ไฟดวงเล็กในมุมห้องแดงส้มส่องสว่างตัวบ้านที่เงียบเหงาตลอดทั้งคืนเมื่อ “นิ่ม” เดินเข้าไปในบ้านที่เคยแสนอบอุ่น ก่อนที่ความหวังว่าวันนั้นจะชวนเธอกลับใจตนเองจะกลับกลายเป็นความจริงอันเจ็บปวด เมื่อตนเองต้องเผชิญกับความลับที่พ่อเก็บซ่อนมายาวนาน เมื่อเธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังจากห้องทำงานของพ่อ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้, เป็นไงบ้าง?” เสียงพ่ออ่อนลงและมีความอ่อนujuขณะพูด จนทำให้นิ่มอดคิดไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นเวลานานที่เธอไม่ค่อยได้คุยกับเขาอย่างจริงจัง เธอเลือกที่จะเก็บคำถามและไปชูป้ายคำว่า ‘เป็นผู้ใหญ่’ ไว้
คืนนี้ ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะเปลี่ยนแปลง เมื่อการสนทนากับพ่อเกี่ยวกับงานซึ่งเธอคิดว่าเป็นเรื่องปกติ กลับกลายเป็นการเปิดเผยความลับที่ไม่ใครอยากให้รู้
เธอหายใจเข้าลึกเมื่อเสียงพ่อเริ่มเล่าเรื่องราวที่ซ่อนอยู่มากมายในอดีต เรื่องเกี่ยวกับความฝันที่เขาไม่เคยบรรลุ การคิดถึงแม่ที่จากไป และการต่อสู้ดิ้นรนของพ่อที่ต้องการเลี้ยงดูเธออย่างดีที่สุด
“นิ่ม, แม่เป็นคนที่มีความสำคัญมากในชีวิตฉัน เธอยังจำได้ไหม? ความรักของเราเหมือนจำนวนดาวในคืนที่มืดมิด” พ่อพูด อย่างไรก็ตาม นิ่มกลับหลายใจ กับความรักที่เคยสร้างความทรงจำอันเจ็บปวด
หลายปีที่เธอพยายามรั้งตัวเองให้ห่างไกลจากความเจ็บปวดนี้ แต่คืนนี้กลับเป็นคืนที่เธอได้เห็นมุมมองใหม่ เธอเริ่มเข้าใจพ่อมากขึ้น เมื่อระลึกว่าทั้งสองคนต่างก็มีอารมณ์ที่เหมือนกัน
ณ จุดนี้ น้ำตาของนิ่มเริ่มไหลลงบนหน้า เมื่อเผยให้เห็นความอ่อนแออันเกิดจากการต้องแบกรับความเจ็บปวดทั้งหลายไว้บนบ่าเธอเต็มไปด้วยคำถาม ชีวิตต่างๆ ที่ผ่านมาจะถูกพาไปเก็บรวมในก้นบึ้งหัวใจ
ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานเปิดออก หน้ายิ้มกว้างของพ่อที่สุภาพตามสไตล์ดั้งเดิมในผู้ชายไทยแฝงลมหายใจช้าอย่างเปราะบาง เขาเดินเข้ามาหานิ่มและยิ้มให้เธออย่างจริงใจ มันเหมือนกันมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
“ลูก, ไม่ต้องกลัวไปนะ เธอสามารถพยายามเรียนรู้จากความผิดพลาดได้เสมอ” เสียงของเขาเหมือนกัดฟันขณะบอก แต่ตอนนั้น เสียงของเวลาได้หยุดลง นิ่มได้แต่ยิ้มออกมาทีละเล็กทีละน้อย ทั้งที่กลัวที่จะเสียตัวเองเพื่อความเสียใจที่ไม่รู้มุมมองของชีวิตเธอ
คืนค่ำคืนนั้น ทั้งสองคนต่างได้ซึมซับบรรยากาศของความเข้าใจและการเปิดใจที่หายไปนาน ก่อนที่ทุกอย่างจะติดอยู่ในความทรงจำของพวกเขาเมื่อเวลาผ่านไป เหลือเพียงแต่ความรักและความสัมพันธ์ที่แม้จะมีปัญหามากมาย แต่จะไม่หยุดพยายามก็ยังคงอยู่ในใจของพวกเขา
ท้ายที่สุดในคืนนั้น การกลับบ้านของนิ่ม กลับไม่ใช่การกลับบ้านที่เศร้า แต่เป็นการกลับบ้านที่พบเจอกับความจริง และการต่อสู้ภายในจิตใจที่เต็มไปด้วยสีสัน เสียงหัวเราะและน้ำนักแห่งความโชคดีในวันข้างหน้า
