เสียงนาฬิกาปลุกของเกมดังลั่นห้อง 3 รอบ เขายังไม่ทันลืมตาดี มือก็ปัดแรงเกินจนทั้งนาฬิกาทั้งสายชาร์จปลิวตกพื้นเสียงดังปัง เกมสะดุ้งสุดตัว กลิ้งตกเตียงแทบกลิ้งหัวไปชนโต๊ะอ่านหนังสือ “โอย! จะรีบตื่นไปแข่งหยิบนาฬิกาก่อนสักหน่อย” เขาบ่น พยายามยันตัวขึ้น ทั้ง ๆ ที่ยังสับสนว่าฝันหรือจริง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ยังไม่ทันตั้งสติ เสียงโทรศัพท์ไลน์เด้งเข้าซ้ำ บิว เพื่อนซี้เจ้าของไอเดียประหลาดประจำห้อง วิ่งมาเคาะประตูห้องแท็บเบา ๆ ก่อนเปิดเข้ามาแบบไม่ให้เวลาตอบรับ “เกม ตื่นยัง ๆ แผนสำคัญเลยวันนี้!”
เกมลุกมาเหวอ ๆ “แผนอะไร แผนไหนเนี่ย!” ในมือถือของบิวมีโน้ตแปลก ๆ ขีด ๆ เขียน ๆ เต็มไปหมด เหมือนแผนลับระดับประเทศ “วันนี้ต้องส่งข้าวกล่องให้อาจารย์ศักดิ์แล้ว! อาจารย์งอนคนทั้งหอแบบแทบไม่พูดกับใครเลยนะ”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับเราวะ” เกมขมวดคิ้ว “อิงไลน์มา บอกว่าเรามีหน้าที่ช่วยส่งข้าวไปฝากอาจารย์ เพราะบังเอิญไปบอกว่าจะเอาคืนใจ เขาต้องเป๊ะ ๆ ไม่มีแพ้ งั้นงานนี้ยกเลิกไม่ได้!”
เสียงประตูตรงข้ามเปิดตอนนั้น อิง หัวหน้าหอที่เปรียบเหมือน Robot ถอดแบบมาเดินบนโลก สดับในบทสนทนา แล้วชี้นิ้วจิ้มอากาศ “เกมกับบิว ไปหาเราในห้องรวมเดี๋ยวนี้ มีประชุมแผนปฏิบัติการ อย่าให้ช้ากว่า 5 นาที” น้ำเสียงของอิงเด็ดขาด แต่ขอบตาเริ่มคล้ำเหมือนคนนอนไม่พอ บิวแอบกระซิบเกม “เห็นไหม เขาจริงจังจะตาย” เกมถอนใจยาว “โอเค ๆ แต่จบแล้วขอหลับยาวเลย”
ห้องประชุมชั่วคราว — อิงสรุปปัญหาให้ฟัง “อาจารย์ศักดิ์โกรธหนัก เพราะไม่มีใครช่วยยกของตอนงานมหาลัย อาจารย์งอนไม่กินข้าวร่วมกับพวกเรา เลยต้องแอบส่งข้าวกล่องเข้าไปบนโต๊ะอาจารย์ แต่ห้ามให้รู้ว่าใครส่ง อย่าให้เห็นหน้าเด็ดขาด”
บิวตาเป็นประกาย “เราปลอมเป็นคนส่งของ กล่องนี้แถมโน้ตปลอม เซ็นชื่อ สมชาย คนส่งวัตถุดิบชั่วคราว อาจารย์จะไม่รู้แน่!”
เกมหยิบข้าวกล่องพลาสติกขึ้นมาดู เห็นป้ายโน้ตสีสดใส ‘ถึง อ. ศักดิ์ จาก สมชาย คนส่งของ’ พร้อมลายเซ็นปลอมลวก ๆ เกมเหวอ “แน่ใจเหรอ สมชายเนี่ย เป็นไอเดียที่ดีจริง ๆ เหรอ? แต่อะไรก็เอาแล้วกัน”
แผนหนึ่ง : ‘เงียบแบบซุ่มซ่อน’ — เกม สะพายกระเป๋าเดินทอดฝีเท้าเงียบ ๆ ไปทางห้องพักอาจารย์ ทำทีเป็นคนเก็บขยะ เบี่ยงตัวออกนอกทางเพื่อหลบสายตาแม่บ้านหอพัก แต่ดันสะดุดแผ่นพื้นลื่น ๆ เข้าอย่างจัง ข้าวกล่องเด้งสะเทือนจนเปิดฝา โชคดีที่แม่บ้านผ่านมาช่วยเก็บทันแต่สงสัย “น้องเอาของใครมาเนี่ย ทำไมไม่บอกอาจารย์เองล่ะ เอ๊ะ… หรือเจ้าของกลัวโดนว่า?”
เกมรีบส่ายหน้าหงึก “ไม่ครับพี่ คือ…เปล่าเลย พอดีมีคนฝากมา ไม่เกี่ยวกับผม” เกมเหงื่อแตกกว่าจะหลุดมาได้ บิวซุ่มดูอยู่หัวมุม ส่งสัญญาณมือแบบสายลับ ภารกิจสำเร็จไปครึ่งเดียวเท่านั้น เพราะฝาข้าวกล่องแอบเปิดผิดด้าน
การประชุมแผนสองในห้องรวม — อิงขมวดคิ้วแน่น “บิว นายเปลี่ยนแผนแล้วใช่มั้ย ห้ามใช้วิธีเดิม เราจะต้องปลอมเป็นพี่วินมอไซค์แทน!” บิวดีดนิ้วตุบ “โอเค ตามนั้น!”
ชุดใหม่มาเต็ม — ผ้าบัฟ ผ้าปิดจมูก หมวกกันน็อคเกือบเต็มใบ เกมรู้สึกเหมือนตัวเองจะขึ้นเวทีไต่เชือกซะมากกว่า กระจกหน้าห้องมีพี่นักศึกษารุ่นพี่ขำกลิ้ง “นี่ไปส่งของหรือจะปล้นธนาคารกันแน่เกม”
อิงเดินช้า ๆ เข้ามา “ขอวินมอไซค์ตัวจริงก็ได้มั้ย ไม่ต้องปลอมขนาดนี้” เกมพูดแทรก “แต่แบบนี้อาจารย์จะไม่สงสัยเลย ถือว่าปลอดภัย!”
แผนสองเปิดฉาก — เกมลากกระเป๋าถือข้าวกล่องแอบซ่อนไว้ใต้เสื้อ ถามคุณลุงยามว่าทางห้องอาจารย์ศักดิ์ไปทางไหน แต่ด้วยความตื่นเต้นพูดสลับเลขห้อง “ขอโทษครับ ห้อง 203 ใช่มั้ยครับ?” ลุงยามขมวดคิ้ว “อาจารย์ศักดิ์อยู่ 302 นะน้อง” เกมยิ้มแห้ง ๆ “อ๋อ ๆ ครับ ของผมลืมเองฮะ” บิวยืนห่าง ๆ ส่งข้อความด่วนให้อิง “แผนแตกแล้ว!”
ในระหว่างที่เกมพยายามจะหาห้อง 302 อิงเดินเข้ามาดักหน้า สะกิดเกมเงียบ ๆ “มือถือบิวหาย นายตั้งใจส่องมือถือคนอื่นรึเปล่า?” เกมรีบปฏิเสธ “เปล่าซะหน่อย บิวเดินเร็วเอง” อิงถอนหายใจ “ข้าวกล่องหาย กลิ่นโชยออกมาแล้ว แย่แน่”
เสียงโทรศัพท์อิงดังขึ้น อาจารย์ศักดิ์โทรหาด้วยเสียงดุ “เกม บิว พรุ่งนี้ 8 โมง เจอที่ห้องพักด้วยนะ!” ทั้งสามหน้าเสียกันหมด ต่างคนต่างมองหน้ากันอย่างลน
ในห้องอิง — ทั้งสามตั้งโต๊ะผลาญสมอง “ต้องวางกล่องแบบเนียนสุด ๆ ใช้เส้นเชือกหย่อนมันจากหน้าต่างดีไหม หรือปล่อยลอยแพใต้ประตูแบบในหนัง?” บิวตาโต “แต่ถ้ากล่องหกไปติดขอบหน้าต่างล่ะ อาจารย์เก็บได้ก็คงรู้แน่”
ตกเย็น ทั้งกลุ่มทดลองหย่อนข้าวกล่องด้วยเชือก ดันทำน้ำปลาไหลหยดลงพื้นจนกลิ่นอบอวล เด็กหอเดินผ่านมา หัวเราะขำค้าง “กำลังทำไส้กรอกลอยฟ้าหรืออะไรเนี่ย?”
อิงถือหน้ากากหมีแพนด้าปิดหน้า “เราไปเองดีกว่า เช้า ๆ ไม่มีใครเห็นแน่” เกมกับบิวพยักหน้า หวังอย่างเดียวว่าแผนนี้จะเวิร์ก หรืออย่างน้อยก็ไม่สร้างปัญหามากกว่าเดิม
เช้าวันรุ่งขึ้น — สามคนซุ่มอยู่ข้างห้องอาจารย์ อิงก้าวออกไปเงียบ ๆ หย่อนกล่อง เผลอวางแรงเกินข้าวกระเด็นนิดนึง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อาจารย์ศักดิ์ร้อง “ใครแอบส่งของหน้าห้องอีก!” อิงกับเกมรีบวิ่งหลบหลังตู้ล็อกเกอร์ บิวสะดุดขั้นบันได แต่ยังหัวเราะ “ถ้าอาจารย์โกรธอีกสงสัยต้องไปล้างจานหน้าหอ”
เสียงประตูอาจารย์เปิดแรงคล้ายจะจับมือคนร้ายไว้ทัน อิงตัดสินใจส่งข้อความ “อาจารย์ พอดีสมชายคนส่งไม่มีรถเลยฝากลูกศิษย์มาแทน ไม่ได้ตั้งใจแอบจริง ๆ นะคะ”
ข้อความเงียบไปช่วงหนึ่ง ก่อนอาจารย์จะตอบ “ขอบใจนะ ทุกคนตั้งใจดี คราวหน้าบอกกันตรง ๆ เถอะ จะได้ไม่ต้องซ่อน ๆ อีก”
บิวหัวเราะ “นึกว่าจะโดนสั่งพักการเรียนซะอีก!” เกมถอนใจ “โธ่ เวลาทำดีนี่พังทุกที มีใครเข้าใจเรามั่งไหมเนี่ย” อิงยิ้มจาง ๆ “แต่ก็ได้หัวเราะมากกว่าเดิมเยอะเลยนะ”
เย็นวันนั้น ทั้งหอรวมตัวกินข้าว บรรยากาศกลับมาครึกครื้น ทุกคนล้อเรื่องข้าวกล่องมหากาฬ เกมแอบกระซิบบิว “รอบหน้าขอเมนูลอยฟ้าน้อย ๆ ลงหน่อยนะ” บิวทำหน้าทะเล้น “อิงคุมอยู่จะกล้าได้ไง!” อิงขำเบา ๆ “ขออย่าได้รอบต่อไปเลย สาธุ!”
สามคนสบตากัน ขำให้ความโกลาหลที่เพิ่งผ่านไปได้ ในที่สุด… ข้าวกล่องกลายเป็นตำนานของหอ 5A “ภารกิจต่อไปอย่าชวนพวกเราเลยนะแต่ถ้าชวน…รบกวนมีพิซซ่าด้วย!”
