ท้องฟ้าสีเข้มฉายแสงดาวกระจายเหนือยอดเขา หมู่บ้านภักดิ์ภูมินั้นเงียบสงบจนได้ยินเสียงแมลงกลางคืนโต้ตอบกัน ก่อนเข็มนาฬิกาจะชี้เลขเก้า ตรีนั่งอยู่บนขอนไม้หน้าเรือน หลังจากกลับมาจากห้องเรียนริมผาชายหมู่บ้าน เขาตะโกนเรียกชื่อ “ภูผา” เบา ๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มา ภูผาเคยนั่งตรงข้ามอยู่เสมอ ทั้งยิ้มล้อ ทั้งแลกเสียงหัวเราะ แต่คืนนี้มีเพียงเงาของต้นสนและลมหอบกลิ่นดินชื้นลอยมากับความเงียบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ริน ทอมบอยประจำหมู่บ้าน หอบขวดยาหอมมาโยนใส่ตรีเบา ๆ “ร้องทำไม กินยาก่อน เดี๋ยวเป็นหวัดอีก” เธอบีบหมอนข้างเข้าหาตัว นั่งลงห่างตรีสองช่วงแขน
“ภูผาหายไปตั้งแต่เย็น เฮ้ย…ถ้าแม่ถามจะบอกยังไงวะ” ตรีถามเสียงสั่น เขากลั้นน้ำตา แม้จะไม่กล้ายอมรับความกลัวของตัวเองต่อหน้าริน
รินถอนใจ “ภูผาไม่เคยขาดนัด แปลกใจไหม ขนาดนัดปีนเขาตีห้า เจ้านั่นยังมายืนรอก่อนฉัน” เธอขยับตัวให้ใกล้กว่าเดิม น้ำเสียงแฝงห่วงและความกังวล
“แม่ถามละก็ฉันจะปิดให้ละกัน” รินพูดจบ มือหนึ่งจับไหล่ตรีไว้แน่น “แต่คืนนี้แกต้องไปออกตามหา ภูผานั่นแหละที่กล้าเดินป่าในคืนเดือนดับ”
ริมเรือน ม่านหน้าต่างเปิดออกอย่างแรง แม่ของตรีโผล่หน้า “สี่ทุ่มแล้วนะ! พรุ่งนี้มีเรียน” รินโบกมือ “เดียวเตรียมกลับจ้า” แล้วรีบกระซิบบอกตรี “ไปหลังเที่ยงคืน ฉันจะหาวัสดุไฟฉายไว้”
ขณะทั้งคู่แยกย้าย รอยกังวลแฝงอยู่ลึกในแววตา ตรีหยิบกระเป๋า ข่มใจไม่ให้น้ำตาไหล อดีตอันบอบช้ำกับภูผาแล่นวาบในหัว—คลื่นของความรู้สึกผิด ความอาย ความกลัว เสียใจ และมิตรภาพที่แหว่งเว้า
แสงไฟในเรือนมอดลง รินกระโจนข้ามรั้วไม้ มารอตรีที่ท้ายหมู่บ้าน “พร้อมไหม” เธอกระซิบ เสียงกรอบแกรบของใบไม้ใต้ฝ่าเท้าเขาและเธอคล้ายลางร้าย
ทั้งคู่มุ่งหน้าสู่ทางป่าด้านหลังหมู่บ้าน เสียงลมพรำกระทบยอดไม้ บางช่วงรินหยุดปาดเหงื่อ แกล้งท่าทางกลัวคลายเครียด “ตรี อย่าบอกนะว่าแกกลัวเรื่องภูตผีจริง ๆ” ตรีเงียบทำท่าไม่สนใจ แต่เมื่อเงาต้นไม้โยกตามลม เขาหลบตาออกจากทางเดิน
รินยื่นไฟฉายให้ตรีระหว่างไต่ผ่านซากต้นสนล้ม “อย่าเพิ่งหลอน คืนนี้เรามาหาภูผา ไม่ใช่มาท้าทายคำสาป” ทว่าทั้งสองต่างรู้อยู่แก่ใจ ภูผาเป็นคนกล้าคนเดียวที่กล้าเข้าใกล้ “บ้านผีสิง” รกร้างท้ายป่าในตอนดึกมาตลอดหลายปี
เวลาล่วงเลยเข้าสู่คืนสงัด พวกเขามาหยุดที่บ้านไม้เก่าริมผาน้ำตก รินเรียกชื่อภูผา “ถ้าอยู่ตรงนี้ ตอบด้วย!” ช่วงเวลานั้นเอง ไฟฉายส่องพบรอยเท้าฝังบนดินโคลน รอยใหม่เอี่ยมที่มุ่งเข้าไปในบ้านไม้
ตรีกลั้นใจตามรอยเข้าไป รินตามหลัง เขาได้ยินเสียงขยับแผ่วเบาจากด้านใน ก่อนจะมีเสียงกระซิบจากเงามืด “พวกนายมาแล้วสินะ ถึงเวลาปลดคำสาปนี้เสียที…”
เสียงนั้นไม่ใช่ภูผา หากแต่หวานเย็นและสั่นประหลาด หัวใจตรีเต้นแรงจนแทบทะลุอก สบตากับริน ทั้งสองรีบก้าวถอยหลัง พลางมือไม้สั่น
แต่ภาพที่ปรากฏในห้องโถงคือ “ภูผา” อยู่ในสภาพโทรม ทั้งหมอบลงกับพื้น ทำตาพร่าเหมือนสติหลุด “ช่วยด้วย…ผมออกไปไม่ได้”
รินวิ่งเข้าไปประคองภูผา “แกเป็นอะไร ใครทำ!” ภูผาหอบหายใจแรง “อย่า…อย่าเข้าใกล้มุมบ้านนั่น!” ตรีเบิกตาโพลง มองช่องมืดตรงผนังบ้าน รู้สึกถึงแรงร้อนเย็นปะทะกันทางปลายนิ้ว
ทันใดนั้น ลมแรงตวัดเปิดช่องไม้บนผนัง เผยให้เห็นซากกระดาษและของขลังที่ขีดเขียนด้วยเลือด “มันคืออะไร?” ตรีถามเสียงพร่า
ภูผาทำท่าเหมือนอยากสารภาพบางอย่างแต่ลังเล “มัน…มันเกี่ยวกับสิ่งที่เราทำผิดเมื่อสามปีที่แล้ว จำได้ไหม ตรี…ริน?”
ในห้องโถง บ้านไม้เก่าสะเทือน รินหันขวับไปมองตรี “หรือมันเกี่ยวกับคืนที่เรา—” เธอหยุดพูด เหมือนจะกลืนถ้อยคำเจ็บปวดลงคอ
ตรีขยุ้มชายเสื้อแน่น น้ำเสียงแผ่ว “ถ้า…ถ้าเราสารภาพ เราต้องเสียอะไรไปอีกไหม?”
ภูผาส่ายหน้า เศษน้ำตาคลอเบ้า “ขอแค่เรากล้าพอ ทุกอย่างจะเป็นอิสระ”
แต่ก่อนใครจะพูดอะไรต่อ เสียงลูกโซ่ลากครืดจากห้องข้าง ๆ ดังขึ้น เสียงพึมพำดังก้อง “ใครกล้าลบล้างความผิด ต้องชดใช้คืน…”
รินก้าวออกมายืนปกป้องตรีกับภูผา ใบหน้าซีด แต่แววตาแน่วแน่ เธอเอ่ยพร่า “เราจะรับผิดเอง ทุกคนในนี้ ข้าจะไม่วิ่งหนีเหมือนเมื่อก่อนอีก”
คืนยังมืดสนิท ทว่าสีทองจาง ๆ จากพระจันทร์เริ่มส่องลอดผ่านซอกผา ตรีหันไปมองภูผา ไฟในดวงตาเริ่มปรากฏ “ถ้าต้องสารภาพ…” ตรีพูดเสียงสั่น “ฉัน…ฉันขอโทษ ฉันไม่ควรทอดทิ้งนายวันนั้น”
ภูผาน้ำตาไหลสะอื้น ทุบพื้นห้อง “แต่ฉันก็ยืมเงินนายแล้วพูดโกหกกับทุกคน ฉันผิดเอง…ผิดทุกอย่าง” รินเดินช้าเข้ามา มือสั่นแต่จับมือภูผาไว้แน่น “ความลับทำลายทุกคนในหมู่บ้านเรา แต่ไม่ต้องมีใครอยู่กับความกลัวไปตลอดชีวิต”
ทันใดนั้น เงามืดดำขลับจางลง พลังบางอย่างคล้ายยกโซ่ตรวนออกจากขาและจิตใจพวกเขา เสียงพึมพำเหลือเพียงเสียงแมลงร้องเป็นจังหวะในป่า
เรือนร่างของภูผา โอบกอดทั้งรินและตรีไว้นิ่ง น้ำตาไหลออกมาทั้งสาม…
รุ่งเช้า เสียงนกก้องบนยอดสน บ้านกลางหมู่บ้านไม่แปลกตาอีกต่อไป รินนั่งจิบชากับตรีบนบันไดไม้ ทั้งคู่มองภูผาเล่นกับเด็ก ๆ โดยไม่มีเงาในแววตา
“ชีวิตมันก็อย่างนี้เนอะ” รินพูด “แต่ขอซื่อสัตย์กับตัวเองสักที”
ตรียิ้มบาง “ไม่ว่ายังไง ฉันจะกล้าสู้กับความกลัวในใจ มากกว่าปิดบังอะไรอีกแล้ว”
แดดยามสายสาดลอดต้นสน ก่อเงาที่ไม่หลอกหลอนอีกต่อไป สายลมกลางภูเขาเย็นฉ่ำเมื่อทั้งสามเลือกเผชิญกับความลับและรักแท้ฉายประกายอยู่ในแววตาแต่ละคน
