบกับทีม: “เราเล่นต่อไป แต่ปรับนิดหน่อย ให้เน้นเสียงและกลิ่น”
โยเลิกคิ้ว: “กลิ่น? เราจะเอากลิ่นจากไหน”
ปิ่นชูหมอนที่มีกลิ่นน้ำหอมหรือที่จริงเป็นผ้าซักที่ลืมทิ้งไว้: “ใช้สิ่งที่มีสิ ใช้มิตรภาพซักนิด”
การแสดงเริ่มขึ้นของจริง ครึ่งหนึ่งของผู้ชมเป็นนักศึกษา อีกครึ่งเป็นกรรมการจากหลายหน่วยงาน เสียงกระทะดังเป็นจังหวะตอนเชื่อมโยงกับการกวาดหมอนเป็นท่วงทำนอง คนในห้องมีทั้งขำและสงสัย บางคนเคลิ้มจนเผลอน้ำตา
ในขณะเดียวกัน มายาและสมาชิกชมรมละครเวทียืนมองด้วยสายตาครุ่นคิด
มายา: “ฉันไม่เข้าใจศาสตร์อะไรเลย แต่…มันน่ารักจัง”
เมื่อการแสดงจบ ชาลี บี. เดินขึ้นมา เขาหยุดก่อนจะยิ้มกว้างอย่างที่ดูจริงใจ
ชาลี บี.: “ผมไม่ค่อยได้ดูงานศิลปะที่นำ ‘ของ’ มาเป็นตัวเล่าเรื่อง แต่ครั้งนี้ผมได้กลิ่นของความตั้งใจ ผมชอบ”
นิชอมยิ้มอย่างโล่งอก ถึงแม้ความจริงว่าชาลีเป็นนักรีวิวอาหารยังไม่ได้เปิดเผย แต่ว่าชาลีพูดถึง ‘กลิ่นของความตั้งใจ’ ทำให้ทั้งทีมรู้สึกว่าความพยายามของพวกเขามีความหมาย
หลังจบรอบคัดเลือก พวกเขาได้รับคัดเลือกให้ไปแสดงในรอบใหญ่ แต่ปัญหายังไม่หมด เพราะมีคนส่งอีเมลสื่อท้องถิ่นมาขอสัมภาษณ์ และแม่ของนิชยืนยันว่าจะมาดูจริง ๆ
นิชเริ่มรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง—ความโกหกที่เขาเริ่มไว้กำลังควบคุมชีวิตของเขา
คืนก่อนการแสดงใหญ่ นิสิตผู้เช่าชุดที่พวกเขาสั่งมาโทร. มาบอกว่าส่งชุดผิด พวกเขาได้รับชุดมาสคอตหมูยักษ์แทนชุดหมอนและกระทะที่สั่ง
ปิ่น: “นี่มันไม่ใช่งานคอสเพลย์ เราจะเข้าฉากอย่างไร”
ต้น: “เราต้องปรับบทให้หมูเป็นตัวแทนของสิ่งของละกัน”
โย: “หมูเป็นคนเก็บของไว้ใต้เตียง แล้วมีความรู้สึกเหงา”
นิชหายใจลึก อยากจะยอมแพ้แต่ก็รู้ว่าสิ่งที่ยากไม่ใช่ชุดผิด แต่เป็นการยอมรับความจริงให้กับทุกคนที่เขาพาเข้ามา
นิช: “พรุ่งนี้ก่อนขึ้นเวที ฉันจะบอกความจริงกับทีมทั้งหมด”
เช้าวันแสดง นิชเรียกทุกคนมารวมตัว สถานะของพวกเขาคล้ายทีมงานบอลที่กำลังจะลงแข่ง แต่ส่วนใหญ่กังวลและบางคนร้องไห้กับหมูยักษ์
นิชเสียงสั่น: “ฉันต้องขอโทษ…ฉันเริ่มจากการโกหกเพื่อทุน ฉันส่งอีเมลว่าเราเป็นชมรมจริงทั้งที่เราไม่มี… ฉันเป็นคนเริ่มต้นเรื่องนี้”
โยมองนิชด้วยสายตาไม่โกรธ มีแต่การคัดค้านและความสงสัย
โย: “ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”
นิช: “ฉันกลัวว่าแม่จะตัดหวัง ว่าถ้าบอกแล้ว…ทุกอย่างจะหายไป”
ปิ่นเอื้อมมือมาจับไหล่นิช: “แต่เราอยู่ตรงนี้ด้วยกันแล้วนะ”
ต้นมองปฏิทินอย่างใจเย็น: “ความจริงมันบานปลาย แต่มันสามารถถูกตัดแต่งให้เป็นเรื่องจริงได้ เราแค่ต้องซื่อสัตย์กันตอนนี้”
ทีมตัดสินใจเปลี่ยนบท พวกเขายอมรับความจริงบนเวทีในรูปแบบศิลปะ โยวางหมูยักษ์ไว้กลางเวทีและเริ่มเล่าเรื่องว่าพวกเขาเป็นกลุ่มคนที่ไม่มีชื่อชมรมแต่มีใจ ชาลี บี. และผู้ชมต่างรู้สึกถึงความจริงใจที่เปล่งออกมา
นิชขึ้นเวที ใส่ชุดเรียบ ๆ ไม่ใช่หัวหน้าชมรมที่เขาสร้างขึ้นในอีเมล แต่เป็นคนธรรมดาที่มีเรื่องต้องเล่า
นิช: “เราเริ่มจากความกลัวและความหวัง ผมโกหกเพราะผมอยากให้แม่ได้เห็นผมทำอะไรได้มากกว่าที่ผมเป็น แต่ในทางเดียวกัน ความจริงทำให้ผมรู้จักคนเหล่านี้ ซึ่งดีกว่าการได้ทุนเพียงอย่างเดียว”
เสียงเงียบตามมาหนึ่งจังหวะ เสียงหมูยักษ์เคลื่อนไหวและมีเสียงกระทะดังเป็นฉากประกอบ เหมือนทุกสิ่งสื่อถึงความอ้วนของความจริงและความพยายาม
ผู้ชมปรบมือ สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่โชว์ที่แปลกประหลาดอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องของคนที่ยอมเปิดใจและรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำ
หลังการแสดง ชาลี บี. เดินมาหานิชแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ใจดี
ชาลี บี.: “ผมมาไม่ได้มาเพราะชื่อเสียงของคำว่า ‘ศิลปินสากล’ ผมมาด้วยเพราะกลิ่นของความจริงที่พวกคุณใส่เข้ามา”
นิชขำแห้ง: “กลิ่นของความจริงฟังแล้วดูเป็นคำโฆษณาจริง ๆ”
ชาลี บี. ยักไหล่: “คำพูดจะสวยหรือไม่ไม่สำคัญ สำคัญว่ามันริเริ่มจากไหน”
วันรุ่งขึ้น ผลการประกวดออกมา พวกเขาไม่ได้รับรางวัลชนะเลิศ แต่ได้รางวัลพิเศษจากคณะกรรมการสำหรับ ‘การเล่าเรื่องด้วยความจริงใจ’ ข่าวในวิทยาเขตเขียนถึงพวกเขาเป็นบทความอบอุ่นหัวใจ แม่ของนิชส่งข้อความมาขอบคุณ แม้จะช้า แต่เธอบอกว่าเธอภูมิใจ
ในช่วงเวลาที่การเฉลิมฉลองค่อย ๆ เงียบลง นิชเดินไปหาเพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่บนม้านั่งหน้าอาคารชมรม
นิช: “ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉัน”
ปิ่นหัวเราะ: “เราไม่ได้ทิ้งนายหรอกนะ แต่ครั้งหน้า ถ้านายจะโกหก บอกให้เราเป็นพวกโกหกด้วยสักหน่อย”
โยยักไหล่: “หรือจะไม่โกหกเลยก็ได้ แต่ต้องมีของเล่นพอ”
ต้นถอนหายใจแบบพอใจ: “นายโตขึ้นจริง ๆ นิช นายรู้จักยอมรับผิดแล้ว นั่นแหละคือผู้นำที่ดี”
นิชยิ้ม เขารู้สึกจริง ๆ ว่าเขาโตขึ้น ไม่ใช่เพราะได้รางวัล แต่เพราะเขาได้เผชิญหน้ากับผลของการตัดสินใจของตัวเองและเลือกที่จะทำให้ถูกต้อง
เวลาผ่านไป ซีซั่นใหม่ของกิจกรรมในมหาวิทยาลัยเริ่มต้นอีกครั้ง ชมรมของนิชยังคงอยู่ แม้ว่าจะไม่เป็นชมรมใหญ่โตตามคำโฆษณา แต่มีคนเข้าร่วมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเรื่องราวของพวกเขาไปถึงหัวใจของนักศึกษา
นิชยืนมองสมาชิกใหม่ ๆ มาถือหมอน หน้าเขาไม่เกรงกลัวเหมือนวันที่เขากดส่งอีเมลอีกต่อไป
นิช: “เราไม่ต้องการเป็นใหญ่ แต่เราต้องการทำให้ของเล็ก ๆ มีค่า”
ปิ่นยิ้มแล้วหยอก: “ฟังดูเหมือนสโลแกนของชมรมเลยนะ”
นิชหัวเราะ เงยหน้าขึ้นไปบนฟ้า มองเห็นแสงอาทิตย์สาดผ่านต้นไม้หน้าตึก เขารู้สึกอบอุ่นในอก เหมือนการโกหกที่เคยทำ กลายเป็นบทเรียนที่จับต้องได้
และภาพสุดท้ายที่จับใจของทุกคนคือ กลุ่มนักศึกษายืนล้อมวง หนึ่งคนถือหมอน หนึ่งคนตีจังหวะด้วยกระทะ หนึ่งคนยืนเล่าเรื่อง และนิช คนที่เคยกลัวความจริง อยู่ตรงกลางเป็นผู้ที่รับผิดชอบและพร้อมจะหัวเราะไปกับความผิดพลาดของตัวเอง
เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้ดังจนเกินไป มันเป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความเข้าใจ — เสียงของสิ่งของที่กลายเป็นเสียงของมนุษย์
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: คอมเมดี้, มหาวิทยาลัย, ความเข้าใจผิด, Coming of Age, กลุ่มเพื่อน
