เข็มทิศของร้านเก่า
เงื่อนเหล็กที่ทำหน้าที่เป็นบานพับของนาฬิกาไม้แผดเสียงดังเมื่อปรียาดึงมันออกมาจากแท่น ใช้ปลายเล็บถูเศษคราบเก่าออกจนเห็นลายไม้ลึก ภายในช่องว่างมีสิ่งเล็กๆ ม้วนเป็นท่อเย็บติดกับผ้าเหนียว เธอคีบมันด้วยปลายคีม…
กล่องประตูคลอง
มณีนั่งลงบนพื้นไม้เย็นชื้น ด้านหลังร้านซ่อมของพ่อเป็นแผ่นไม้สีน้ำตาลเก่า ขอบที่ถูกตัดด้วยมือทิ้งร่องรอยเล็ก ๆ ที่นิ้วเจือด้วยคราบน้ำมัน เธอใช้เล็บคมถ่างขอบแผ่นไม้ขึ้น เสียงฝุ่นผงไหวอยู่กับแสงสลัวจากหลอดไฟยางย้อยเหนือหัว เมื่อแผ่นไม้หลุดออก กล่องเหล็กเล็ก…
วิทยุริมคลอง
เสียงตะปูค้อนเบา ๆ ที่กระทบไม้วางอยู่ตรงปลายโต๊ะ เวลาตกกระทบบนหน้าปัดลูกบิดของวิทยุเก่าเป็นจังหวะเดียวกับที่นุ่นจับตลับนมเล็ก ๆ นำออกมาจัดเก็บในกล่องใบเดิม งานซ่อมวันนี้ไม่ต่างจากงานเมื่อวานหรือเมื่อวานที่ผ่านมา แต่มีคนไม่สบายใจเดินผ่านหน้าร้าน…
เงาริมคลอง
ประตูร้านชานบ้านถูกเปิดช่องเล็กจนแสงจากโคมแก้วลอดออกมาพอดีกับเงาไม้ ฝุ่นลอยเป็นเส้นทแยงเมื่อกฤษณ์ก้าวผ่านบันไดกรุไม้เก่าที่ไล้ตามโคนเสา เขาหยุดเมื่อได้กลิ่นควันเตาถ่านและกลิ่นปลาโกรกผสมกันจนเป็นกลิ่นคุ้นที่ชวนให้หวนคืน “ใครน่ะ”…
ปลายแสงริมคลอง
เสียงโลหะกระทบพื้นดังขึ้นในเช้าทึม ๆ ของร้านซ่อม สิ่งของที่วางพาดอยู่บนชั้นสั่นไหว เศษผ้ากับเครื่องมือไถลลงมาพร้อมกัน ปานวาดค่อย ๆ งอเข่า ดวงตาเรียบเฉยแต่มีแรงเต้นภายในเมื่อมองเห็นกล่องเหล็กสีสนิมหนาอยู่ใต้โต๊ะไม้เก่า เธอไม่เคยจำได้ว่าเก็บมันไว้ที่นี่…
กุญแจทองในร้านของเก่า
เสียงฝีเท้าของนทีกระทบพื้นไม้เก่าร้านซ่อมของพ่อดังเป็นจังหวะ เหล็กและไม้ที่วางกองไม่เป็นระเบียบส่งกลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นน้ำมัน เขาเอื้อมมือเกลี่ยแสงไฟที่ยังสว่างอยู่เหนือโต๊ะทำงาน แล้วเปิดกล่องไม้เก่าเพื่อเรียงของที่พ่อเก็บไว้เป็นชิ้นสุดท้าย…
เรือไม้กลางคลอง
เสียงสับสนของวิ่งเท้ามาจากซอย ปริมยกหัวขึ้นจากการขัดกรอบนาฬิกาเก่า ก่อนจะเห็นยายสมเคาะประตูด้วยกำปั้นสั่น หัวใจของปริมตึงเมื่อยายผลักประตูเข้ามา ไม่นานคำก็ทะลักออกมาเสียยิ่งกว่าคำถาม “ธันวาหายไป!” ปริมทอดสายตาไปยังโต๊ะทำงาน…
เงาน้ำในคลอง
รถกระบะหยุดลงตรงท้ายถนนดิน ร่องรอยล้อทิ้งฝุ่นเป็นทางยาว น้ำทิพย์ยกมือพัดเหงื่อก่อนก้าวลงจากรถ เธอสะพายกระเป๋าใบเล็กแล้วก้าวขึ้นบันไดไม้ที่นำไปสู่หน้าบ้านไม้เก่าของแม่ กลิ่นฝนแห้งผสมกลิ่นปลาที่ตากไว้ในซุ้มหลังบ้านสะกดความคิดของเธอให้คมขึ้น…
กล่องเพลงริมคลอง
เสียงเคาะประตูดังเป็นจังหวะไม่เป็นระเบียบ มะลิคว่ำผ้าเช็ดมือบนหัวเก่า ๆ แล้วเดินไปเปิด แสงเช้าทะลุผ่านกรอบไม้บาง ๆ ลงมาที่หน้าร้าน เธอเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่นอกร้าน มือยื่นกล่องไม้เก่า ๆ ให้ “กล่องนี้ เอามาซ่อมได้ไหมคะ?”…
ตะวันริมน้ำ
เสียงกะทะชนกันจนดังเป็นจังหวะคุ้นหูในครัวตะวันริมน้ำ ข้าวสุกใหม่ๆ กลิ่นปลาป่นเด็ดเผ็ดอ่อนๆ ลอยมาทับกับควันไฟ มณีกาญจน์เดินถือถาดไม้ สายตาจับจ้องไปยังโต๊ะหน้าร้านที่เพิ่งลุกไป แต่ยังมีบางอย่างอยู่บนเก้าอี้ เธอโน้มตัวเหมือนคนที่ทำงานด้วยนิสัยระมัดระวัง…